భాగం 3 / 4

స్నానం ఎందుకు?

శివయోగి శివకుమార్ గారి “నడైమురై సిక్కల్” (ఆచరణలో చిక్కులు) అనే తమిళ ప్రసంగం ఆధారంగా రాసిన నాలుగు వ్యాసాలలో ఇది మూడవది. మూల ప్రసంగాన్ని చూడండి. ఈ వ్యాసం తమిళ మూలం నుండి అనువదించబడింది.

సాధనా, అవగాహనా

ఆచరణలో చిక్కు అన్నప్పుడు, నాకు స్పష్టమైన జ్ఞానం లేదని అర్థం. దేన్ని ఎలా చేయాలో తెలియదు.

నేను ఒకరికి ఒక సాధన ఇస్తాను. ఆయన తీసుకుని వెళ్లి ఒక వారం చేస్తారు. నుదురంతా అదురుతుంది; నిజంగానే అదురుతుంది. “అద్భుతంగా ఉంది” అంటారు. అదిరేసరికి చాలా సంతోషపడి, సాధన వదిలేసి, ఇంకో వీడియో చూడటానికి వెళ్లిపోతారు.

కొన్ని సాధనలు ఒకసారి చేస్తే చాలు. చెవులు కుట్టించినట్టు. ఒకసారి కుట్టించి కమ్మలు పెట్టేశాం; మళ్లీ మళ్లీ కుట్టిస్తూ ఉంటామా? రంధ్రం పెడితే అది మూసుకుపోకుండా ఉంటుంది. మూసుకోవడానికి ఐదారేళ్లు పడుతుంది.

అదే మనిషి ఆరు నెలల తర్వాత నాకు ఒక మెసేజ్ పంపుతారు: “మీరు ఖాళీగా ఉన్నారా? రెండో సాధన ఎందుకు? అది ఎందుకు చేయాలి?” నేను నేర్పినప్పుడు ఏం చెప్పాను? నాకే అనుమానం వచ్చేస్తుంది: మనం సరిగ్గా చెప్పలేదేమో? అర్థం కాకపోతే నేరుగా వచ్చి అడుగు అనే చెప్పి ఉంటాను.

ఇంకొకరు అంటారు: “దేవుడు శూన్యం, ఖాళీ అని చెప్పేశాడు కదా. మరి సాధన ఎందుకు? మూడో కన్ను ఎందుకు? ఎలాగూ రెండు కళ్లతోనే కదా ఆ శూన్యాన్ని చూడబోతున్నాం.” కడుపులోకి వెళ్తే అంతా ఒకటే అవుతుంది కదా అని సాంబారు, చట్నీ, ఇడ్లీ, పూరీ, పొంగలి అన్నీ కలిపి మిక్సీలో వేసి రుబ్బి తాగుతామా?

ప్రాథమిక ప్రశ్న: స్నానం ఎందుకు?

సాధన ఎందుకు, ప్రతి విషయం నాకు ఎందుకు, నేను ఎందుకు పుట్టాను అనే మొదటి ప్రాథమిక ప్రశ్న మీరు వేసుకోనంత వరకు, ఆచరణలో చిక్కుల నుంచి బయటపడలేరు.

నేను ఎందుకు స్నానం చేస్తున్నాను? ఎందుకు స్నానం చేయాలి? స్నానం ఎందుకో అర్థమైపోతే, ప్రకటనల్లో వచ్చే సబ్బులు, షాంపూలన్నిటికీ పని తగ్గిపోతుంది. ఇప్పుడేమో ఆ షాంపూ పెట్టుకోవడం కోసం స్నానం చేయాల్సి వస్తోంది, ఆ బాడీ వాష్ రాసుకోవడం కోసం. “ఎన్నాళ్లుగా సబ్బు వాడుతున్నారు? అవన్నీ వద్దు, బాడీ వాషే సరైనది” అంటారు.

మా అబ్బాయి వచ్చి “అలా కాదు, స్పాంజితో రుద్దుకోవాలి” అన్నాడు. స్పాంజితో రుద్దితే చర్మం ఊడిపోయి నల్ల మచ్చలు వస్తాయని కూడా అంటారు. ఇప్పుడు షాంపూ పెట్టుకోవచ్చా? నాకు ఒకటే కంగారు పట్టుకుంది.

“టూత్‌బ్రష్‌ను మూడు నెలలకోసారి మార్చండి; దాంట్లో క్రిములు చేరిపోతాయి” అన్నాడు ఒకడు. మా అబ్బాయి అడిగాడు: “రెండో రోజు మాత్రం క్రిములు రావా? రోజుకో కొత్త బ్రష్ అయితేనే నీకు తృప్తా?” హోటళ్లలో రోజూ వాడేలానే ఇస్తారు కదా. ఒక యూరప్ దేశంలో బస చేసిన హోటల్‌లో, పేస్ట్ బ్రష్ లోపలే పెట్టి ఉంది; తీసి తోముకుంటే ఒక్కసారికే అయిపోతుంది.

ఇలా జ్ఞానం మీద జ్ఞానం పోగుపడి, ఈ ప్రపంచంలో చెప్పిన సలహాలన్నీ వింటే, “ఈ జీవితం ఎందుకు?” అనిపిస్తుంది. నటుడు దాము బాగా చెప్పాడు: విజ్ఞాన శాస్త్రం ముందుకెళ్లింది, శాస్త్రవేత్తలు ముందుకెళ్లారు, జీవితం మాత్రం ముందుకెళ్లలేదు. చాలామంది చాలా విషయాలు చెబితే మనం అయోమయంలో పడిపోతాం. అలా అయోమయంలో పడిన ఒకడు “దేవుడే లేడు” అంటాడు. ఇంకొకడు “మీ అందరికీ ఉన్నది మామూలు తెలివి; నాకున్నది ప్రత్యేకమైన తెలివి” అంటాడు. అదీ ఆచరణలో చిక్కే.

చిక్కు తీయడానికి నిదానం కావాలి

నేను ఎందుకు చిక్కుల జీవితం గడుపుతున్నాను? ఏ మనిషి దుఃఖంలో ఉంటాడో, అతని లోపల చిక్కు ఏర్పడి ఉంది.

జుట్టు చిక్కు పడితే చూస్తేనే తెలుస్తుంది; వేలు దూరదు, దువ్వెన దూరదు. దారం చిక్కు పడితే అర్థమవుతుంది. దారంలోనో జుట్టులోనో చిక్కు తీయడానికి ఏం కావాలి? నిదానం కావాలి. నా లోపల ఉన్న చిక్కు తీయడానికీ అదే కావాలి.

నిదానం లేకపోతేనే చిక్కు పెద్దదవుతుంది. పట్టి పట్టి లాగితే బిగుసుకుంటూ పోతుంది. కొందరు దారాన్ని కత్తిరించి కత్తిరించి ముడులు వేస్తూనే ఉంటారు. సూదిలో ఎక్కించి కుడుతున్నప్పుడు ఆ ముడి అడ్డం పడుతుంది; కుట్టలేం.

జుట్టు రాలుతోందని రోజూ దువ్వెనకు వచ్చే వెంట్రుకలను లెక్కపెడుతుంటారు. ఎవరో “నూనె రాసుకుని తలస్నానం చెయ్యి” అన్నారని, స్నానం చేసినప్పుడల్లా నూనె రాసుకుని చేస్తారు. అందుకే అడుగుతున్నాను: సబ్బు తప్పా, షాంపూ తప్పా అని కాదు; స్నానం ఎందుకు?

చిక్కు విప్పడానికి ఓపిక లేదా నిదానం కావాలి. ఒక దారం ఎలా వెళ్లి ఎలా వచ్చిందో, ఒక వైరు ఎలా వెళ్లి చిక్కుకుందో చూడాలి. నేను ఏయే తప్పుడు దారుల్లో దూరి ఇందులో వచ్చి చిక్కుకున్నానో చూడాలి.

జంతువులకు చిక్కులు లేవు

జంతువులకు చిక్కులే లేవు. కుక్క వెళ్లిన చోటల్లా కాలెత్తి గుర్తు పెట్టి వెళ్తుంది; వాసన చూసుకుంటూ వెళ్తుంది. కుక్క తెలివితక్కువదని అనుకుంటున్నారా? కాదు. ఆ వాసనతోనే అది సరిగ్గా దారి కనుక్కుని బయటికి వచ్చేస్తుంది. నీ వాసన నీకు తెలుసా? ఏ బడిలోనూ నేర్పలేదా?

మనిషికి ఏదైనా నేర్పితే, నేర్చుకున్నది మాత్రమే చేస్తాడు. అది ఎందుకు అని అంతకు మించి ఆలోచించడు.

“నువ్వు డబ్బున్నవాడివి, కింద కూర్చుని తినకూడదు” అంటారు. ఎందుకు? టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నా కింద కూర్చున్నా, చేత్తో తీసి నోట్లోనే పెట్టుకోవాలి. ఇంకో పని లేదు. ఇది చెబితే మనల్ని తిడతారు.

“నేనెవరో తెలుసా?” అంటాడు. ఏదో ఒక కులం పేరు చెప్పి, ఎ గ్రేడ్, బి గ్రేడ్, సి గ్రేడ్ అని వర్గీకరిస్తాడు. ఒక గుంపు గురించి ఏదైనా అంటే, ఆ గుంపుకు చెందినవాళ్లంతా ఒక్కటైపోతారు: “మేం ఇంత విరాళం ఇచ్చాం, ప్రతి వారం వచ్చాం, మా గురించి మాట్లాడకూడదు.” ఎందుకు ప్రశ్నించకూడదు? చిక్కు.

తామే చిక్కుగా ఉండేవాళ్లు

చాలామంది చాలా స్పష్టంగా బతుకుతారు. వాళ్ల జీవితంలో ఏ చిక్కూ ఉండదు. ఎందుకంటే వాళ్లే చిక్కుగా ఉంటారు. అడిగితే “ఏంటి సమస్య?” అని అడుగుతారు.

కొందరు చిక్కుతో బతుకుతున్నామని కూడా తెలియకుండా బతుకుతుంటారు. “సిక్కల్ సింగారవేలన్” లాగా; సిక్కల్ అంటే ఒక ఊరి పేరు మాత్రమే అనుకుంటారు. ఈ చిక్కు తీయబోతే మనమే చిక్కుకుపోతాం.

కులంలో చిక్కుకుపోతాడు. అతన్ని మార్చలేం. కుల దురభిమానం ఏదో ఒక కులానికి మాత్రమే చెందింది కాదు; ఏ కులంలోనైనా తన కులం గురించి వెర్రిగా గర్వపడేవాడు ఉంటాడు. “మేం వీరాధివీరులం, శూరాధిశూరులం” అంటాడు. “నువ్వు పెద్ద చిక్కులో ఇరుక్కున్నావు” అని చెబితే ఒప్పుకుంటాడా?

అతనికి ఒక సౌకర్యవంతమైన వలయం కావాలి. సూదిలో ఎక్కించిన దారాన్ని ముడివేసి కుట్టడానికి సరిపడా మాత్రమే తీసుకున్నట్టు. మొదట మిగతాదంతా పాడుచేశాడా లేదా? ఇలా చిక్కునంతా ముడులు వేసి ఉంచుకుంటాడు. “ఇన్ని కత్తిరింపులు, ముడులు వేశారేంటి” అని అడిగితే “మేం చక్కగానే ఉన్నాం” అంటారు.

“మనం పెద్ద చిక్కులో ఉన్నట్టున్నామే; ప్రశాంతంగా లేమే; మా అబ్బాయి దిగులుగా ఉన్నాడే; మనం సరిగ్గా బతకడం లేదేమో” అని ఒకరు అనుకోవాలి కదా? చిక్కులో ఉన్నవాడు ఒక మత్తులో ఉంటాడు: “నాకంటే పెద్ద భక్తుడు అసలు లేనే లేడు.” గుండు కొట్టించుకుని, విభూతి పట్టెలు పెట్టుకుని, రుద్రాక్షలు కట్టుకుని ఉంటాడు. అతని దగ్గరికి వెళ్లి ఏమైనా చెప్పగలమా?

దెయ్యాలను వెళ్లగొట్టడం, నమ్మకాలు

పవిత్ర బైబిల్‌ను తలగడ దగ్గర పెడితే దెయ్యం పోతుందని నమ్మేవాళ్లు ఉన్నారు. ఏ హిందువైనా సరే, తెల్లవారుజామున ఐదు గంటలకు పిల్లాడిని ఎత్తుకుని మసీదు గుమ్మం దగ్గర నిలబడతాడు, మంత్రం ఊదించుకోవడానికి. దుకాణం దుకాణానికి వచ్చి సాంబ్రాణి ధూపం వేసేవాళ్లు ఉన్నారు; ధూపం వేస్తే వ్యాపారం బాగా జరుగుతుంది, కస్టమర్లు రావాల్సిన అవసరమే లేదన్నట్టు. నేను ఎవరినీ అవమానించడం లేదు.

ఇంకొకరు రోజూ తాళంచెవితో తలుపు మీద “గర్ర్” అని గీకుతూనే ఉంటారు; తలుపు మీద గీతలు పడి ఉంటాయి. లోపల ఉన్న చేతబడి పారిపోతుందట. తలుపుకు తాళం వేసి, తాళానికి కర్పూరం వెలిగిస్తారు. వీళ్లంతా చాలా స్పష్టంగా ఉన్నారు. అంటే, చిక్కుగా ఉన్నారు.

నా మాటలు వింటే మీ మనసు అయోమయంలో పడుతుంది: “నిన్నటి వరకు ఇలా అనుకున్నాను, ఇతనేమో వేరేలా చెబుతున్నాడే. నిజంగా ఇతను స్వామీజీయేనా?” అనుమానమే వద్దు; నేను స్వామీజీని కాను. నేను ఒక తేటనీటి వాగును. ఇప్పటిదాకా టీ నీళ్ల, కాఫీ నీళ్ల రంగులో పారే నదులనే చూశావు. ఈ తేటనీటి వాగును చూడగానే భయపడిపోతావు: “ఇంత తేటగా ఉందే! నది అంటే బురద కలిసి రావాలి కదా?” “దేవుడు శూన్యమా?” అని లోలోపల కంగారుపడతాడు.

వాళ్లను మీరు ఇబ్బంది పెట్టకూడదు. ఎందుకు? వాళ్లు పవిత్ర ఆత్మలు. చాలా అర్థం చేసుకుని ఉన్నారు. కోట కట్టి, రకరకాల బొమ్మలు పెట్టి, దేవుణ్ని పిలిచి కూర్చోబెట్టి ఉంటారు. ఇదంతా చిక్కు అని చెబితే ఒప్పుకుంటారా?