భాగం 2 / 4
ఎంచుకునే స్వేచ్ఛ వరమా, శాపమా?
శివయోగి శివకుమార్ గారి “నడైమురై సిక్కల్” (ఆచరణలో చిక్కులు) అనే తమిళ ప్రసంగం ఆధారంగా రాసిన నాలుగు వ్యాసాలలో ఇది రెండవది. మూల ప్రసంగాన్ని చూడండి. ఈ వ్యాసం తమిళ మూలం నుండి అనువదించబడింది.
తలస్నానం
తలస్నానం చేసేటప్పుడు కొందరు జుట్టునంతా ఒకేసారి పైకెత్తి, కిందికి వేసి, మళ్లీ ఎత్తి వేసి, బట్టలు ఉతికినట్టు వీలైనంత బాదుతారు. ఈ షాంపూ మంచిది, ఆ షాంపూ మంచిది అని అన్నీ వాడి చూస్తారు. కానీ అంతా కలిపి కుప్పగా బాదుతారు. జుట్టు ఎందుకు రాలుతోందని అడిగితే “షాంపూ సరిగ్గా లేదు” అంటారు.
జుట్టును పొడవుగా సాగదీసి, రుద్దేటప్పుడు కింది వెంట్రుకలు పైకి రాకుండా చక్కగా పట్టుకుని, నిమిరి, మెల్లగా కడగాలి. కొందరికి జుట్టు రెండు మూడు అడుగుల పొడవుంటుంది. దాన్ని మొత్తంగా ఎత్తి బాదలేరు కాబట్టే ఆ జుట్టు అలా నిలిచి ఉంది. మంచి షాంపూ వాడినందుకే పెరిగిందని అనుకోకండి. లోదుస్తులు, చొక్కా అన్నీ కలిపి బాదేయవచ్చు; పెద్ద దుప్పటిని అలా బాదగలమా?
ఈ ఆచరణలో చిక్కు ఎక్కడి నుంచి వస్తుంది? నాది అయోమయపు మనస్థితి. దాన్ని నేను సొంతంగా సృష్టించుకోలేదు. నా చుట్టూ ఏవేవో చెప్పి చెప్పి, ఏది ఎలాగో నాకే తెలియకుండా పోయింది. ఒక్క జుట్టును కూడా చూసుకోవడం రాదు. కడగడం అంటే అంతా కలిపి బాదడమే అనుకుంటున్నాను.
గోళ్లు కత్తిరించుకోమంటే నాలుగు గాట్లు పెట్టి రక్తం కార్చుకుంటారు. అడిగితే “తొందరగా కత్తిరించాను, నెయిల్ కట్టర్ సరిగ్గా లేదు” అంటారు.
తినడం అంటే ఏమిటి?
ప్రతి పనినీ ఎలా చేస్తున్నామో చూడండి. చాలామందికి తినడమే తెలియదు. తినడం అంటే “మాంసం చేపలు తినకూడదు, గొడ్డు మాంసం తినకూడదు” అనే జాబితా అనుకుంటారు. ఆకలి తీర్చుకోవడానికే తింటామని ఎవరూ నేర్పలేదు. శ్రీలంక, మలేషియా లాంటి చోట్ల “భోంచేశారా?” అని అడగరు; “ఆకలి తీరిందా?” అని అడుగుతారు. తినడం అంటే ఆకలి తీర్చుకోవడం.
జుట్టును బాదినట్టే, ప్రతి పనిలోనూ నేను చిక్కు సృష్టిస్తున్నాను. సమస్యలన్నిటినీ ఎత్తి ఒకేసారి వేసి పిసుకుతున్నాను. కొందరు అన్నంలో పెరుగు, మజ్జిగ, నూనె అన్నీ పోసి పిసికి, సగం వదిలేసి వెళ్తారు. కొందరు తింటుంటే చూస్తేనే తినాలనిపిస్తుంది; పళ్లెంలో అందంగా సర్దుకుని, పులుసు మిగతావాటికి అంటకుండా, తెల్ల అన్నాన్ని మాత్రం విడిగా తీయగలిగేంతగా. ఒకడు పూరీని తీసుకుని బంగాళాదుంప కూరలో చుట్టి, చట్నీ అడిగి, “సాంబారు దొరుకుతుందా? వడకర్రీ ఉందేమో చూడు” అంటాడు.
ఇందులో తప్పు లేదు; అది ఇష్టం. మీరు గ్రహించి చేస్తే ఏదీ తప్పు కాదు. “నాకు ఇంత జుట్టు ఎందుకు?” అని గుండు కొట్టించుకోవచ్చు, బాబ్ కటింగ్ చేయించుకోవచ్చు. బడికి వెళ్లే ఆడపిల్లకు పొద్దున తల దువ్వలేక సతమతమయ్యే అమ్మ, టీచర్ “ఆలస్యంగా వస్తున్నారు” అనగానే, షాపుకి తీసుకెళ్లి జుట్టు కత్తిరించేస్తుంది. బడికి వెళ్లేది జుట్టా, అమ్మాయా? కొందరు చూడటానికి అందంగా ఉందని పిల్ల జుట్టు కత్తిరించనివ్వరు. ఒక్కొక్కరిది ఒక్కో డిజైన్.
ఎలా జీవించాలో అర్థం కాకపోవడం వల్లే నాకు అన్నీ చిక్కులే. పెళ్లి ఎందుకు చేసుకుంటున్నానో తెలియదు; పెళ్లి చేసుకుంటే చిక్కు. భర్తతో ఎలా బతకాలో తెలియదు; చిక్కు. దేవుడు ఎలా ఉంటాడో, ఆయన్ని ఎలా పూజించాలో తెలియదు; చిక్కు. ఎక్కడ చూసినా అయోమయం, మనసులో ప్రశాంతత లేదు. జుట్టులోని చిక్కు తీసేయవచ్చు. మనసులోని చిక్కు?
సెల్ఫోన్, రీల్స్
ఒకడు వాట్సాప్లో ఒక మెసేజ్ పంపుదామని ఫోన్ తీస్తాడు. ఒక నోటిఫికేషన్ వచ్చి ఉంది; ఎవరో ఒక రీల్స్ లింక్ పంపారు. అక్కడికి వెళ్తాడు. ఒకమ్మాయి డాన్స్ చేస్తోంది; స్క్రోల్ చేస్తాడు. ఇంకొకామె డాన్స్ చేస్తోంది; స్క్రోల్ చేస్తాడు. మధ్యలో ఏదో కొత్త టెక్నాలజీ గురించి వీడియో వస్తుంది; చూస్తాడు. టైమ్ అయిపోయిందని ఫోన్ పక్కన పెట్టి వచ్చేస్తాడు.
ఫోన్ ఎందుకు తీశాడు? మెసేజ్ పంపడానికి. లోపలి నుంచి ఒక గొంతు వినిపిస్తుంది: “ఫోన్ ఎందుకు తీశావు?” తెలియదు. అతను సమస్యతో ఉన్నాడా, సమస్యను కొని తెచ్చుకున్నాడా?
నిన్ను నువ్వు చూసుకోలేవు
నువ్వు ఎవరు? నిన్ను నువ్వు చూసుకోనే లేవు. అసలు అవకాశమే లేదు. ఎంత చుట్టూ తిరిగి చూసినా కుదరదు. మహా అయితే ఒక అద్దం పెట్టుకుని చూసుకోవచ్చు.
అద్దమైనా సరిగ్గా చూపిస్తుందా? ఎడమ కుడిగా, కుడి ఎడమగా కనిపిస్తుంది. గడ్డం గీసుకునేటప్పుడు అయోమయంగా ఉంటుంది; అలవాటు పడటానికి కొన్ని రోజులు పడుతుంది. ఏడెనిమిదేళ్ల వరకు పిల్లలకు చేతకాదు. మీరు అలవాటుతో దాన్ని దాటి వచ్చేశారు; మీకే తెలియకుండా చేసేస్తున్నారు. ఎప్పుడో ఒకసారి మాత్రమే అద్దం చూసి చేసే పని అయితే, కోసుకుని వచ్చినా వచ్చేస్తారు. పుట్టుమచ్చ ఈ వైపు ఉందని అద్దంలో తాకితే అది వేరే చోట కనిపిస్తుంది. అద్దం చూసి కాటుక పెట్టుకుంటూ కంట్లో పొడుచుకునేవాళ్లూ ఉన్నారు.
ఇది నీకు సరిగ్గా కనిపించడం లేదన్న విషయమే నీకు తెలియదు. ఎవరైనా వచ్చి చెబితేనే అర్థమవుతుంది. అప్పుడు కూడా “దీన్ని చూసినట్టు దాన్ని చూడలేమని అర్థమయ్యేలా చెప్పాడే” అని ఆలోచించడు; “ఇతను అసభ్యంగా మాట్లాడుతున్నాడు” అనే అంటాడు.
నీకు ఎలా అర్థమయ్యేలా చేశారో అలాగే అర్థం చేసుకోవాలని చూస్తున్నావు. కులం నేర్పారు, కులం చూస్తున్నావు. మతం నేర్పారు, మతం చూస్తున్నావు. నువ్వు మగవాడివని నేర్పారు, స్త్రీని చూస్తున్నావు. నువ్వు సొంతంగా దేన్ని చూడలేదు? నిన్ను. ఇదే నీ చిక్కు.
అందరూ పెళ్లి చేసుకున్నారు, నువ్వూ చేసుకున్నావు. పిల్లలు పుట్టకపోతే భార్యను డాక్టర్ దగ్గరికి పంపిస్తావు; నువ్వు పరీక్ష చేయించుకోవు. ఇదీ ఆచరణలో చిక్కే.
ఎంచుకునే స్వేచ్ఛ: వరమా, శాపమా?
నాకు అర్థం కావాలి: ఇది నేను చేయగలను, ఇది చేయలేను; ఇది ఇలాగే చేయగలం. పది, వంద, కోటి దారులను దేవుడు ఇచ్చేశాడు. కోటి దారులు ఇవ్వడం సమస్య కాదు; వాటిని ఎలా వాడుకోవాలో నాకు తెలియదు. అదే నా సమస్య.
చాలా దారులు ఉండటం మంచిదా, చెడ్డదా? నేనే చాలా చోట్ల దేవుడి ముందు ఏడ్చాను: “నాకు ఇన్ని దారులు ఉండబట్టే కదా చిక్కుల్లో పడ్డాను. ఒక్కటే దారి ఉంటే సరిగ్గా బతికేవాడిని.” కానీ దారే లేకపోతే ఇంకా ఘోరంగా ఉండేది. “ఇదే నీ దారి” అని ఒక్కటే ఇస్తే, ఆ దారిలో వెళ్తే ఊరే రాదని నాకు తెలిసేది కాదు. చిరునామాకు ఎప్పటికీ చేరేవాడినే కాదు.
జంతువులకు ఎంచుకునే స్వేచ్ఛ లేదు; అవి ఇదే చేయాలి. నాకు ఉంది. ఒక చపాతీని గొడ్డు మాంసంతో, కోడి కూరతో, ఊరగాయతో, నిమ్మకాయతో, దేనితో నంజుకున్నా తినొచ్చు. ఇది వరమా, శాపమా? వరం. కానీ అయోమయంలో పడినప్పుడు శాపంలా కనిపిస్తుంది.
నాకు ఎంచుకునే స్వేచ్ఛ ఉందని తెలియనంత వరకు, చాలా దారులు అయోమయాన్నిస్తాయి, చిక్కు అనుకుంటాను. తెలిసిపోతే, ఆ ఎంపికే నాకు వరం. ఒక రోజు కోడి, ఒక రోజు గొడ్డు, ఒక రోజు పంది. నాకు భేదభావమే లేదు. ఉడుము మాంసం దొరికితే అది తింటాను. నాట్ల కాలంలో ఊరంతా ఎలుకలు పట్టి అమ్మితే ఎలుకే.
ఆచరణలో చిక్కు ఎక్కడ? ఆచరణ అంటే ఏమిటో నాకే తెలియదు. ఒక జుట్టును ఎలా కడగాలో, ఒక భోజనాన్ని ఎలా చూడాలో, ఒక జీవితాన్ని ఎలా జీవించాలో తెలియదు. అందరూ పెళ్లి చేసుకున్నారు, నేనూ చేసుకున్నాను. అందరూ పిల్లల్ని కన్నారు, నేనూ కన్నాను. అందరూ చీర కట్టారు, నేనూ కట్టాను.
ఎవరైనా ఒకరు భిన్నంగా ఆలోచిస్తే, వాళ్లు ఫ్యాషన్ డిజైనర్ అవుతారు. వాళ్ల ఆలోచన ఆచరణలోకి వస్తే గొప్పవాళ్లవుతారు; లేకపోతే అవమానిస్తారు. అందుకే గుర్తింపు వచ్చేవరకు వాళ్లు జాగ్రత్తగా ఉండాలి.
అందరూ పైటను ఒకే వైపు వేసుకుంటారు. ఒక వారం ఈ వైపు, ఒక వారం ఆ వైపు వేసుకోవచ్చా కూడదా? ఎదను కప్పుకోవడమే కదా ఉద్దేశం? అలాంటప్పుడు ఇది వాళ్ల చిక్కా, చూసేవాళ్ల చిక్కా? వాళ్లకు దారి ఉంది; దాన్ని వాడుకున్నారా?
అసభ్యతను దాటి వినడం
కొన్ని మాటలు వినగానే “మేం కుటుంబంతో కలిసి చూస్తున్నాం, ఈ మనిషి ఇలా మాట్లాడుతున్నాడు, ఆపేయ్” అంటారు. నా వీడియోలు చూడొద్దనే నేను చెబుతున్నాను. అందరినీ సబ్స్క్రైబ్ చేసినట్టు నన్ను సబ్స్క్రైబ్ చేస్తే దేవుడు తెలిసిపోతాడా? నువ్వు ఆనందంగా జీవించడం గురించి మాట్లాడుతున్నాను.
అర్థమైతే చూడు, అర్థం కాకపోతే వదిలేయ్. అయోమయాన్ని సృష్టించుకుని నిన్ను నువ్వే బాధపెట్టుకోకు. ఒక జ్ఞాని మాట, లేదా ఒక సత్యం మాట వినాలంటే, దానికి సుదీర్ఘమైన ఓపిక, అసభ్యతను దాటి చూడగల తెలివి, తెరిచిన జ్ఞానం కావాలి. వీడియో చూస్తుండగానే కొందరు జ్ఞానం పొందడానికి కారణం అదే. కొందరు నా వీడియోలు చూసే పెద్దవాళ్లయిపోతారు. “ఇవన్నీ దాటి చూస్తున్నాం కదా” అనేదే వాళ్లకు గర్వంగా ఉంటుంది. వాళ్లే నా ప్రేక్షకులు.
పెళ్లి ఎందుకు? జీవితం ఎందుకు? నేను ఎందుకు పుట్టాను? నేను ఏం చేస్తున్నాను? ఎలా బతకాలి? తెలియదు. ఒక స్వామీజీ దగ్గరికి వెయ్యి మంది వెళ్తారు; ఒక్కరైనా ఆలోచించొద్దా? శివుణ్ని గడ్డం లేకుండా చూపిస్తారు; ఆ కాలంలో బ్లేడు ఎలా ఉండేదో ఆలోచించొద్దా? పాత సినిమాల్లో స్వామీజీలకు మాత్రమే గడ్డం; రాజులు, పనివాళ్లు ఎలా ఉండేవాళ్లు? ఇంగ్లీష్ సినిమాల్లో సంచారులందరికీ గడ్డం ఉంటుంది; బ్లేడు లేని కాలం కాబట్టి. ఇక్కడ ఎవరిష్టం వచ్చినట్టు వాళ్లు సినిమాలు తీస్తారు.