భాగం 2 / 5

నేను లేకుండా పోతే

శివయోగి శివకుమార్ గారి “నీయుం నానుం ఈసనే” (నువ్వూ నేనూ దేవుడే) అనే తమిళ ప్రసంగం ఆధారంగా రాసిన ఐదు వ్యాసాలలో ఇది రెండవది. మూల ప్రసంగాన్ని చూడండి. ఈ వ్యాసం తమిళ మూలం నుండి అనువదించబడింది.

నేను మంచివాణ్ణి, నువ్వూ మంచివాడివే

ఒక స్వామీజీ మాట్లాడుతూనే ఉంటారు. ఒక దశలో బాగా ఎదిగిపోతారు. ఇప్పుడు తానే దేవుడినంటారు. దానికోసం ఏం చేస్తారు? “నువ్వూ దేవుడివే” అంటారు. అనవచ్చా, కూడదా?

“నేను మంచివాణ్ణి” అని చెప్పుకోవాలి. దానికోసం ముందు “నువ్వూ మంచివాడివే” అంటాను. నిన్ను మంచివాడివని అంటేనే నన్ను నేను మంచివాణ్ణని చెప్పుకోగలను. “మనిద్దరం మంచివాళ్లం.” నేను ఘోరమైన పాపిని కావచ్చు, హంతకుణ్ణి కావచ్చు, దొంగను కావచ్చు. అయినా “నువ్వు మంచివాడివి, నేను కూడా నీలాగే మంచివాణ్ణే” అనేస్తాను. ఈ లోకం ఇలాగే అలవాటుపడింది. ఈ మనుషులు కూడా ఇలాగే ఉన్నారు.

తమను తాము పెద్దవాళ్లుగా చేసుకోవడానికి ఇలా మాట్లాడతారు. కొందరితో మాట్లాడితే ఆశ్చర్యపోతారు: “నేను అనుకున్నదే మీరు చేస్తున్నారు, తెలుసా? నేను కూడా అలాగే ఇవ్వాలనుకున్నాను.” వాళ్లకూ దానికీ ఏ సంబంధమూ ఉండదు; ఊరికే అంటారు.

పక్కింటివాళ్లు కాఫీపొడి అడిగితే ముఖం తిప్పుకుని ఇచ్చి పంపిస్తుంది. కానీ మనతో ఏమంటుంది? “నాకూ అలా ఇచ్చే అలవాటే.” అదే ఆవిడ కాసేపటి క్రితమే మన ఎదురుగా తిట్టి ఉంటుంది: “పక్కింటి పిల్లాడొకడు వచ్చాడు, చాక్లెట్లన్నీ తీసుకుని తినేశాడు.”

“పక్కింటి పిల్లాడు చాక్లెట్ తిన్నందుకే ఇంత కోపం తెచ్చుకుంటున్నారే, మీరు కాఫీపొడి ఇస్తారా?” అని మనం అడుగుతామా? ఎందుకు అడగం? వాళ్లు చెప్పినదానికీ వాళ్లకూ సంబంధమే లేదని మనకు తెలుసు. కానీ అడిగితే, వాళ్లు కూడా మనలో ఏదో ఒకటి ఎత్తి చూపిస్తారని భయపడతాం: “మీరు మాత్రం ఏం? కాఫీ తాగనని ఊరికే అన్నారు కదా?”

దాంతో ఏమవుతుంది? రెండు అబద్ధాలూ వేషం కట్టుకుని మార్చి మార్చి మాట్లాడుకుంటాయి. ఏదైనా ఒక సత్యం ఉంటే, అందులో రాజీపడటం మానవ సంస్కారమైపోయింది. “అంటే అననీ, మనకేం పోయింది?”

శివవాక్యర్‌ను దాటి వెళ్లిపోయినవాళ్లు

చాలామంది ఇలాగే నా గురువును దాటి వెళ్లిపోయారు. శివవాక్యర్‌ను ఎలా దాటారు? “పిచ్చివాడు, ఏదో వాగుతున్నాడు. ఆయన శివుడైపోయాడట, మిగతావాళ్లూ శివుడేనట, నువ్వూ నేనూ ఈశుడేనట, పోరా” అంటూ.

ఎంత బాధగా ఉండి ఉంటే, ఈ జనం ముందు మాట్లాడలేనని ఆయన చెప్పి ఉంటారు! ఈ జనానికి వెళ్లి చెప్పి అర్థమయ్యేలా చేయలేకపోయారు. “అబద్ధం చెబుతున్నాడు, మోసం చేయడానికే చెబుతున్నాడు” అన్నారు. ఇప్పుడు కూడా అనవచ్చు: “వ్యాపారం కోసం చెబుతున్నాడు.”

“నువ్వే దేవుడు” పుస్తకం

నేనొక పుస్తకం రాశాను, తెలుసా? దాని పేరు “నువ్వే దేవుడు”. అన్నీ అమ్ముడైపోయాయనుకుంటాను. ఈమధ్యే ఒకాయన ఫోన్ చేసి అడిగారు: “నువ్వే దేవుడు పుస్తకం ఉందా?” “లేదండీ, అన్నీ అమ్ముడైపోయాయి.”

ఎందుకు అమ్ముడవుతోంది? నచ్చుతోంది. “దేవుడంటే నాకిష్టం.” “ఎలా?” అని అడగకుండానే ఒప్పుకునేవాడు ఒకడు; “ఎలా?” అని అడగకుండానే వ్యతిరేకించేవాడు ఒకడు. ఒప్పుకునేవాడూ వ్యతిరేకించేవాడూ మాత్రమే కదా ఉన్నారు? ఇది ఎలా, ఇది దేనితో తయారైంది, దీనికోసం నేనేం చేయాలి అని అడిగేవాడు లేడు.

“నేను మంచివాణ్ణా?” అని ఎవరైనా నన్ను అడిగితే నేను చెబుతాను: “తెలియదండీ. మీరు మంచివారో చెడ్డవారో నాకు తెలియదు. నేను మంచివాణ్ణనే ఆలోచనతోనే జీవించడం లేదు. బహుశా మీరు మంచివారు కావచ్చు. నాకు మంచివాడిగా ఉండాలనే పట్టింపే లేదు. నేను మంచివాడిగా ఉండటానికి పుట్టలేదు.” మీరు అలా పుట్టి ఉంటే, అది ఎవరి సమస్య?

మంచివాడికి లక్షణాలు

మంచివాడికి కొన్ని లక్షణాలు చెబుతారు: ఆయన గోచీయే కట్టుకుంటారు. కాదు, పంచె కట్టుకోరు, ప్యాంటే వేసుకుంటారు. కాదు, జీన్స్ వేసుకోరు, టీ షర్టు వేసుకోరు. విభూతి పట్టెలు పెట్టుకోకుండా బయటికి రారు, రుద్రాక్షలు వేసుకోకుండా ఊరు తిరగరు.

మనకు ఆలోచించడమే తెలియడం లేదు. మంచివాడు, చెడ్డవాడు అనే ఈ లెక్కలన్నీ వదిలేయండి. “ఈశుడే” అనే ఒక్క మాటను అలాగే మార్చుకోండి: నువ్వూ నేనూ దేవుడే.

మెరుపూ జ్యోతీ

నా గురువు ఏం చెబుతున్నారు? “మెరుపులో మెరుపు పుట్టి, మెరుపు వ్యాపించి, మెరుపులోనే ఒదిగిపోయినట్లు.” ఒక మెరుపు మెరిసి బయటికి వస్తుంది; మళ్లీ ఏమవుతుంది? మెరుపులోనే ఒదిగిపోతుంది. అలాగే “మనసు లోపల”. మెరుపు అంటే కాంతి, వెలుగు.

“పరుగెత్తి పరుగెత్తి పరుగెత్తి పరుగెత్తి లోపల కలిసిన జ్యోతిని వెతికి వెతికి వెతికి వెతికి రోజులన్నీ గడిచిపోయి వాడి వాడి వాడి వాడి రాలిపోయిన మనుషులు కోట్లు కోట్లు కోట్లు కోట్లు, లెక్కలేనన్ని కోట్లు.”

దేన్ని వెతుకుతూ? దేవుణ్ణి కాదు. లోపల కలిసి ఉన్న జ్యోతిని. దాన్ని వెతుకుతూనే ఎన్నో జన్మలెత్తి, దాన్ని తెలుసుకోకుండానే మనిషి చనిపోయాడని అంటున్నారు. అక్కడ ఆయన దేవుడి గురించి అసలు చెప్పనే లేదు.

మనిషి చాలా జన్మలెత్తుతాడు. జన్మ జన్మగా వచ్చి పోతూనే ఉంటాడు. ఏది వచ్చిందో, ఏది పోయిందో తెలియకుండానే పోతూ ఉంటాడు. బాగా పాడి, బాగా నటించి, విభూతి పట్టెలు పెట్టుకుని, రుద్రాక్షలు వేసుకుని, ఏమైంది?

నువ్వే దైవమని గ్రహించు

నువ్వొక దైవం. “నువ్వే దైవమని గ్రహించు” అని భారతియార్ చెప్పి ఉంటారు. ఈ ఒక్క వాక్యం కోసమే ఆయన మీద నేను కవిత రాశాను: “పచ్చని తమిళానికి మావటి భారతి, స్వచ్ఛమైన తమిళపు తేనెటీగ.”

మనం దేని గురించి ఆలోచించం? ఒకటి గుడ్డిగా వ్యతిరేకిస్తాను, లేదా మోసపోతాను. “నేనే దేవుడు”, “నేనూ దేవుడినే”, “నువ్వే దేవుడు” అనే పుస్తకం చదివారా? చదివి ఉంటే అర్థమై ఉండేది: ఎప్పుడైతే ఆలోచనలన్నీ వదిలేసి, “నేను” లేకుండా పోయావో, అప్పుడు నువ్వెవరు? దేవుడివే.

చనిపోయాకే గౌరవం

ఒక మనిషి శవాన్ని తాకి మొక్కుతాడు, చూశారా? శవమైన తర్వాత పెద్ద పెద్ద మాలలన్నీ వేస్తాడు. బతికి ఉన్నప్పుడు కొంచెం కూడా గౌరవం ఉండదు. చనిపోయాక మాల వేస్తే ఆయన చూడబోరు. బతికి ఉన్నప్పుడు వెళ్లి, “నేను మిమ్మల్ని గౌరవిస్తాను” అని చెబుతారా? ఒక మనిషికి చనిపోతేనే గౌరవం; బతికి ఉంటే లేదు. అంతే కదా?

అమ్మ చనిపోయాక, యాపిల్, పండ్ల రసం, పండ్లు, చీర అన్నీ పెట్టి, ఫోటోలు తగిలించి తగిలించి పెడతాడు. బతికి ఉన్నప్పుడు ఏం చేశాడనుకుంటున్నారు? ఒక్కో బిడ్డ ఒక్కో రకం. కొందరు బిడ్డలు చేస్తారు, కొందరు బిడ్డలు ఏమీ చేయరు. కానీ చనిపోయాక ఆవిడ తినబోదనే ఒక ధైర్యం. ఆ యాపిల్‌ను కోసి భార్యకు ఇచ్చేయవచ్చు.

అమ్మ ఉన్నప్పుడు ఆవిడకు యాపిల్ కొని తీసుకెళ్తే ఏమై ఉండేది? “పిల్లలకు అన్నీ వదిలేసి, ముసలితనంలో ఆవిడకు ఇది కొనుక్కొస్తావా?” మాంసం కొనుక్కొస్తే, “మాంసం ఆవిడ ఎలా తినగలదు? నీకు బుద్ధుందా?” మేకమాంసం కొనుక్కొస్తే, “కొవ్వు, కోడిమాంసం తెచ్చి ఉండొచ్చు కదా” అని డాక్టర్ చెప్పినట్టు చెబుతారు. ఇళ్లలోనే ఇలా నాటకాలాడుతున్నారు.

రహస్యంగా కొని తెచ్చి ఇస్తే, “దొంగలాగా కొని తెచ్చి ఇస్తున్నాడు” అంటారు. బహిరంగంగా కొని తెచ్చి ఇస్తే, “అందరి ముందూ ఇస్తే ఎలా తినేది?” అంటారు. నేనేం చేయాలి? ఇలా ఉన్నారు మనుషులు.

మంచి చేసినా దాన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకునేవాళ్లు కొందరు. తప్పు చేసినా “బాగా చేశావు” అనేవాళ్లూ కొందరు. కావాలనే పాడైపోయినది ఇచ్చి ఉంటాడు; అయినా మెచ్చుకుంటారు. ఏది మంచో, ఏది చెడో అర్థం కాకుండానే బతికే ఒక గుంపు ఈ భూమి మీద ఉంది. అక్కడికి వెళ్లి ఒకాయన “దేవుడివి నువ్వే” అంటే ఏమవుతుంది? కొమ్మ చివరికెక్కి కూర్చుని, “నేనే దేవుడిని, నేను చెప్పింది నువ్వు చెయ్యి” అంటాడు.

పెద్ద దేవుడు, చిన్న దేవుడు

“నువ్వూ దేవుడివే, నేనూ దేవుడినే. కానీ నేను చెబుతాను, నువ్వు చెయ్యి. నేను పెద్ద వయసు దేవుడిని, నువ్వు చిన్న దేవుడివి.” వయసు వచ్చి అడ్డుగా నిలుస్తుంది. లేకపోతే, “నేను కులంలో ముందున్న దేవుడిని, నువ్వు వెనకబడిన దేవుడివి.”

శాఖల పేర్లన్నీ మారుస్తున్నారు; సామాజిక సంక్షేమం, సామాజిక న్యాయం అంటూ. మంచిదే. కానీ కులాన్ని మాత్రం తీసేయరు అనిపిస్తోంది. అది అలాగే ఉంటుంది; మీరు దిగులుపడకండి.

మీరు వెళ్లి ఇరవై, యాభై జన్మలెత్తి వచ్చినా, భారతదేశంలో వచ్చి పుడితే ఈ కులాలన్నీ ఉంటాయి. భయపడాల్సిన పని లేదు. పుట్టేటప్పుడే దేవుణ్ణి వరం అడగవచ్చు: “అయ్యా, పోయినసారి నన్ను ఈ కులంలో పుట్టించారు; ఈసారి ఆ కులంలో పుట్టించండి.” ఆ దేవుడు నవ్వుతాడు: “దేవుడివి నువ్వేరా! నన్ను వచ్చి అడుగుతున్నావే? నేను కేవలం అద్దాన్నే కదా!” ఆయన అలా అంటేనే విషయం ముగుస్తుంది.

గురువు చెప్పే ఉపాయాలు

ఇక్కడ శివవాక్యర్ కొన్ని ఉపాయాలు చెప్పి, వాటిని ఆచరించమంటున్నారు. నా గురువు ఏం చెబుతున్నారు?

“ఏనుగు ముఖం వంటి ముఖం గల కల్పవృక్షాన్ని చేతులు జోడించి మొక్కితే కళలూ, గ్రంథాలూ, జ్ఞానమూ మనసులో ఉదయిస్తాయి.”

ఒక దేవుడికి ఏముంటుంది? జ్ఞానం ఉంటుంది. అన్ని కథలూ, అన్ని భావాలూ, అన్ని సిద్ధాంతాలూ దేవుడికి అర్థమవుతాయి. అలాంటిది నాకు అర్థం కావాలంటే నేనేం చేయాలి?

“పరుగెత్తి పరుగెత్తి లోపల కలిసిన జ్యోతి”ని ఎలా కనుక్కోవాలి? ఆయన చెబుతున్నారు:

“మూలం అనే కొలనులో మొలిచి పెరిగిన తుంగను తెల్లవారుజామునే లేచి నాలుగు కట్టలుగా కోయగలిగితే బాలుడిలా జీవించవచ్చు.”

ఆ వెలుగును పెంచడానికి, ఆ జ్యోతిని కనుక్కోవడానికి ఇంకొకటి కూడా చెబుతున్నారు:

“శంఖాలు రెండు, ధార ఒక్కటి, అంతా చిక్కుముడి కావడంతో రెండు శంఖాలనూ ఊది క్షీణించి రాలిపోతున్న మనుషులు ఎందరో; రెండు శంఖాలనూ వదిలి ధారను ఊదగలిగితే…”

ఇలా చాలా పాటలు రాసి వెళ్లారు. కాళ్లు లేని కన్ను, గర్భం కాని గుంట, గర్భగది.

ఏమీ లేని చోటు

ఈ ఉపాయాలు చెప్పి, ఇవన్నీ నువ్వు చేస్తే, నీకు ఏమీ లేని ఒక చోటు వస్తుందంటున్నారు. ఏమీ లేని ఒక చోటు. బ్రహ్మ, అయన్, విష్ణువు అని చెప్పబడేవాటినీ, ఏడు లోకాలు అని చెప్పబడేవాటినీ, వీటన్నిటినీ దాటి నువ్వేం చేయగలవు? ఉండవచ్చు. “ఉండవచ్చు, ఉండవచ్చు” అంటున్నారు.