ตอนที่ 2 จาก 5
เมื่อไม่มี "ฉัน"
บทความนี้เป็นตอนที่สองในบทความห้าตอนที่เรียบเรียงจากคำบรรยายภาษาทมิฬเรื่อง “Neeyum Naanum Eesane” (เธอและฉันคือพระเจ้า) ของศิวโยคี ศิวกุมาร และแปลจากต้นฉบับภาษาทมิฬ ชมคำบรรยายต้นฉบับ
ฉันเป็นคนดี เธอก็เป็นคนดี
นักบวชคนหนึ่งพูดไปเรื่อย ๆ จนถึงจุดหนึ่งก็เติบโตไปไกลมาก ตอนนี้เขาบอกว่าตัวเขาคือพระเจ้า แล้วเขาทำอย่างไรเพื่อการนั้น? เขาบอกว่า “เธอก็คือพระเจ้า” พูดอย่างนั้นได้ไหม?
ฉันต้องการพูดว่า “ฉันเป็นคนดี” เพื่อการนั้น ฉันจึงพูดก่อนว่า “เธอก็เป็นคนดี” ฉันต้องบอกว่าเธอเป็นคนดีเสียก่อน จึงจะบอกได้ว่าฉันเป็นคนดี “เราทั้งสองเป็นคนดี” ฉันอาจเป็นคนบาปหนา อาจเป็นฆาตกร อาจเป็นขโมย แต่ฉันก็ยังพูดได้ว่า “เธอเป็นคนดี ฉันก็เป็นคนดีเหมือนเธอนั่นแหละ” โลกนี้เคยชินกับแบบนี้ ผู้คนก็เป็นอย่างนี้
เขาพูดอย่างนี้เพื่อยกตัวเองให้ใหญ่ คุยกับบางคนแล้วคุณจะประหลาดใจ: “รู้ไหม คุณทำสิ่งที่ฉันคิดไว้เลย ฉันก็คิดว่าจะให้แบบนั้นเหมือนกัน” ทั้งที่ตัวเขากับเรื่องนั้นไม่เกี่ยวข้องกันเลย พูดไปอย่างนั้นเอง
เวลาเพื่อนบ้านมาขอผงกาแฟ เธอจะเบือนหน้าแล้วส่งให้ไปอย่างเสียไม่ได้ แต่เธอพูดกับเราว่าอย่างไร? “ฉันก็ชอบให้แบบนั้นแหละ” ผู้หญิงคนเดียวกันนี้เพิ่งบ่นต่อหน้าเราเมื่อครู่ว่า “เด็กบ้านข้าง ๆ มา หยิบช็อกโกแลตไปกินหมดเลย”
เราจะถามเธอไหมว่า “แค่เด็กข้างบ้านกินช็อกโกแลต คุณยังโกรธขนาดนี้ แล้วคุณจะให้ผงกาแฟจริงหรือ?” ทำไมเราไม่ถาม? เพราะเรารู้ว่าสิ่งที่เขาพูดกับตัวเขาไม่เกี่ยวกันเลย แต่เรากลัวว่าถ้าถามไป เขาก็จะชี้มาที่เราบ้าง: “แล้วคุณล่ะ? ที่บอกว่าไม่ดื่มกาแฟก็แค่พูดไปอย่างนั้นไม่ใช่หรือ?”
แล้วผลเป็นอย่างไร? คำโกหกสองคำก็สวมบทบาทแล้วผลัดกันพูดคุยกัน ถ้ามีความจริงอะไรสักอย่าง การยอมอ่อนข้อในเรื่องนั้นกลายเป็นมารยาทของมนุษย์ไปแล้ว “เขาจะพูดก็ปล่อยเขาพูดไป เรื่องอะไรของเรา”
คนที่เดินผ่านศิวะวากกิยาร์ไป
หลายคนเดินผ่านครูของผมไปแบบนี้เอง พวกเขาผ่านศิวะวากกิยาร์ไปอย่างไร? “คนบ้า พูดเพ้อเจ้ออะไรก็ไม่รู้ เขาบอกว่าเขากลายเป็นพระศิวะแล้ว คนอื่นก็เป็นพระศิวะ เธอกับฉันคือพระเจ้า ไปซะ”
ท่านคงเจ็บปวดเพียงใดจึงได้พูดว่าพูดต่อหน้าผู้คนเหล่านี้ไม่ได้! ท่านไปพูดให้ชาวบ้านเหล่านี้เข้าใจไม่ได้ พวกเขาว่า “เขาโกหก เขาพูดเพื่อหลอกลวง” ทุกวันนี้ก็ยังพูดได้ว่า “เขาพูดเพื่อทำธุรกิจ”
หนังสือ “เธอนั่นแหละคือพระเจ้า”
รู้ไหมว่าผมเขียนหนังสือไว้เล่มหนึ่ง ชื่อ “เธอนั่นแหละคือพระเจ้า” ผมคิดว่าขายหมดแล้ว เมื่อไม่นานมานี้ยังมีคนโทรมาถามว่า “มีหนังสือเธอนั่นแหละคือพระเจ้าไหมครับ?” “ไม่มีแล้วครับ ขายหมดแล้ว”
ทำไมถึงขายได้? เพราะคนชอบ “ถ้าเป็นเรื่องพระเจ้า ฉันชอบ” มีคนหนึ่งที่ยอมรับโดยไม่ถามว่า “อย่างไร?” และอีกคนหนึ่งที่ต่อต้านโดยไม่ถามว่า “อย่างไร?” มีแค่คนที่ยอมรับกับคนที่ต่อต้านเท่านั้นไม่ใช่หรือ? ไม่มีใครถามเลยว่า สิ่งนี้เป็นอย่างไร สร้างขึ้นจากอะไร และฉันต้องทำอะไรเพื่อสิ่งนี้
ถ้ามีคนถามผมว่า “ผมเป็นคนดีไหม?” ผมจะตอบว่า “ไม่รู้ครับ ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นคนดีหรือคนไม่ดี ผมไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับความคิดว่าผมเป็นคนดี บางทีคุณอาจเป็นคนดีก็ได้ ผมไม่ได้ใส่ใจเลยว่าต้องเป็นคนดี ผมไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นคนดี” ถ้าคุณเกิดมาเพื่อสิ่งนั้น นั่นเป็นปัญหาของใคร?
หลักเกณฑ์ของคนดี
คุณจะตั้งหลักเกณฑ์ให้คนดีไว้ เช่น เขาต้องนุ่งแต่ผ้าเตี่ยว ไม่สิ เขาไม่นุ่งโสร่ง ต้องใส่กางเกงเท่านั้น ไม่สิ เขาไม่ใส่ยีนส์ ไม่ใส่เสื้อยืด ถ้าไม่ได้ทาเถ้าศักดิ์สิทธิ์เป็นแถบบนหน้าผากจะไม่ออกจากบ้าน ถ้าไม่สวมประคำจะไม่เดินไปไหน
เราคิดไม่เป็นเลย ทิ้งการคิดบัญชีว่าใครดีใครเลวพวกนี้ไปเสียเถิด แค่เปลี่ยนคำคำเดียวคือ “อีศัน” ให้เป็นอย่างนี้: เธอและฉันคือพระเจ้า
สายฟ้าและแสงสว่าง
ครูของผมพูดว่าอย่างไร? “ดั่งสายฟ้าที่ผุดขึ้นภายในสายฟ้า แผ่กว้างออกไป แล้วหดกลับคืนสู่สายฟ้า” สายฟ้าแลบผ่าออกมา แล้วเกิดอะไรขึ้น? มันหดกลับเข้าไปในสายฟ้านั่นเอง “ภายในความคิด” ก็เป็นเช่นนั้น สายฟ้าหมายถึงแสง หมายถึงความสว่าง
“วิ่งแล้ววิ่งเล่า วิ่งแล้ววิ่งเล่า ตามหาแสงที่ผสานอยู่ภายใน ค้นแล้วค้นเล่า ค้นแล้วค้นเล่า จนวันเวลาล่วงเลยไป เหี่ยวแล้วเหี่ยวเล่า เหี่ยวแล้วเหี่ยวเล่า มนุษย์ที่ตายจากไป นับโกฏิแล้วโกฏิเล่า นับไม่ถ้วนเป็นโกฏิ ๆ”
ค้นหาอะไร? ไม่ใช่พระเจ้า แต่ค้นหาแสงที่ผสานอยู่ภายใน ท่านบอกว่ามนุษย์เกิดมาหลายชาติเพื่อค้นหาสิ่งนั้น แล้วก็ตายไปโดยไม่เคยรู้จักมัน ตรงนั้นท่านไม่ได้พูดถึงพระเจ้าเลย
มนุษย์เกิดหลายชาติ เกิดแล้วเกิดอีก มาแล้วไป ไปอยู่อย่างนั้นโดยไม่รู้เลยว่าอะไรมา อะไรไป ร้องเพลงเก่ง แสดงเก่ง ทาเถ้า สวมประคำ แล้วได้อะไร?
จงตระหนักว่าเธอคือเทพ
เธอคือเทพองค์หนึ่ง ภารตียาร์กล่าวไว้ว่า “จงตระหนักว่าเธอคือเทพ” เพราะบรรทัดเดียวนี้ ผมจึงเขียนกวีให้ท่านไว้ว่า “ภารตี ผู้ควบคุมภาษาทมิฬอันสดใส ผึ้งแห่งภาษาทมิฬอันบริสุทธิ์”
เราไม่คิดถึงอะไร? ถ้าไม่ต่อต้านอย่างมืดบอด ฉันก็ถูกหลอก คุณได้อ่านหนังสือ “ฉันนี่แหละคือพระเจ้า” “ฉันก็คือพระเจ้า” “เธอนั่นแหละคือพระเจ้า” หรือยัง? ถ้าอ่านแล้วก็อาจจะเข้าใจ: เมื่อใดที่เธอทิ้งความคิดทั้งหมด และไม่มี “ฉัน” อีกต่อไป เมื่อนั้นเธอคือใคร? คือพระเจ้านั่นเอง
ได้รับความเคารพก็ต่อเมื่อตายแล้ว
คุณเคยเห็นไหม คนเราแตะศพแล้วกราบไหว้ พอเป็นศพแล้วก็คล้องพวงมาลัยใหญ่โต ตอนยังมีชีวิตไม่มีความเคารพให้เลยสักนิด คล้องพวงมาลัยหลังตายไปแล้ว เขาก็ไม่ได้เห็น จะมีใครไปบอกตอนเขายังมีชีวิตอยู่ไหมว่า “ผมเคารพคุณ”? คนเราได้รับความเคารพก็ต่อเมื่อตายแล้ว ตอนยังมีชีวิตไม่มี จริงไหม?
พอแม่ตาย เขาจะวางแอปเปิล น้ำผลไม้ ผลไม้ ผ้าส่าหรี แขวนรูปไว้ทั่วบ้าน คุณคิดว่าตอนแม่ยังมีชีวิต เขาทำอะไรให้บ้าง? ลูกแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน ลูกบางคนก็ทำ ลูกบางคนก็ไม่ทำอะไรเลย แต่หลังแม่ตายไปแล้ว เขามีความกล้าอยู่อย่างหนึ่ง คือรู้ว่าแม่ไม่ได้กินแล้ว แอปเปิลลูกนั้นหั่นให้ภรรยากินก็ได้
ถ้าซื้อแอปเปิลไปให้แม่ตอนแม่ยังอยู่ จะเกิดอะไรขึ้น? “ไม่ซื้อให้ลูก ๆ ทั้งหลาย แล้วไปซื้อของแบบนี้ให้คนแก่หรือ?” ถ้าซื้อเนื้อไป “คนแก่จะกินเนื้อได้ยังไง เธอมีสมองไหม?” ถ้าซื้อเนื้อแพะไป เขาก็จะอ้างว่าหมอบอกว่า “มันไขมันเยอะ น่าจะซื้อไก่มา” ในบ้านแต่ละบ้านเล่นละครกันขนาดนี้
ถ้าแอบซื้อไปให้ เขาจะว่า “ซื้อมาให้เหมือนขโมย” ถ้าซื้อไปให้อย่างเปิดเผย เขาจะว่า “ให้ต่อหน้าคนทั้งบ้านแบบนี้ แล้วจะกินได้ยังไง?” ผมจะทำอย่างไรได้? มนุษย์ก็เป็นกันอย่างนี้แหละ
บางคนแม้เราทำดี เขาก็เข้าใจผิด บางคนแม้เราทำผิด เขาก็บอกว่า “ทำดีแล้ว” เขาอาจจงใจให้ของเสียมา แต่ก็ยังได้รับคำชม บนโลกนี้มีคนกลุ่มหนึ่งที่ใช้ชีวิตโดยไม่เข้าใจเลยว่าอะไรดีอะไรไม่ดี ถ้ามีใครไปบอกพวกเขาว่า “พระเจ้าก็คือเธอ” จะเกิดอะไรขึ้น? เขาจะยกตัวขึ้นไปอยู่บนยอดสุด แล้วพูดว่า “ฉันนี่แหละคือพระเจ้า ฉันพูดอะไร เธอต้องทำตาม”
พระเจ้าองค์ใหญ่ พระเจ้าองค์เล็ก
“เธอคือพระเจ้า ฉันก็คือพระเจ้า แต่ฉันสั่ง เธอทำ ฉันเป็นพระเจ้าที่อายุมากกว่า เธอเป็นพระเจ้าองค์เล็ก” อายุจะเข้ามาขวางทันที ไม่อย่างนั้นก็ “ฉันเป็นพระเจ้าวรรณะสูง เธอเป็นพระเจ้าวรรณะต่ำ”
เขาเปลี่ยนชื่อกระทรวงต่าง ๆ เป็นสวัสดิการสังคม ความยุติธรรมทางสังคม ก็ดีอยู่หรอก แต่ดูท่าแล้วเขาคงไม่ยกเลิกวรรณะ มันก็จะอยู่อย่างนั้นแหละ คุณไม่ต้องกังวล
ต่อให้คุณไปเกิดใหม่อีกยี่สิบชาติ ห้าสิบชาติ ถ้ามาเกิดในอินเดีย วรรณะพวกนี้ก็จะยังอยู่ ไม่ต้องกลัว ตอนเกิดก็ขอพรพระเจ้าได้เลยว่า “ท่านครับ ชาติที่แล้วท่านให้ผมเกิดในวรรณะนี้ ชาตินี้ให้ผมเกิดในวรรณะนั้นเถิด” พระเจ้าองค์นั้นจะหัวเราะ: “เจ้านั่นแหละคือพระเจ้า! ยังจะมาขออะไรจากข้าอีก? ข้าเป็นแค่กระจกเงาเท่านั้นเอง!” ต่อเมื่อท่านพูดอย่างนั้น เรื่องจึงจะจบ
วิธีการที่ครูสอนไว้
ตรงนี้ศิวะวากกิยาร์บอกวิธีการบางอย่าง และให้เราลงมือใช้มัน ครูของผมพูดว่าอย่างไร?
“เมื่อพนมมือไหว้ต้นกัลปพฤกษ์ผู้มีพักตร์ดั่งช้าง ศิลปะ ตำรา และญาณ จะผุดขึ้นมาในความคิด”
พระเจ้ามีอะไร? มีญาณ พระเจ้าย่อมเข้าใจทุกเรื่องราว ทุกความคิด ทุกหลักปรัชญา ถ้าฉันอยากเข้าใจสิ่งเช่นนั้นบ้าง ฉันต้องทำอย่างไร?
จะค้นพบ “แสงที่ผสานอยู่ภายใน ที่วิ่งตามหาแล้ววิ่งตามหาเล่า” ได้อย่างไร? ท่านบอกว่า
“หญ้ากกที่งอกขึ้นในสระแห่งราก หากตื่นแต่เช้าตรู่ แล้วตัดมัดทั้งสี่ได้ ก็จะมีชีวิตอยู่อย่างเด็กหนุ่มตลอดไป”
เพื่อให้แสงนั้นเติบโต เพื่อค้นพบแสงนั้น ท่านยังบอกอีกอย่างหนึ่งว่า
“สังข์สองอัน แตรหนึ่งอัน เพราะมันพันยุ่งกันอยู่ มนุษย์มากเท่าใดแล้วที่เป่าสังข์ทั้งสองจนอ่อนแรงตายไป หากเลิกเป่าสังข์ทั้งสอง แล้วเป่าแตรได้…”
ท่านเขียนบทเพลงไว้มากมายเช่นนี้แล้วจากไป ดวงตาที่ไม่มีขา หลุมที่ไม่เคยตั้งครรภ์ ห้องแห่งครรภ์
ที่ซึ่งว่างเปล่าจากทุกสิ่ง
ท่านบอกวิธีการเหล่านี้ แล้วบอกว่าถ้าเธอทำทั้งหมดนี้ เธอจะได้ไปถึงที่แห่งหนึ่งซึ่งว่างเปล่าจากทุกสิ่ง ที่ซึ่งไม่มีอะไรเลย เมื่อก้าวพ้นสิ่งที่เรียกว่าพระพรหม อยัน และพระวิษณุ ก้าวพ้นสิ่งที่เรียกว่าเจ็ดโลก ก้าวพ้นทุกสิ่งเหล่านี้แล้ว เธอทำอะไรได้? เธออยู่ได้ “อยู่ได้ อยู่ได้” ท่านว่าไว้อย่างนั้น