భాగం 3 / 4
అలవాటు వేరు, క్రమశిక్షణ వేరు
శివయోగి గారి “పళక్కం” (అలవాటు) అనే తమిళ ప్రసంగం ఆధారంగా రాసిన నాలుగు వ్యాసాలలో ఇది మూడవది. మూల ప్రసంగాన్ని చూడండి. ఈ వ్యాసం తమిళ మూలం నుండి అనువదించబడింది.
తాగుబోతు మాత్రమే అలవాటుకు బానిసా?
అలవాటుకు బానిసలైనవాళ్లను ఎలా చూడాలి? తాగుబోతు మాత్రమే చెడ్డవాడు అనుకోకండి. సమాజాన్ని చుట్టూ చూడండి, అందరూ ఏదో ఒక అలవాటును పట్టుకునే ఉన్నారు.
నేనే ఒక అలవాటుకు బానిసను. వారం వారం సత్సంగం నడుపుతున్నాను; వారానికి మూడు వందలు, నాలుగు వందల మంది వచ్చి కూర్చుంటారు. నేనూ ఒక అలవాటులోనే నిలబడి ఉన్నాను.
ఒకరికి నమస్కారం చెబుతారు; వాళ్లు బదులుగా నమస్కారం చెప్పలేదు. వెంటనే వాళ్లను గుర్రుగా చూస్తారు. “మనం నమస్కారం చెప్పాం, వాడు ఏమీ చేయలేదే. ఎంత పొగరుగా వెళ్తున్నాడో చూడు!” వాళ్లకు అది అలవాటే లేదు. ఏం చేయగలం? కుక్క దగ్గరకు వెళ్లి నమస్కారం చెబితే అది బదులుగా ఏమైనా చేస్తుందా? దానికి కుక్క మీద కోపం తెచ్చుకుంటారా? వాళ్లకు అది అలవాటు కాలేదు, అంతే.
ఇంకొకటి చూడండి. ఒకరు మిమ్మల్ని చూసి చేయి ఎత్తితే మీరూ చేయి ఎత్తుతారు. ఎందుకు? అది అలవాటు చేసుకున్నారు. ఒకరు మిమ్మల్ని చూసి కన్ను కొడితే మీరు కన్ను కొట్టరు. ఎందుకు? అది అలవాటు చేసుకోలేదు. అలవాటు కానంత వరకు అది రాదు.
ఒకేలా చేయడమే క్రమశిక్షణా?
అలవాటు వేరు, క్రమశిక్షణ వేరు. క్రమశిక్షణ అలవాటు కంటే భిన్నమైనది. మనిషి ఒకదాన్ని అలవాటు చేసుకుంటాడు; దాన్నే “క్రమశిక్షణ” అని చెప్పుకుంటూ తిరుగుతాడు. అలవాటు క్రమశిక్షణ కాదు. బాగా అర్థం చేసుకోండి: ఒకే రకమైన పనిని పదే పదే చేయడం వల్ల దానికి క్రమశిక్షణ అనే పేరు రాదు.
చొక్కా గుండీలను ప్రతి రోజూ సరిగ్గా ఒకేలా పెట్టుకుంటారు. అందుకని “నేను క్రమశిక్షణ గలవాడిని” అని చెప్పగలరా? గుండీలే లేని టీ-షర్ట్ వేసుకుంటే క్రమశిక్షణ లేదా? పంచె కట్టుకుంటే క్రమశిక్షణ ఉన్నవాడు కాదా? ప్యాంటు వేసుకుంటేనే క్రమశిక్షణ ఉన్నవాడా? తరతరాలుగా పంచె కట్టుకోవడం వల్ల ఒకరు సంప్రదాయాన్ని కాపాడుతున్నారా? సంప్రదాయం పంచె వల్ల అసలు రాదు.
గడ్డం పెంచుకుంటే ఆయన స్వామీజీనా? దొంగ కూడా గడ్డం పెంచుకోవచ్చు.
నువ్వు అలవాటుగా చేసేదే క్రమశిక్షణ అయితే, రోజూ సారా తాగడం కూడా క్రమశిక్షణే కదా? వాడు తాగకుండా ఉండలేకపోతున్నాడు. నువ్వు విభూతి పూసుకోకుండా ఉండలేకపోతున్నావు, కాఫీ తాగకుండా ఉండలేకపోతున్నావు. ఇద్దరికీ తేడా ఏమిటి? దానికి పేరు క్రమశిక్షణా?
అలా అయితే క్రమశిక్షణ అంటే ఏమిటి?
శరీరం వల్లా మనసు వల్లా నాకు హాని రాకుండా ఒక పని చేయడం, అదే క్రమశిక్షణ. మొదట ఎవరికి హాని రాకూడదు? నాకు.
స్టిక్కర్ బొట్టు పెట్టి పెట్టి నుదురు తెల్లబడిపోయినవాళ్లు ఎంత మందో తెలుసా? ఒకప్పుడు పసుపూ సున్నమూ కలిపి కుంకుమ చేసేవాళ్లు. ఆవు పేడను ఎండబెట్టి, కాల్చి భస్మం చేసి, పొడి చేసి తీస్తే అది విభూతి. ఈ రోజు సబ్బులు తయారుచేసే ఫ్యాక్టరీ వ్యర్థాన్ని తెచ్చి నీకు అమ్ముతున్నారు. పూర్తిగా రసాయనమైపోయిన ఈ లోకంలో నువ్వే జాగ్రత్తగా ఉండాలి.
క్రమశిక్షణ పేరుతో విభూతి పూసుకోవడం, కుంకుమ పెట్టుకోవడం మాత్రమే క్రమశిక్షణా? అలవాటు క్రమశిక్షణ కాదు. క్రమశిక్షణనూ అలవాటునూ ఒకటి చేయకూడదు.
అందరితో కలిసి ఉండాలంటే ఏం కావాలి?
నేను అలవాటుగా చేస్తున్నది సరైనదా తప్పా అని ఎవరు అడగాలి? తాగుబోతూ అడగాలి, మతవాదీ అడగాలి. ఇతరులకు ఇబ్బందిగా ఉందని చెప్పినా వినను అంటే, అది ఎవరి సమస్య?
ఒక పైలట్ “నేను రాహుకాలంలో విమానం నడపను” అంటాడనుకోండి. ఆయన పైలట్గా రానే కూడదు; ఏదో ఒక గుడిలో వెళ్లి కూర్చోవాలి. జోస్యం చెప్పేవాడు “రాహుకాలంలో వద్దు” అంటాడు.
మనం ఒక ఇంటికి వెళ్తాం. ఆ కుటుంబానికి ఏదో ఒక అలవాటు ఉంటుంది. దానికి మనమే సర్దుకుపోవాలి. ఎందుకు? దాన్ని మనం మార్చలేం. నేను ఒకదానికి అలవాటు పడి అలాగే బిగుసుకుపోతే, అందరితో కలిసి ఉండగలనా? ఈ సమాజంలో అందరితో కలిసి ఉండాలంటే నేను ఏం చేయాలి? అది నేర్చుకోండి. నేను చెప్పేది అదే.
తరతరాలుగా ఒకదానికి అలవాటు పడి దాన్నే సరైనదని పట్టుకుని ఉంటే, అందరితో ఎలా మాట్లాడగలం? అందరితో ఎలా బతకగలం? మీ మతం మీకు గొప్పగా ఉండవచ్చు; కానీ ఒక మనిషికి అది సరిపోదు.
మానవత్వం ఉన్న మనిషిగా మీరు మారాలంటే, ఇతరుల ఆహారాన్ని మీరు కించపరచకూడదు. అది వాళ్ల ఆహారం. వాళ్లు దాన్ని తినవచ్చు, తినకపోవచ్చు. “తినడం నా ఇష్టం, నేను తింటాను” అని ఒకడు అనగానే నీకు కోపం వస్తే, అది ఎవరి సమస్య? నువ్వు అలవాటుకు బానిస అవుతున్నావు.
చాలా మంది మాట్లాడడానికే సిగ్గుపడతారు, లోలోపలే ముడుచుకుపోతారు. “ఈయన అందరినీ కౌగిలించుకుంటాడు.” అందులో నీకేం సమస్య? కౌగిలించుకునేవాళ్లకూ కౌగిలించుకోబడేవాళ్లకూ మధ్య విషయం అది. నీకు కౌగిలించుకోవడం ఇష్టం లేకపోతే కౌగిలించుకోకు. కాళ్ల మీద పడడం ఇష్టం లేకపోతే పడకు. మాల వేయడం ఇష్టం లేకపోతే వేయకు. ఇక్కడికి రావడం ఇష్టం లేకపోతే రాకు. నువ్వు స్వేచ్ఛగా బతికితే నువ్వు సరైనవాడివి అంటాను నేను.
స్వేచ్ఛ ఎక్కడ ఉంది?
నా సిద్ధాంతం ఇదే: ప్రతి మనిషీ తనకు కావలసినదాన్ని తానే నిర్వచించుకుని, తనను తానే నడిపించుకోవాలి. నీకు ఏది ఇష్టమైతే అది చెయ్యి, తప్పు లేదు. ఇతరులకు ఇబ్బంది లేకుండా ఉంటే చాలు.
ఇద్దరు ఒప్పుకున్నప్పుడు మూడో వ్యక్తికి అక్కడ చోటు ఉందా? అందులో వేరే ఏదో పుస్తకం చూపించి “దాని ప్రకారం ఇది తప్పు, నువ్వు ఇలాగే బతకాలి” అంటే దానికి అర్థం ఏమిటి?
ఏ బట్టలు వేసుకోవచ్చు, ఏవి వేసుకోకూడదు అని ఏ నియమం చెబుతుంది, ఏది చెప్పదు అని ఆలోచించి చూడండి. ఏది మీకు స్వేచ్ఛ ఇచ్చిందో చూసి చెప్పండి. అప్పుడే స్వేచ్ఛ ఎక్కడ ఉందో తెలుస్తుంది.
ఇక్కడ పంచె కట్టుకోవాలా, ప్యాంటు వేసుకోవాలా అనేది నీ ఇష్టం. గుడికి వెళ్లకపోతే నిన్ను ఎవరూ కొట్టరు, తిట్టరు. అది నీ ఇష్టం. నేను హిందూ మతంలో పుట్టడం వల్లే ఇలా స్వేచ్ఛగా మాట్లాడగలుగుతున్నాను. మానవ సమాజం సజావుగా ఎదగడానికి, మనిషి శిఖరాన్ని చేరడానికి, పరిపూర్ణంగా బతకడానికి అక్కడ అవకాశం ఉంది.
ఎందుకంటే అక్కడ అలవాటునే మార్చుకునే అర్హత ఉంది. మా తాత పిలక పెట్టుకునేవారు. మీలో ఎవరైనా పిలక పెట్టుకున్నారా? లేదని మీరు హిందువు కాదని చెప్పగలరా? విభూతి రేఖలు పెట్టుకోలేదని, నామం పెట్టుకోలేదని, పంచకచ్చం కట్టుకోలేదని మీరు హిందువు కాదని చెప్పగలరా?
బట్టల్లో స్వేచ్ఛ, భావాల్లో స్వేచ్ఛ, మత గుర్తుల నుండి బయటకు రావడానికి స్వేచ్ఛ, ఇవన్నీ ఉన్నప్పుడే నువ్వు అలవాటు నుండి బయటకు రాగలవు.
మత్తుకు బానిస కావచ్చా?
“మా మతంలో తాగకూడదు” అంటారు. తాగకూడదు అనగానే, మత్తును వేరే చోటి నుండి తెచ్చుకుంటారు; వేరే ఒక మత్తును అలవాటు చేసుకుంటారు. తాగకూడదు అని మాత్రమే కదా చెప్పారు?
నేను చెప్పేది ఇదే: నా మనసును నేను ఏ మత్తుకూ బానిసను చేయకూడదు. మత్తు లేని వస్తువే ఈ లోకంలో లేదు. మాతృత్వం కూడా ఒక మత్తే. ఏది ఎలాంటి మత్తో విడదీసి చూసే శక్తి మనకు కావాలి; దానికి బానిస కాకుండా ఉండాలి.
నాకు మాట్లాడడమే ఒక మత్తు. వారం వారం సత్సంగం వస్తోందంటే, నాకు దగ్గరివాళ్లకు తెలుసు: అలసటగా ఉన్నా సరే, సత్సంగం అంటే లేచి నిటారుగా కూర్చుంటాను. ఉపదేశం మొదలవగానే ఏ తలనొప్పీ మాయమైపోతుంది. ఎందుకు? అందులో నాకు ఒక మత్తు ఉంది. ఇంకొకరిని మంచివాళ్లను చేయడం నాకు ఒక మత్తు.
నేను ఎందుకు ఎవరినీ పొగడను?
నేను ఇతరులను నేరుగా పొగడను. పొగిడితే వాళ్లు అక్కడే ఆగిపోతారు, దాన్నే పెద్దది చేసుకుంటారు.
నా ఉద్దేశం ఏమిటంటే, నువ్వు చేరిన చోటు హద్దు కాదు; దాన్ని దాటి కూడా నువ్వు రాగలవు. నేను నిన్ను పొగిడినప్పుడు నిన్ను ఒక హద్దులో బంధించేస్తాను. కానీ నువ్వు దాన్ని దాటి కూడా బతకవచ్చు. అందుకే నీ తలుపును నేను మూయను. అందుకే నేను పొగడను. పొగడ్త కూడా ఒక అడ్డంకిగా మారిపోతుంది.
అలారం ఆపడం కూడా తెలియాలా?
కాబట్టి మీరే గమనించాలి: నేను ఎలాంటి అలవాట్లు పెట్టుకున్నాను, వేటినన్నిటినీ సరైనవని అంగీకరించాను. ఇతరులు ఏ అలవాటులో ఉన్నారో చూసి వాళ్లను తిట్టడం మీ పని కాదు. “అలవాటు” అనగానే “తాగుబోతు తప్పు, అది తప్పు” అని మాట్లాడబోతున్నామని అనుకోకండి. మిమ్మల్ని మీరు గమనించడం మొదలుపెట్టండి: మీరు ఎలా అలవాటు పడ్డారు.
ఒక సమయం పెట్టుకుని, అలారం పెట్టుకుని పొద్దున లేవడం చాలా చాలా మంచి అలవాటే; కాదని చెప్పలేం. కానీ దాన్ని తప్పనిసరిగా చేయాలని అవసరం లేదు. ఒక పెళ్లికి వెళ్లి అర్ధరాత్రి తిరిగి వస్తారు. రోజూ అలారం మోగుతుంది; ఆ రోజు ఏం చేస్తారు? ఆపడం కూడా నేర్చుకోండి. ఆపలేకపోతే నువ్వు అలవాటుకు బానిసవి. ఆపితే నువ్వు క్రమశిక్షణ ఉన్నవాడివని అర్థం.
ఈ రోజు నేను రాత్రి ఒంటిగంటకు వచ్చి పడుకున్నానంటే, రేపు మామూలు సమయానికి లేవను. ఎప్పుడు లేవాలో అప్పుడు లేస్తాను. “ఈ రోజు నాకు అలసటగా ఉంది, త్వరగా లేవకూడదు” అని దాన్ని ఆపేస్తాడు చూడండి, వాడే క్రమశిక్షణ గలవాడు.
విభూతి పూసుకోండి; మీకు మంచిదైతే పూసుకోండి, తప్పు లేదు. కానీ “శివయోగి దగ్గరకు వెళ్తున్నాం, విభూతి పెట్టుకుని వెళ్తే ఆయనకు నచ్చుతుందా” అని తుడిచేసి వచ్చి కూర్చుంటారు. ఏం సమస్య? రకరకాలుగా పెట్టుకుని వస్తే నేను సంతోషిస్తాను. నాకు ద్వేషం రాదు.
ఇప్పుడు అలవాటుకూ క్రమశిక్షణకూ ఉన్న తేడా అర్థమవుతోందా? క్రమశిక్షణ వల్ల మార్చగలం, ఆపగలం, సరిదిద్దగలం. అలవాటుకు బానిస అయిపోతే నువ్వు ఒక జైలులో ఉన్నావు. అప్పుడు నువ్వు సంతోషంగా ఉండగలవా?
“నీఱిల్లా నెట్రి పాళ్” అని ఎవరిని చూసి అంటాం?
ఎవరైనా విభూతి పూసుకోకపోతే వాళ్ల నుదుటిని చూసి, “వీడంతా వృథా; నీఱిల్లా నెట్రి పాళ్ (విభూతి లేని నుదురు వ్యర్థం)” అంటాం. కంఠస్థం చేసింది లోపలికి వెళ్లి అలాగే ప్రతిధ్వనిస్తుంది: “నీఱిల్లా నెట్రి పాళ్.” అర్థం చేసుకుని చెప్పడం లేదు; అలవాటుగా చెబుతున్నాం.