భాగం 1 / 4

మనిషి అలవాటు చేయబడుతూనే ఉండే జంతువు

శివయోగి గారి “పళక్కం” (అలవాటు) అనే తమిళ ప్రసంగం ఆధారంగా రాసిన నాలుగు వ్యాసాలలో ఇది మొదటిది. మూల ప్రసంగాన్ని చూడండి. ఈ వ్యాసం తమిళ మూలం నుండి అనువదించబడింది.

బానిసత్వం అంటే సారా తాగి దొర్లేవాడు, సిగరెట్ కాలుస్తూ పడి ఉండేవాడు మాత్రమే అని మీరు అనుకుంటారు. వాడొక్కడినే మూర్ఖుడు అనుకుంటారు. అలా అయితే మీరెవరు?

నేను ఒక విషయానికి అలవాటు పడిపోతాను. ఆ అలవాటు ద్వారానే అన్నిటినీ చూస్తాను. “అలాగే ఉండాలి, అదే సరైనది” అంటాను. ఇది బానిసత్వం కాదా? ఇదీ ఒక మత్తు కాదా? అలవాటు వేరు, క్రమశిక్షణ వేరు. కానీ మనిషి అలవాటునే క్రమశిక్షణ అని చెప్పుకుంటూ తిరుగుతున్నాడు. “నేను అలవాటుగా చేస్తున్నానే, ఇది సరైనదా తప్పా?” అని తాగుబోతూ అడగాలి, మతవాదీ అడగాలి.

ఈ రోజు దేని గురించి మాట్లాడుతున్నాం?

ఈ రోజు అంశం: అలవాటు, లేదా అంగీకరించడం. మీరు ఒకదాన్ని అంగీకరించేశాక, తర్వాత దాన్ని కాదనలేరు; ఇంకేదాన్నీ ఒప్పుకోనూ లేరు. అంగీకరించినది, లేదా అంగీకరించడం. ఆ అంశం మీదే ఈ రోజు మాట్లాడబోతున్నాం.

మనిషి బిడ్డ అలవాటుకు ఎలా బానిస అవుతుంది? ఏది మంచిదో, ఏది చెడ్డదో దానికి ఎలా తెలుస్తుంది? ఒకదాన్ని ఎందుకు అంగీకరించింది? ఈ ప్రశ్నలకు జవాబులన్నీ దీని లోపలే ఉన్నాయి. కాబట్టి అంశం అలవాటు అయినా, మనం మాట్లాడబోయేది ఇదే: మనం ఎందుకు అంగీకరిస్తాం? అంగీకరించింది దేని వల్ల? నేను దాన్ని ఎందుకు సరైనది అంటాను?

ఏది సరి, ఏది తప్పు?

ఎప్పుడు ఒకటి సరైనది, ఎప్పుడు ఒకటి తప్పు అని అడిగితే, జవాబు ఇదే. నేను చేసే పని నాకు సరైనదని నేను అనుకుని చేసినా సరే, చేయకపోయినా సరే, దానికి అంగీకారం దొరికితే అది సరైనది. అంగీకారం దొరకకపోతే అది సరైనది కాదు. అంతే.

ఇప్పుడు మీరందరూ చీర కట్టుకున్నారు. గుర్రపు స్వారీకి వెళ్తే చీర సరైనదా, తప్పా? ఆరు మూరలు చుట్టుకున్నాక మీరు వేగంగా పరుగెత్తలేరు. ఎవరైనా కొట్టినా, జుట్టు పట్టి లాగినా, పరువు పోతుందేమో అని నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోతారు. అలా అయితే ఏం చేయవచ్చు? మిమ్మల్ని బానిసగా ఉంచవచ్చు.

చీర కట్టుకోవడం ఒక అలవాటు, అంతే. ఇప్పుడు బయటి నుండి అందరూ వస్తున్నారు, ఉత్తర భారతీయులంతా వచ్చి పోతున్నారు. చుడీదార్ వచ్చాక తమిళనాడు దుస్తులు ఏమయ్యాయి?

మా కాలంలో పదహారు, పదిహేడేళ్ల అమ్మాయిలు ఓణీ మాత్రమే వేసుకునేవాళ్లు. అప్పుడు పాటే “పరికిణీ ఓణీలో చూసిన రూపమా…” అని ఉండేది. ఇప్పుడు “చుడీదార్ వేసుకుని వచ్చిన స్వర్గమా” అని పాడుతున్నాం. అలా అయితే ఇప్పుడు ఏది సరైనది? చీర అనేది కేవలం అలవాటే కదా?

మనిషి ఎవరు?

మనిషి అలవాటు చేయబడుతూనే ఉండే జంతువు. అలవాటు చేయబడిపోయిన జంతువు కాదు; అలవాటు చేయబడుతూనే ఉండే జంతువు. రెండింటికీ తేడా ఉంది. మనిషికి ఎప్పుడూ స్వేచ్ఛ ఉంది. అప్పుడూ ఉంది, ఇప్పుడూ ఉంది, రేపూ ఉంటుంది. మీరు చేయవలసింది ఒక్కటే: మిమ్మల్ని మీరు మార్చుకోవడం.

అందరూ చీర కట్టుకున్నారు, మీరూ కట్టుకున్నారు. ఒకప్పుడు కొన్ని ఊళ్లలో ఎవరూ రవిక వేసుకునేవాళ్లు కాదు. అప్పుడు మొదటిసారి రవిక వేసుకున్నవాళ్లను ఏమన్నారో? రవిక వేసుకోవడం మంచిదా, చెడ్డదా? ఈ రోజు ఇక్కడి నుండి చూస్తే మంచిది. ఆ రోజు అక్కడి నుండి చూస్తే?

చెప్పులు వేసుకున్నవాడిని ఎవరు తిట్టి ఉంటారు?

కుల హెచ్చుతగ్గులు ఉన్న ఒక సమాజంలో, తక్కువవాడిగా ఉంచబడిన ఒకడు చెప్పులు వేసుకుని వెళ్తున్నాడు. అది మంచిదా, చెడ్డదా? వాడిని ఎవరు తిట్టి ఉంటారనుకుంటున్నారు? వాడి కులంవాడే తిట్టి ఉంటాడు. “దొర వస్తున్నాడు, ఆయన ముందు నువ్వు చెప్పులు వేసుకుని వెళ్తావా? నీకు బుద్ధి లేదా? కాస్తైనా మర్యాద వద్దా? అంత పొగరా?” అని అడిగి ఉంటాడు.

చేతి రిక్షాలు ఉన్న కాలంలో నేను చేతి రిక్షాలో కూర్చుని వెళ్లేవాడిని. ఎందుకు? వాడికి కూలీ అందాలి, వాడు బతకాలి. అర్థమవుతోందా? “ఒక మనిషిని లాగమని చెప్పి ఇంకో మనిషి కూర్చుని వెళ్తున్నాడే” అని బొమ్మ చూసి, “మీ తాతల కాలంలో ఎంత దారుణంగా ఉండేవాళ్లు” అంటారు. కానీ అక్కడ జరిగింది ఎవరికి తెలుసు? వాడూ నడిచి, నేనూ ఎందుకు నడవాలి? ఒకడు లాగనీ, నలుగురు కూర్చుని వెళ్లనీ; ఆ నలుగురూ కలిసి వాడికి తిండీ డబ్బూ ఇచ్చి బతికిస్తున్నారు. అలా కూడా చూడవచ్చు కదా?

అలవాటు కాలంతో మారుతుందా?

కాబట్టి, సమాజం ఏదో ఒక కాలంలో ఒక అలవాటుకు, ఒక కట్టుబాటుకు, ఒక హద్దుకు, ఒక అంగీకారానికి నెట్టబడింది. అలాగే బతుకుతోంది. ఇందులో భిన్నాభిప్రాయం ఉందా? ఒక్కొక్కరికి ఒక్కో అలవాటు; ఒక్కో కాలంలో ఒక్కో రకం.

అడగవలసిన ప్రశ్న ఇదే: ఈ రోజు నేను ఎలా బతుకుతున్నాను? ఈ రోజు ఈ సమాజం ఎలా ఉంది? ఇప్పుడు నేను ఎలా బతకాలి? అది తెలుసుకోవాలా, నేను ఇంతకు ముందు ఎలా ఉన్నానో తెలుసుకోవాలా? మా తాత ఎలా ఉంటే నాకేంటి? నేను ఎలా ఉన్నాను? దీని గురించి ఎవరు ఆలోచించాలి? నేనే.

ఈ అవకాశం హిందూ మతంలో ఉంది. నేను ఇప్పుడు మార్చుకోగలను. ఎవరో, ఎప్పుడో, ఏదో ఒక అలవాటు కోసం చేసిన దాన్ని నేను తరతరాలుగా మోసుకుంటూ రావాలి అనే అవసరం హిందూ మతంలో లేదు.

గుళ్లన్నీ బోసిపోతున్నాయి. ఆరు కాలాల పూజలు లేవు. అన్ని గుళ్లలో పూజారులు లేరు. చాలా గుళ్లు పాడుబడిపోయాయి. అవును కదా? “ఇది నీ కులం, ఇది నా కులం” అన్నవాడు ఎక్కడ? నడుముకు తువ్వాలు కట్టుకోమన్నవాడు ఎక్కడ? సామాజిక హెచ్చుతగ్గులు చూసినవాడు ఎక్కడ? విప్లవకారులంతా కలిసి వాళ్లను అంతం చేశాం, మార్చేశాం అని కాదు. వాడే మారిపోయాడు. ఈ రోజు అదే మాటను అలాగే వచ్చి చెబుతాడా ఎవడైనా?

అయినా ఈ రోజు కూడా ఒకడు “శాకాహారం తిను, మాంసాహారం తినకు” అని మాట్లాడుతూనే ఉన్నాడు. తెల్ల చొక్కా వేసుకుంటేనే ఆధ్యాత్మికవాది అనేవాడు ఈ రోజూ ఉన్నాడు. ఒక విషయాన్ని అలవాటుగా పూర్తిగా అలాగే అందిస్తూ పోవచ్చు, అదే గొప్ప అనేవాడు ఇప్పటికీ ఉన్నాడు.

ఇతరుల ఆహారాన్ని మీరు కించపరచకూడదు. అది వాళ్ల ఆహారం. వాళ్లు దాన్ని తినవచ్చు, తినకపోవచ్చు. తినేవాళ్ల పక్షాన నిలబడి నేను న్యాయం మాట్లాడడం లేదు. తినడం వాళ్ల ఇష్టం. దానికి మీకు కోపం వస్తే, అది ఎవరి సమస్య?

పిలక పెట్టుకోలేదని మీరు హిందువు కాదని చెప్పగలరా? విభూతి రేఖలు పెట్టుకోలేదని, నామం పెట్టుకోలేదని, పంచకచ్చం కట్టుకోలేదని మీరు హిందువు కాదని చెప్పగలరా? మీ మతం మీకు గొప్పగా ఉండవచ్చు; కానీ మనిషికి అది సరిపోదు. బట్టల్లో స్వేచ్ఛ, భావాల్లో స్వేచ్ఛ, గుర్తుల నుండి బయటకు రావడానికి స్వేచ్ఛ, ఇవన్నీ ఉన్నప్పుడే మీరు అలవాటు నుండి బయటకు రాగలరు.

స్వయంవరం నుండి మనం ఎంత దూరం వచ్చాం?

“ఇరవై ఏళ్ల వరకు నేను తల్లిదండ్రుల సొంతం; ఇరవై సెకన్లలో నీ సొంతమైపోయాను; నీ కంట్లో ఏం అయస్కాంతమో నాకు తెలియదు.” ఇది ఎవరు చెప్పగలరు? ఆ కాలంలో ఒక అమ్మాయి ఇలా చెప్పి ఉండలేదు.

ఒక రాజు పది, పదిహేను మంది రాజులను పిలిపించి కూర్చోబెట్టి, “వీళ్లలో ఎవరో ఒకరు నిన్ను పెళ్లి చేసుకుంటారు” అని చెప్పేస్తాడు. పెళ్లయినవాడు, కానివాడు అందరూ రాజు అని వచ్చి కూర్చుంటారు. ఆ అమ్మాయి చూసి కాస్త తెల్లగా, అందంగా ఉన్నవాడిని ఎంచుకుని వెళ్తే, వాడికి ఆమె మూడో భార్యో ఐదో భార్యో అవుతుంది. జరిగిందా లేదా? స్వయంవరం జరిగిందా లేదా?

ఇప్పుడు మ్యాట్రిమోనీ సైట్‌లో రిజిస్టర్ చేసుకుంటున్నారు, ఫోన్ చేస్తున్నారు, అందంగా ఫోటో తీసి పంపుతున్నారు; నేరుగా వెళ్లి చూస్తే వేరే మనిషిలా ఉంటున్నారు. అదీ జరుగుతోంది. “ఇప్పుడు తీసిన ఫోటో పంపండి” అని అడిగే పరిస్థితి వచ్చింది. ఈ రోజు ఎంతగా మారిపోయాం! స్వయంవరాన్ని దాటిన ఆలోచన మనకు వచ్చింది. అవును కదా?

అలా అయితే తరతరాలుగా ఒక అలవాటు, ఒక అంగీకారం వస్తూనే ఉంది. నేను ఏం చేయాలి? నన్ను నేను కొత్తగా తీర్చిదిద్దుకోవాలి. కాలానికి తగ్గట్టు నన్ను నేను మార్చుకోవాలి. నా జీవితాన్ని, నా అలవాటును నేనే సరిదిద్దుకోవాలి. సరిదిద్దుకోవాలా, వద్దా?

అంగీకరించినది ఎందుకు పోదు?

“మా అలవాటులో అది లేదు; మీ అలవాటు ఎలా?” అని అడుగుతారు. “మేము అలా కాదు” అంటారు. ఆహారం దుకాణాల్లో కూడా, ఒక దేశంలో అందరూ కొనే ఆహారం ఇంకో దేశంలో అసలు అమ్మనే అమ్మరు.

మీరు అలా అలవాటు పడ్డారు. అలవాటు నుండి విడిపోయామని అనుకుంటారు; కానీ కాదు. నూటికి నూరు శాతం మీరు అలవాటు నుండి బయటకు రాలేకపోయారు. ఎందుకు? అంగీకరించినది లోపల ఉంది.

ఇందులో పెద్ద విషయం ఏమిటంటే, నన్ను నమ్మించారు; నేను దాన్ని ఒప్పుకున్నాను. దాన్ని సరైనదని ఒప్పుకుని అలాగే బతుకుతున్నాను.

“సమాజంలో నలుగురితో నేను మాట్లాడలేనండీ. ఫోన్‌లో మాట్లాడతాను, వాయిస్ మెసేజ్ పంపుతాను; కానీ నేరుగా ఎవరితోనూ మాట్లాడను.” ఎవరు చెప్పారు? ఎందుకు మాట్లాడలేరు? చాలా మంది నలుగురిలో అసలు మాట్లాడలేరు; మాట్లాడనే మాట్లాడరు. వాళ్లకు ఏమవుతుంది?

“మా కుటుంబంలో, మా అన్నదమ్ములెవరూ ఆడవాళ్లను బయట మాట్లాడనివ్వరు. మొదట నాన్న కట్టడి చేశారు; పెద్దయ్యాక అన్నలు కట్టడి చేశారు; ఇప్పుడు భర్త కట్టడి చేశారు. నా భర్త స్వేచ్ఛ ఇచ్చినా కూడా ఇప్పుడు నేను మాట్లాడలేను.” ఎందుకు? “నిన్ను అని తప్పు లేదు, నన్ను అని తప్పు లేదు, కాలం చేసిన మాయ…” ఇది ఎవరి దగ్గర ఉంది? సమస్య ఎక్కడ ఉంది?

మనల్ని మనం ఎలా అలవాటు చేసుకుంటున్నాం? ఇంకొకరు ఎలా ఉండాలో నిర్ణయించడానికి మనం ఎవరం?

క్రమశిక్షణ లేనివాడు ఎవరు?

ప్రతి మతం ఏం నేర్పుతుంది? “వీడు అంగీకారయోగ్యుడు, వీడు కాదు; వీడు సరైనవాడు, వీడు కాదు.” దేని ఆధారంగా? ముక్కుతో తిన్నవాడు ఎవరైనా ఉన్నాడా? అలా అయితే క్రమశిక్షణ లేనివాడు అని ఎవరూ ఉండరు. కానీ మీరు క్రమశిక్షణ లేనివాడు అంటారు.

ఎవరు క్రమశిక్షణ లేనివాడు? తాగుతాడు; వాడు క్రమశిక్షణ లేనివాడు. సిగరెట్ కాలుస్తాడు; వాడు క్రమశిక్షణ లేనివాడు. ఏ అమ్మాయిని చూసినా వెనక్కి తిరిగి చూస్తాడు, వెంటనే ప్రేమలేఖ రాసేస్తాడు, ఎవరికి పడితే వాళ్లకు తన ఫోన్ నంబర్ రాసిస్తాడు; వాడూ క్రమశిక్షణ లేనివాడు.