ตอนที่ 3 จาก 5

สัตว์ที่ถูกฝึกให้เชื่อง

บทความนี้เป็นตอนที่สามในบทความห้าตอนที่เรียบเรียงจากคำบรรยายภาษาทมิฬเรื่อง “Neeyum Naanum Eesane” (เธอและฉันคือพระเจ้า) ของศิวโยคี ศิวกุมาร และแปลจากต้นฉบับภาษาทมิฬ ชมคำบรรยายต้นฉบับ

ครูกับพระเจ้า

สำหรับผม ครูของผมกับพระเจ้าไม่ได้แยกจากกัน สำหรับคุณ ผมเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง คุณจะยกผมเป็นเทพก็ได้ แต่ผมไม่ใช่พระเจ้า ผมเป็นพระเจ้าของคุณก็แค่ตราบเท่าที่ผมยังเป็นรูปร่างหนึ่งในความคิดของคุณ ไม่อย่างนั้นผมก็ไม่ใช่พระเจ้าของคุณ สิ่งที่คุณมาทำต่อหน้าผมนั้น ไม่ได้ทำต่อพระเจ้า แต่ทำต่อเทพ คุณจะให้ความเคารพเพื่อความศักดิ์สิทธิ์ก็ได้ แต่นั่นไม่ใช่ผม อัตตาที่เรียกว่า “ฉัน” นั้นไม่ใช่ผม

พระเจ้าจะเป็นใครก็ตาม ท่านพูดไว้ว่า “เธอและฉันคือพระเจ้า” ใช่ไหม? เธอและฉันเป็นพระเจ้าเมื่อไร? ถ้าฉันละทิ้งตัวฉัน และเธอละทิ้งตัวเธอ แล้วเราทั้งสองคือใคร? คือพระเจ้านั่นเอง ทุกสิ่งที่อยู่ตรงนี้คือความว่างอันบริสุทธิ์ สิ่งที่เรียกว่า “ฉัน” เป็นเพียงภาพที่ปรากฏ มันคือมายา

มายาไม่ได้แปลว่าไม่มีอยู่

ที่บอกว่าร่างกายนี้เป็นมายา ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่ ร่างกายนี้ประกอบขึ้นจากดินและความคิด ดินที่มีรูปร่าง และจิตที่กำลังคิดอยู่ ล้วนประกอบขึ้นจากมายา มายาไม่ได้แปลว่าคุณไม่มีอยู่

ผมพูดเรื่อง “ดินก็เป็นมายา” ไว้ในวิดีโอหนึ่ง ต้องดูวิดีโอนั้นด้วย สิ่งที่ผมพูดจึงจะต่อกันเข้าใจได้ ไม่อย่างนั้นอาจรู้สึกว่าผมพูดเพ้อเจ้อไปเรื่อย ซึ่งเป็นปัญหาของคุณ ใครที่อยากเข้าใจก็ไปดูวิดีโอนั้น แล้วจะเข้าใจว่าเขาพูดถึง “มายา” ว่าอย่างไร

ศาสนาจะยอมรับสิ่งนี้ไหม

ศาสนาจะยอมรับไหมว่า “เธอและฉันคือพระเจ้า”? ไม่ยอมรับหรอก ในเรื่องนี้พิธีกรรมไม่มีบทบาทอะไรเลย ไม่จำเป็นต้องไปวัด ไปโบสถ์ หรือไปมัสยิดเลยแม้แต่น้อย ไม่มีความจำเป็นที่คุณต้องไปบูชาที่นั่น

คุณไปวัดเพื่ออะไร? คุณไปเพราะถูกฝึกให้เคยชิน เขาฝึกคุณอย่างไร? ฝึกตอนที่คุณมีปัญหา

สัตว์ที่ถูกฝึกให้เชื่อง

เขาฝึกสัตว์อย่างไร? เขาปล่อยให้มันอดอาหาร ถ้าจะให้อาหารสักมื้อ ก็ฝึกว่า “ทำสิ่งนี้ก่อนแล้วจะให้” สอนมันว่า “กระโดดข้ามไฟนี้ได้ จึงจะได้เนื้อชิ้นหนึ่ง” มันก็จะมาทำเพื่อเนื้อชิ้นนั้น

ในสวนสัตว์ ครูฝึกจะถือกล่องใบหนึ่ง เอาไม้เสียบเนื้อขึ้นมา สิงโตเห็นก็รู้ว่า “เอาล่ะ ชิ้นของเราพร้อมแล้ว” ครูฝึกชูห่วงขึ้น มันก็กระโดดลอดมากิน แล้วก็เดินจากไป

โลมาก็มา เขายืนถือปลาตัวเล็ก ๆ แล้วโยนให้ มันรู้ว่าถ้าเต้นสักท่าจะได้ปลา มันก็เต้น

คุณกับมันไม่ได้ต่างกันมากเลย ผมเองก็มาแบบนั้นเหมือนกัน ถ้าผมต่างจากคุณ ก็เพราะผมเข้าใจ แค่นั้นเอง ผมกับคุณไม่ได้แตกต่างกัน ครั้งหนึ่งผมก็มาแบบนั้น แล้วจึงมาถึงตรงนี้

เขาขังเราไว้ในสวนสัตว์ เขาฝึกเรา สอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า: เธอเป็นนายักกร์ เธอเป็นมุทลิยาร์ เธอเป็นเชตติยาร์ เธอเป็นปไรยาร์ เธอเป็นฮินดู เธอเป็นคริสต์ เธอเป็นมุสลิม เธอต้องเป็นอย่างนี้ ต้องเป็นอย่างนั้น

เขาฝึกเราอย่างไร? ด้วยการบอกว่า เธอจะมีปัญหา มีความลำบาก มีความทุกข์ มีความกังวล ถ้ากราบไหว้พระเจ้า เธอจะรอดพ้นจากสิ่งเหล่านั้น

ปาฏิหาริย์ล้วนเป็นกลเม็ด

นักบวชและคนที่จัดสัตสังค์ (การชุมนุมทางธรรม) หลายคนก็เป็นแบบนี้ ไปที่นั่นเขาจะแจกข้าวปงกัลกับถั่วต้ม ทาเถ้าศักดิ์สิทธิ์ให้ทุกคนที่มา พอมาถึง ทุกคนก็ก้มกราบแทบเท้า

บางคนมาหาผมแล้วก็ยืนงงว่า “หมอนี่ทำอะไรของเขา?” ผมเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะพวกเขาไปฝึกมาจากที่อื่นในอีกแบบหนึ่ง บางคนถึงกับคอยดูว่าผมจะหยิบอะไรออกมาจากอากาศให้เหมือนนักบวชบางคนไหม ผมไม่ใช่นักบวชแบบนั้น

พระเจ้าไม่ได้เป็นอย่างนั้น คุณขออะไรแบบนั้นจากพระเจ้าไม่ได้ สิ่งเหล่านั้นคืออะไร? คือกลเม็ด กลเม็ดอย่างการขี่จักรยานล้อเดียว

ตอนมีสองล้อก็อันตรายมากอยู่แล้ว ตอนหัดขี่เท่านั้นเราจึงรู้ว่ามันอันตราย หลังจากนั้นเราก็คิดว่ามันง่ายมาก แต่มันอันตรายเสมอ ขณะที่คุณขี่มอเตอร์ไซค์อยู่ คุณกำลังไปอย่างอันตรายมาก เพียงแต่คุณไม่รู้ตัว ลองเอียงมากไปอีกนิดสิ คุณจะหายไปเลย ไปถึงสวรรค์ พระเจ้าจะถามว่า “ทำไมเจ้าเสียหลักมาล่ะ?”

ข้อมูลข่าวสารแค่ชิ้นเดียวก็พอ

นักศึกษามหาวิทยาลัยกลุ่มหนึ่งชนรถบรรทุกที่จอดอยู่แล้วเสียชีวิต ทุกคนร้องไห้กันไม่หยุด แต่พอมีคนบอกว่า “พวกเขาเมาแล้วขับ” ก็หยุดร้องไห้กันทันที แค่ได้ยินข้อมูลเล็ก ๆ ชิ้นเดียว เราก็หยุดร้องไห้ ต่อให้เมาแล้วขับ คนที่ตายก็ยังเป็นเด็ก ๆ อยู่ดีไม่ใช่หรือ?

แค่มีคนบอกข้อมูลอะไรสักอย่าง เราก็หยุด สัตว์ที่ถูกฝึกให้เชื่อง เขาฝึกเราจนเชื่องแล้ว

ฉะนั้น การที่เราอยู่ในศาสนาจึงไม่ใช่เรื่องน่าอัศจรรย์อะไร ถ้ามีปัญญาครบหกอย่างแบบมนุษย์ ก็ฝึกให้เชื่องได้ง่าย ถ้ามีห้าอย่างแบบสัตว์ ก็ต้องใช้เวลาฝึกนานหน่อย

สมมติว่าคุณปล่อยสิงโตตัวนั้นกลับเข้าป่า ถ้าครูฝึกตามไปยืนอยู่ตรงนั้นแล้วพูดว่า “นี่ไง เนื้อของเจ้า” มันจะทำอย่างไร? มันจะกินครูฝึกทั้งตัวเลย แต่มนุษย์ไม่เป็นอย่างนั้น ไม่ว่าจะอธิบายให้เข้าใจอย่างไร เขาก็จะพูดว่า “จะอย่างไรก็ตาม ใครจะยิ่งใหญ่ไปกว่าแม่ พ่อ หรือพี่ชายของเรา?” คนที่หลอกเขามาตลอดหลายปีนั่นแหละ คือคนที่ยิ่งใหญ่สำหรับเขา

รู้ความหมายของบทเพลงไหม

พอได้ยินว่า “เธอและฉันคือพระเจ้า” ก็อย่าเพิ่งหลงเชื่อ ท่านต้องการจะบอกอะไร พูดเพื่ออะไร ท่านตระหนักรู้ว่าตนเองคือพระเจ้าได้อย่างไร? ทุกวันนี้คุณจะไปถามครูของผมได้หรือ?

สิ่งที่ท่านพูดไว้ในบทเพลง คุณรู้คำอธิบายไหม? รู้ไหมว่า “ดวงตาที่ไม่มีขา” หมายความว่าอะไร? รู้ไหมว่า “หลุมที่ไม่เคยตั้งครรภ์” คืออะไร? คุณรู้ไหมว่าโพรงครรภ์ที่ไม่เคยตั้งครรภ์เลยนั้นคืออะไร?

คนเราร้องเพลงโดยไม่เข้าใจความหมาย ที่โรงเรียน เด็กเล็ก ๆ เต้นตามเพลงอะไรสักเพลง เด็กพวกนั้นเข้าใจไหมว่าเพลงนั้นพูดถึงอะไร? คนแต่งก็แต่งเพื่ออย่างหนึ่ง คนร้องก็ร้องเพื่ออีกอย่างหนึ่ง คนแสดงก็แสดงเพื่ออีกอย่างหนึ่ง เช่นเดียวกับการร้องเพลงโดยไม่รู้ความหมาย คนเราก็ใช้ชีวิตโดยไม่รู้ความหมายของชีวิต ในโลกเช่นนี้ ถ้าบอกว่า “เธอนั่นแหละคือพระเจ้า” จะเกิดอะไรขึ้น?

ชายและหญิง

พระเจ้าจะสร้างหนทางไว้ให้ผู้ชายแบบหนึ่ง ให้ผู้หญิงอีกแบบหนึ่งหรือ? ถ้าทำอย่างนั้น ท่านจะยังเป็นพระเจ้าอยู่หรือ? ท่านจะให้หนทางแก่ผู้ชาย แต่ไม่ให้แก่ผู้หญิงหรือ? ท่านจะสร้างให้ “ผู้ชายบรรลุได้ ผู้หญิงบรรลุไม่ได้” หรือ? พระเจ้าเลวร้ายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?

ท่านแบ่งเป็นชายและหญิงเพื่อการเฉลิมฉลอง หรือเพื่อความอับอาย? เพื่อกดให้ต่ำลงหรือ? ท่านสร้างให้เป็นชายและหญิงก็เพื่อให้ต่างฝ่ายต่างเคารพกันและกันต่างหาก

ใครหุง ข้าวจะปฏิเสธไหม

ใครจะเป็นคนตีทองก็ตาม ทองจะบอกว่า “ไม่เอา” หรือ? คนหนึ่งทำข้าวหมกบิรยานี ข้าวจะบอกว่า “ไม่เอา” ไหม? เนื้อจะบอกไหม? กระเทียมจะบอกไหม? หัวหอมจะบอกไหม? จะบอกไหมว่า “เธอเป็นคนทำอาชีพนี้ ถ้าเธอทำ ฉันจะไม่อร่อย”? ใครทำก็อร่อยเหมือนกัน

ในหัวของเรายังมีเรื่องที่ต้องทำความเข้าใจอีกมากมายขนาดนี้ ถ้าผมจะพูดก็พูดไปได้เรื่อย ๆ มนุษย์ทำเรื่องน่าเกลียดไว้บนโลกนี้มากถึงเพียงนั้น ดูเหมือนจะแก้ไขไม่ได้เลย

ต่อให้ตีให้หลาบจำก็ไม่เปลี่ยน จะอธิบายให้เข้าใจได้สักแค่ไหน? เขาจะแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ ไม่อย่างนั้นก็จมอยู่กับความไม่เข้าใจ ไม่ยอมรับเลย ไม่คิดเลย เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่คิด แล้วเอาสมองไปผูกไว้ที่มุมไหนสักมุม จนตอนนี้เขาก็ยังตามหาอยู่ เพราะจำไม่ได้ว่าเอาไปไว้ที่ไหน

เธออยู่เหนือวรรณะทั้งปวง

ผมบอกว่า เธอเป็นคนยิ่งใหญ่ เธอเป็นผู้ประเสริฐ เป็นผู้เลิศที่อยู่เหนือวรรณะทั้งปวง แล้วเธอกลับไปร้องเรียนว่า “เขาด่าฉันด้วยชื่อวรรณะ” อย่างนั้นหรือ? สิ่งที่ผมพูดคือ เธอสูงส่งเหนือวรรณะทั้งปวง นี่คือเหตุที่ผมพูดว่า “เธอคือพระเจ้า”

แล้วเธอพูดว่าอย่างไร? “ไม่ใช่ ไม่ใช่ พวกเราเป็นตระกูลนี้ สูงกว่าตระกูลนั้น” พอบอกว่าเธออยู่เหนือวรรณะ เธอก็กลับเข้าไปยืนอยู่ในวรรณะหนึ่งอีกครั้ง

เมื่อตระหนักรู้ตนเพียงลำพัง เธอคือพระเจ้า

ครั้งก่อนผมพูดเรื่อง “โอม ศักติ” ไว้ ครั้งนี้ก็เป็นเรื่องต่อเนื่องกัน ผู้หญิงถูกสร้างขึ้นมาเพื่อการเฉลิมฉลอง แต่พระศิวะดำรงอยู่ได้อย่างไร? ดำรงอยู่ได้เพียงลำพัง ความว่างดำรงอยู่ได้เสมอโดยไม่มีสิ่งใดเลย ถ้าเธอตระหนักรู้ตัวเองได้เพียงลำพัง เธอคือพระเจ้า

เขาเขียนขึ้นต้นไว้ว่า “พระองค์คือหนึ่งเดียว” “หนึ่ง” หมายถึงอะไร? ตัวเลขหนึ่งหรือ? ไม่ใช่ เธอต้องหลอมรวมเป็นหนึ่ง ต้องเป็นหนึ่งเดียวกับความว่างนั้นโดยไม่มี “ฉัน”

สิ่งที่สร้างจักรวาลมากมาย สิ่งมีชีวิตนับโกฏิ ชีวิตนับไม่ถ้วน ดวงดาวมากมาย จนเกินกว่าจะค้นพบ เกินกว่าจะมองเห็น เกินกว่าจะสัมผัส เกินกว่าจะรู้ เกินกว่าสมองของผมจะเอื้อมถึง สิ่งนั้นดำรงอยู่อย่างไร? ดำรงอยู่โดยไม่มีอะไรเลย

อะไรที่ยืนอยู่ตรงกลาง

“อะไรคือฉัน อะไรคือเธอ อะไรเล่าที่ยืนอยู่ตรงกลาง?” อะไรกลายมาเป็นฉัน อะไรกลายมาเป็นเธอ? ฉันอยู่ เธออยู่ แล้วอะไรอยู่ตรงกลาง? ระหว่างเราสองคนอาจมีความรัก อาจมีการให้และการรับ

สมมติว่าเธอเป็นผู้ชาย ฉันเป็นผู้หญิง เราสองคนเป็นเหมือนแม่เหล็ก แม่เหล็กนั้นอยู่ที่ไหน? เธอให้ ฉันรับ ฉันให้ เธอรับ ระหว่างเราสองคนมีอยู่เพียงสิ่งหนึ่งเท่านั้น ถ้าหลอมเป็นหนึ่งเดียวได้อย่างนั้น เธอและฉันคืออีศัน เธอและฉันคือพระเจ้า

ไม่ใช่ครึ่ง แต่คือความสมบูรณ์

ฉันก็ไม่ใช่อะไร เธอก็ไม่ใช่อะไร ตรงนี้ไม่มีครึ่งไหนทั้งนั้น ไม่มี “เธอคือครึ่งหนึ่ง ฉันคือครึ่งหนึ่ง” การเป็นครึ่งหนึ่งกับครึ่งหนึ่งไม่อาจหลอมเป็นหนึ่งได้

ฉันเป็นผู้ชาย ฉันเป็นความสมบูรณ์หนึ่ง เธอเป็นผู้หญิง เธอก็เป็นความสมบูรณ์หนึ่ง คืออุมา ความว่างที่ประสานเราทั้งสองไว้ด้วยกันนั่นแหละคือความจริง เราจะรวมกันได้ก็ต่อเมื่อมีความว่างอยู่ระหว่างเราสองคน ถ้ามีม่านกั้นอยู่ตรงกลาง ก็รวมกันไม่ได้