ตอนที่ 3 จาก 4

ความสุกงอมของคุณเป็นของคุณคนเดียว

บทความนี้เป็นตอนที่สามในบทความสี่ตอนที่เรียบเรียงจากคำบรรยายภาษาทมิฬเรื่อง “Pakkuvam” (ความสุกงอม) ของศิวโยคี และแปลจากต้นฉบับภาษาทมิฬ ชมคำบรรยายต้นฉบับ

ถ้าวรรณะไม่มีอยู่จริง ทำไมต้องกำจัด

คุณมาเพื่อกำจัดวรรณะหรือ วรรณะไม่มีอยู่จริงนี่ จะกำจัดสิ่งที่ไม่มีอยู่ไปทำไม

รัฐธรรมนูญถูกสร้างขึ้นมาก็เพื่อชี้ทางให้ทุกคนอยู่ดีมีสุข แต่วันนี้ทุกคนอยู่ดีมีสุขไหม

BSNL กับ Jio

มีบริษัทหนึ่งชื่อ BSNL คำขวัญของมันคือ “Connecting India” ตอนนี้คุณใช้ Jio หรือ BSNL ทำไมย้ายไป Jio แล้ว “Connecting India” เป็นอย่างไรไปแล้ว เราทุกคนย้ายไป Jio กันหมด ไม่ว่ารัฐบาลไหนขึ้นมา เรื่องนี้ก็ไม่เปลี่ยน

คนที่ทำงานที่ Jio ทำงานอย่างถูกต้อง คนที่ทำงานที่ BSNL ไม่ทำงานเลย พอโทรหา Jio บอกว่าสัญญาณขาด “อย่างนั้นหรือครับ ที่ไหนครับ ซ่อมเสร็จแล้วให้ดาวผมด้วยนะครับ” แล้วเขาก็มาทันที

ทำไมถึงตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาแบบนี้ มนุษย์ไม่เปลี่ยนหรือ พรรคไม่เปลี่ยนหรือ ปัญหาอยู่ที่รัฐบาล หรืออยู่ที่เรา

ธนาคารรัฐกับธนาคารเอกชน

ถ้าไปธนาคารของรัฐ เขาจะพูดว่า “คุณเป็นใคร มาทำไม โทรมาบอกก่อนไม่ได้หรือ ไม่รู้หรือว่าวันหนึ่งถอนเกินสองแสนรูปีไม่ได้” ก็ได้ งั้นโทรไปบอกก่อน แต่ไม่มีใครรับสายเลย

ถ้าไปธนาคารเอกชน “เชิญครับ นั่งก่อนครับ ต้องการอะไรครับ” เขาถามแล้วก็จัดการให้เอง “ส่งข้อความ WhatsApp มาก็พอแล้วครับ” เขาบอก

ที่ธนาคารรัฐ ถ้ายื่นแบบฟอร์มขอสมุดเช็ค เขาจะบอกว่าลืมเซ็นชื่อก็ตอนมาครั้งหน้า “คุณต้องตรวจเองสิ” เขาว่า หลังจากนั้นพอไปอีก เขาก็บอกว่า “ไม่มีชื่อคุณ” ต้องบำเพ็ญตบะกันแทบตายกว่าจะได้สมุดเช็คสักเล่ม

ที่ธนาคารเอกชน แค่จะเปิดบัญชี เขาก็มาเก็บเอกสารถึงบ้าน เลขบัญชีส่งมาทาง SMS คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสาขาอยู่ที่ไหน

ที่สาขาธนาคารรัฐ มีเครื่องพิมพ์สมุดบัญชีตั้งไว้ มันไม่เคยใช้งานได้เลย รัฐบาลสุกงอมได้ถึงขนาดนี้

โรงเรียนรัฐกับระบบการศึกษา

ในภาพยนตร์ โรงเรียนรัฐจะถูกแสดงว่าหลังคาพังลงมา มีคนผูกแพะผูกวัวไว้ ส่วนโรงเรียนคอนแวนต์ข้าง ๆ ดูดี กางเกงขาสั้นสีกากีที่พวกเราใส่บางจนเป็นรู ถ้าเย็บด้วยด้ายสีดำ ก็จะถูกล้อว่า “ตู้ไปรษณีย์” วันนี้ลูกชายผมถามว่า “พ่อเย็บผ้าด้วยเข็มกับด้ายเป็นด้วยเหรอ” ความลำบากนั้นเขาไม่รู้จัก

แล้วเราถูกทำให้สุกงอมอย่างไร หน้าที่ของระบบการศึกษาคือทำให้เราโง่อยู่อย่างนั้นอย่างสุกงอมที่สุด

ในหนังสือเรียนเขียนไว้ว่า “การรังเกียจคนที่ห้ามแตะต้องเป็นบาป การรังเกียจคนที่ห้ามแตะต้องเป็นอาชญากรรมร้ายแรง” ถ้าอ่านบรรทัดนี้ จะเกิดคำถามว่า “การรังเกียจคนที่ห้ามแตะต้องคืออะไร” หรือไม่ ถ้ามันไม่มีอยู่ แล้วคุณพิมพ์มันไว้ทำไม ถ้าลบบรรทัดนี้ออก จะเกิดอะไรขึ้นในหมู่มนุษย์ นี่แหละคือวิธีที่เขาทำให้เราสุกงอม

ยาทุม อูเร ยาวรุม เกฬิร์

ถ้าคนคนหนึ่งสุกงอมจริง เขาจะรู้สึกอย่างไร “ยาทุม อูเร ยาวรุม เกฬิร์” ทุกที่คือบ้านเกิดของเรา ทุกคนคือญาติของเรา นี่คือสิ่งที่ภาษาและวิถีที่สุกงอมบอกไว้ ทุกคนเป็นญาติของผม อากาศของคุณอย่างหนึ่ง อากาศของผมอีกอย่างหนึ่งหรือ อากาศมีอย่างเดียวนะน้อง

เพราะผมพูดเรื่องเหล่านี้อ้อม ๆ คนจึงคิดกันอยู่บ้าง ผมพร้อมจะพูดตรง ๆ ด้วย แต่ตอนนี้มนุษย์ยังไม่มีคุณสมบัติพอจะรับมันได้ ผมสุกงอมแล้ว

อติรสัม เกสรี และสัมบาร์

ผมเล่าแล้วว่าแม่ผมเลิกไปแล้วว่า “ทอดอติรสัมไม่ได้” ใช่ไหม ทำไมต้องทอดอติรสัมให้ได้ ถ้าเราทอดเองก็จะแข็งเหมือนก้อนหิน แค่ต้องให้ขนมหวานสักอย่าง แค่นั้นไม่ใช่หรือ เค้ก จาเลบี จางกิริ มีตั้งหลายอย่าง ใส่เซโมลินากับน้ำตาลก็เป็นเกสรี ต้องเป็นอติรสัมตลอดหรือ ทำเกสรีให้อร่อยก็ได้ไม่ใช่หรือ

ถ้าใส่เนยใสกับเม็ดมะม่วงหิมพานต์ในเกสรีเยอะ ๆ เขาก็บอกว่า “เกสรีอร่อย” อะไรที่อร่อย เราไม่รู้ว่าลิ้นสัมผัสอะไร อะไรที่ทำให้รสชาติดีขึ้น เกสรีของอีกคนไม่มีเนยใสกับเม็ดมะม่วงหิมพานต์ แค่นั้นเอง แล้วเขาก็บอกว่า “เกสรีไม่อร่อย”

ถ้าบอกว่าสัมบาร์อร่อย ที่อร่อยคือถั่ว มะเขือเทศ และหอมที่ใส่ลงไป สัมบาร์บ้านคนจนไม่มีหอมไม่มีมะเขือเทศ คนที่ซื้อมะเขือเทศร้อยกรัมมาทำแกง กับคนที่ซื้อเป็นกิโล ๆ แช่ตู้เย็นไว้ทำกับข้าว ไม่ต่างกันหรือ

ความสุกงอมของแต่ละคนต่างกัน

ผมบอกคุณว่า คุณสุกงอมด้วยการดูคนอื่นไม่ได้ คุณตามหาคนที่สุกงอมแล้วกลายเป็นเหมือนเขาไม่ได้ วิธีที่เขาสุกงอมเป็นอีกแบบหนึ่งโดยสิ้นเชิง

แป้งไมดาเหมือนกัน อย่างหนึ่งสุกในน้ำ อีกอย่างทอดในน้ำมัน ที่ทอดในน้ำมันกลายเป็นปูรี อีกอย่างกลายเป็นอย่างอื่น จาปาตีก็คือจาปาตี โรตีก็คือโรตี

ความสุกงอมของคุณไม่มีทางกลายเป็นความสุกงอมของคนอื่น เส้นทางที่คุณผ่านมา ประสบการณ์ของคุณ สิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ ไม่ได้เกิดกับทุกคนเหมือนกัน เพราะฉะนั้นอย่าพูดว่า “ทุกคนจงสุกงอมแบบเดียวกัน” ศีลธรรมของสังคมก็ไม่ได้เหมือนกันสำหรับทุกคน

บางคนกินอิดลีสองชิ้น บางคนสามชิ้น อีกคนไม่ชอบอิดลีเลย คนหนึ่งรออย่างตั้งตาคอย “อุปมา” อีกคนบอกว่า “อุปมาอีกแล้วเหรอ” อุปมาที่คนแรกกินนั้นทำโดยผัดถั่วจนกรอบ เรื่องไม่ได้อยู่ที่อุปมา แต่อยู่ที่ของที่ใส่ลงไป

บางคนเรียกว่าอุปมาแต่ที่ให้มาคือโจ๊กเซโมลินา บางคนให้กิจฑี คุณคิดว่านอนบุกัญชี (โจ๊กช่วงถือศีลอด) เหมือนโจ๊กที่คนจนกินหรือ เขาต้มกับอินทผลัม นม และเนื้อสัตว์ ชื่อเท่านั้นที่เป็นโจ๊ก

ศีลธรรมของสังคมกับศีลธรรมของคุณ

เพราะฉะนั้น ความสุกงอมเปลี่ยนไปตามแต่ละคน ถ้าอย่างนั้นผมจะสุกงอมได้อย่างไร ต้องถามใคร ถามอะไร “พระเจ้า ผมสุกงอมแล้วหรือยัง ผมใช้ชีวิตอย่างพอเหมาะสำหรับพระองค์หรือเปล่า ผมใช้ชีวิตสอดคล้องกับธรรมชาตินี้หรือเปล่า”

ถ้าสำหรับผมมันถูก มันก็ถูก ถ้าคนอื่นเห็นว่ามันผิด นั่นเป็นปัญหาของใคร ความถูกของผมคือสิ่งที่ถูกสำหรับผม ความถูกของคนอื่นไม่เข้ากับผม ศีลธรรมของคุณไม่เกี่ยวอะไรเลยกับศีลธรรมของสังคม ต้องเข้าใจเรื่องนี้ก่อน

รู้ไหมว่าปวดหัวของคุณอยู่ที่ไหน คุณพยายามทำตัวให้เข้ากับศีลธรรมของสังคม โรคทางใจ ความไม่สงบ ความรู้สึกผิดของคุณ ทั้งหมดมีรากมาจากสิ่งนี้ คุณเข้ากับสังคมไม่ได้ แต่ไม่เข้าใจ จึงพยายามจะเข้าให้ได้ คุณไม่ยอมปล่อยมือจากความคิดที่ว่า “ต้องเป็นแบบนี้เท่านั้น”

ถ้าให้คนที่ขับรถไถในนามาขับบนถนน เขาก็จะวนไปวนมาอยู่อย่างนั้น วัวหมุนเครื่องหีบน้ำมันเดินวนได้ทั้งวัน แต่ไม่ถึงเมืองไหนเลย ทำไม เพราะมันคือวัวหมุนเครื่องหีบ

มนตร์กับการเปล่งเสียง

ทุกเช้าเราสั่นกระดิ่งแล้วสวดว่า “ศุกลามพรธรัม วิษณุม…” โดยไม่รู้ความหมายที่ถูกต้อง ท่องจำไว้ แล้วสวดลากเสียงยาวเป็นทำนองไพเราะ ถ้าไม่เข้าใจความหมาย อย่าสวดเพียงเป็นทำนองแบบนั้น

แต่ละคนมีวิธีพูดภาษาของตัวเอง นั่นคือการเปล่งเสียงของเขา ไม่มีใครเปลี่ยนมันได้

เพราะไม่เข้าใจเรื่องนี้ องค์กรต่าง ๆ จึงบอกว่า “ต้องสวดแบบนี้” แต่ไม่มีใครสวดได้เหมือนอีกคนเลย ถ้าอย่างนั้นต้องสวดแบบไหนพระเจ้าจึงจะเข้าใจ ต้องสวดมนตร์ตอนเช้าด้วยทำนองไหนพระองค์จึงจะได้ยิน คำถามนั้นข้อเดียวที่ไม่มีใครควรถาม

ทำไมพวกคุณทำให้ผมต้องพูด

“พูดเรื่องของตัวเองไปก็พอ ทำไมต้องไปด่าคนอื่น” มีคนถามไว้ในช่องคอมเมนต์ของผม ทำไมพวกคุณพูดใน YouTube และบนเวที คุณไม่ใช่หรือที่พิมพ์เป็นหนังสือแล้วยื่นใส่มือผม ถ้าศาสนาที่เป็นองค์กรไม่เป็นแบบนี้ ผมจะพูดไหม ถ้าผมไม่รู้ ผมจะพูดไหม

ทำไมคุณใส่ทั้งหมดนั้นลงในบทเรียนของโรงเรียน คุณสอนอะไร เขาทำให้ผมสุกงอมอย่างไร

กบกับคางคก

มีคนเขกหัวกบตัวหนึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า พูดย้ำว่า “แกไม่ใช่กบ แกเป็นคางคก” เพราะทนการถูกตีไม่ไหว มันก็ยอมรับว่า “ผมเป็นคางคกจริง ๆ” คนที่ตีคิดว่า “มันเข้าใจแล้ว” แต่ความเจ็บปวดนั้นมีแต่กบที่ถูกตีเท่านั้นที่รู้

กบกับคางคกดูคล้ายกัน แต่ต่างกัน กบโตได้ใหญ่ คางคกอยู่ได้แม้ในก้อนหิน

แต่เราถูกทำให้เป็นอะไร หลังจากถูกเขกหัวครั้งแล้วครั้งเล่า คุณมาหาผมแล้วบอกว่า “ผมกลายเป็นกบแล้ว” ตอนนั้นคุณก็ยังเป็นคางคกอยู่ดี “ยังไง ๆ คำสอนของผู้ก่อตั้งของเราก็มีส่วนดีนะ รู้ไหม” คุณว่า

มหาบุรุษกับคุณ

มหาบุรุษคนไหนกินข้าวด้วยตา ด้วยหู ท่านก็กินด้วยปากไม่ใช่หรือ ท่านกินด้วยปาก คุณก็กินด้วยปาก ถ้าอย่างนั้นคุณก็เป็นมหาบุรุษด้วยไม่ใช่หรือ แต่เรื่องนี้เรื่องเดียวที่คุณไม่มีวันยอมรับ

ถ้าข้อสอบให้เขียนถึงมหาตมะสักคน แค่เขียนว่าท่านเกิดปีไหน ที่เมืองไหน เป็นลูกของใคร ก็สอบผ่านแล้ว แต่ถ้าพูดสิ่งที่มหาบุรุษคนนั้นพูด คุณจะไม่เข้าใจ

ครูสุกงอมแล้วหรือ เคยทำให้นักเรียนคนไหนสุกงอมบ้างไหม เคยสอนไหมว่า “เธอพิเศษ เธอจะอยู่บนโลกนี้แค่ราวร้อยปี หาเงินได้กี่สิบล้าน ก็กินข้าวได้แค่คำเดียว พ้นจุดหนึ่งไปแล้วเงินก็ไม่มีความหมายอะไร”

แม้แต่นักแสดงวิชัยยังพูดว่า “ทั้งหมดนั้นไม่มีประโยชน์อะไร” แต่เขาก็ใช้เงินที่ไม่มีประโยชน์นั้นซื้อรถขับไปมา เราก็ถูกทำให้สุกงอมแบบนี้เหมือนกัน

ผมไม่ใช่แค่ร่างกาย

ถ้าอย่างนั้นการสุกงอมคืออะไร ผมมา แล้วผมจะไป ผมมาจากไหน ผมจะไปไหน ผมมาจากครรภ์แม่เท่านั้นหรือ ผมจบลงเมื่อร่างกายนี้ถูกเผาที่ป่าช้าหรือ ผมเป็นแค่ร่างกายเท่านั้นหรือ

ผู้รู้คนหนึ่งพูดว่า “ผมไม่ใช่แค่ร่างกาย” คนที่ไม่เข้าใจท่านอย่างชัดเจนกลับพูดว่า “ผมไม่ใช่ร่างกาย” เขาตัดคำเล็ก ๆ คำเดียวตรงกลางทิ้งไป คือคำว่า “แค่” ตัดมันทิ้งแล้ว เขาก็เที่ยวพูดไปเรื่อย ๆ ว่า “ผมไม่ใช่ร่างกาย”