ตอนที่ 1 จาก 4
อติรสัม สะเก็ดแผล และนาที่ไถแล้ว
บทความนี้เป็นตอนที่หนึ่งในบทความสี่ตอนที่เรียบเรียงจากคำบรรยายภาษาทมิฬเรื่อง “Pakkuvam” (ความสุกงอม) ของศิวโยคี และแปลจากต้นฉบับภาษาทมิฬ ชมคำบรรยายต้นฉบับ
สำหรับการรวมตัวเป็นฝูงชน การปรบมือเชียร์ใครสักคน การตะโกน “ไช” มนุษย์สุกงอมแล้ว สำหรับการยอมรับวรรณะและเชื่อว่าวรรณะเป็นความจริง เขาสุกงอมแล้ว สำหรับการยอมรับศาสนาและใช้ชีวิตอยู่ในความหยิ่งผยองทางศาสนา เขาสุกงอมแล้ว แล้วเรื่องอะไรที่เขายังไม่สุกงอม เรื่องการใช้ชีวิตเป็นมนุษย์เท่านั้น
โลกนี้จะสุกงอมหรือไม่ เป็นปัญหาของใคร เป็นปัญหาของโลก การนั่งรอว่าจะมีใครสุกงอมบ้างไม่ใช่หน้าที่ของผม ธรรมชาติ หรือพระเจ้า ให้ชีวิตนี้แก่ผมก็เพื่อให้ผมเข้าใจและสุกงอม คุณเกิดมาก็เพื่อสุกงอมนั่นเอง ถ้าคุณตื่นขึ้นภายในตัวคุณ จะเกิดอะไรขึ้น ความรักและความกรุณาจะเอ่อล้น ทำไมสิ่งเหล่านั้นไม่มาหาคุณ เพราะคุณยังไม่สุกงอม
ความสุกงอมเหมือนกันสำหรับทุกคนหรือ
ความสุกงอมของคุณไม่มีทางกลายเป็นความสุกงอมของคนอื่นได้ทั้งดุ้น เส้นทางที่คุณผ่านมา ประสบการณ์ของคุณ สิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ ทั้งหมดนี้ไม่ได้เกิดกับทุกคนเหมือนกัน เพราะฉะนั้นอย่าพูดว่า “ทุกคนจงสุกงอมแบบเดียวกัน”
ความสุกงอมเปลี่ยนไปตามแต่ละคน ตามยุคสมัย ตามเวลา ศีลธรรมของสังคมไม่ได้เหมือนกันสำหรับทุกคน การใช้ชีวิตโดยพึ่งศีลธรรมของสังคมไม่ใช่ความสุกงอม คนที่ก้าวข้ามศีลธรรมของสังคม และใช้ชีวิตด้วยความเข้าใจที่ชัดเจนว่าตนควรใช้ชีวิตอย่างไร ควรกำหนดขอบเขตของตัวเองอย่างไร เท่านั้นที่จะเป็นผู้สุกงอมได้ ทุกคนบรรลุความสุกงอมได้ ศาสนาหรือภาษาไม่ใช่อุปสรรค
มนุษย์สุกงอมได้ไกลแค่ไหน
จิตใจของมนุษย์เท่านั้นที่สุกงอมได้ สิ่งอื่นทั้งหมดหยุดอยู่ที่ธรรมชาติของมันเอง สิงโตตัวหนึ่งไม่เติบโตไปกว่านั้น เสือ หรือสัตว์ตัวไหนก็ตาม ไม่มีความสุกงอมอะไรไปมากกว่านั้นอีก มันสุกงอมอยู่แล้ว เกินกว่านั้นมันทำไม่ได้
ถ้าถามว่ามนุษย์สุกงอมได้ไกลแค่ไหน ไม่มีขีดจำกัดเลย สุกงอมได้ไกลมาก เพราะฉะนั้นเราต้องพูดถึงความสุกงอม ดูเหมือนว่าแม้แต่จะพูดถึงมัน เราก็ต้องสุกงอมเสียก่อน เมื่อคนคนหนึ่งสุกงอมแล้ว วิธีพูดของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นอีกแบบหนึ่ง
ทำไมทุกคนจึงทำอติรสัมไม่ได้
แม่ของผมพยายามอยู่นานมาก พยายามแล้วพยายามอีก สุดท้ายก็เลิก “ทอดอติรสัมไม่ได้ ฉันทำไม่เป็น” แป้งข้าวเจ้า น้ำตาล เคี่ยวน้ำเชื่อม แล้วหยิบแป้งมาตบให้แบนแล้วใส่ลงในน้ำมัน มีผู้หญิงคนหนึ่งบอกแม่ผมว่า ต้องถูบ้านทั้งหลัง วาดลายโกลัมหน้าบ้าน ไหว้เทพเจ้า และถือศีลอดก่อนเคี่ยวน้ำเชื่อม อติรสัมจึงจะออกมาได้ จนถึงที่สุดแม่ก็ไม่เคยได้ทอดอติรสัมเลย
ถ้าทำอติรสัมด้วยน้ำตาลโตนด มันจะแข็งมาก กัดไม่เข้า ต้องเอาหินทุบให้แตกถึงจะกินได้ ทำไม เพราะไม่รู้ว่าน้ำเชื่อมต้องได้ที่แค่ไหน
ตอนที่น้ำตาลเดือด ให้ตักขึ้นมาหน่อยหยดลงในน้ำ มันต้องยืดเป็นเส้นเหมือนเส้นด้าย ที่ความได้ที่นั้น และในปริมาณที่พอเหมาะเท่านั้น จึงค่อยใส่แป้ง ต้องคนตอนที่ร้อนพอดี อย่าปล่อยให้เดือดนานเกินไป ต้องยกลงตอนที่ได้ที่ อย่าเพิ่งทำทันที พักไว้สักสองวัน แล้วจึงหยิบมาตบให้แบน โรยเมล็ดฝิ่นข้างบน แล้วทอด
เห็นไหม แค่จะทอดอติรสัมสักชิ้นก็ต้องการความสุกงอม ไม่ใช่หรือ ไม่ใช่ทุกคนที่ทอดอติรสัมได้ ในภาษาทมิฬ คำว่า “สุฑุ” (sudu) แปลได้ทั้งทอดและยิง ดูเหมือนยิงปืนยังทำได้ แต่ทอดอติรสัมทำไม่ได้ ซื้อปืนให้เขาแล้วบอกว่า “ยิง” ปัง เขายิงทันที เล็งนกกระจอกแล้วยิงก็อาจจะยิงได้ แต่อติรสัมเขาทอดไม่ได้ เพราะต้องรู้ความข้นของแป้งและความได้ที่ของน้ำเชื่อม
ทุกการกระทำแตกต่างกันเมื่อทำโดยคนที่สุกงอมกับคนที่ไม่สุกงอม ทุกคนทำอย่างสุกงอมหรือ ไม่ แค่จะเข้าใจคำว่า “ความสุกงอม” คำเดียว ก็ต้องการความสุกงอมแล้ว
สะเก็ดบนแผลบอกอะไรเรา
แผลเกิดขึ้น อักเสบเป็นหนอง แตก แล้วแห้งอยู่ข้างบน เราพูดว่า “ขึ้น ปักกุ (สะเก็ด) แล้ว” ตอนนั้นแผลสุกงอมแล้ว สุกงอมแล้วเกิดอะไรขึ้น พอสะเก็ดหลุด แผลก็หายแล้ว
ร่างกายนี้พิเศษมาก ธรรมชาติหรือพระเจ้า จะเชื่ออย่างไหนก็ได้ เป็นเรื่องของคุณ แต่ร่างกายนี้ฉลาดมาก ถ้าถูกขีดข่วน มันจะทำให้เลือดแห้งและหายเอง ไม่มีร่างกายไหนพูดว่า “ฉันจะหายก็ต่อเมื่อคุณทายา ถ้าไม่ฉีดยาฉันไม่หาย” พระเจ้าสร้างร่างกายของเราให้ไม่ว่าจะเป็นโรคอะไร มันก็ปกป้องตัวเองได้
แต่มีคนมากมายทำงานเพื่อทำลายร่างกายนี้โดยเฉพาะ ด้วยยา ด้วยอาหารที่ถูกทำให้เสีย ด้วยผักสังเคราะห์ เราทำให้ร่างกายของเราย่อยสิ่งที่กินเข้าไปไม่ได้เลย จริงไหม ร่างกายนั้นเคยสุกงอมอยู่แล้ว
ใครสอนร่างกาย
ทุกสิ่งที่พระเจ้าทำ ทรงทำอย่างสุกงอมมาก วิธีที่ทรงสร้างแมวและเสือก็แบบหนึ่ง วิธีที่ทรงสร้างมนุษย์ก็อีกแบบหนึ่ง ในเรื่องร่างกาย มันสุกงอมแล้ว ระมัดระวังมาก ๆ คุณไม่ต้องสอนอะไรมันเลย
คุณไม่ได้อ้อนวอนเทพเจ้าหรือพระเจ้าองค์ไหนให้หนวดขึ้น คุณไม่ได้บำเพ็ญตบะว่า “ขอให้ฉันเป็นผู้ชาย” “ขอให้ฉันเป็นผู้หญิง” แต่มันก็เกิดขึ้น ร่างกายทำมันเอง
สำหรับร่างกาย ความต่างของอายุก็ไม่ใช่อุปสรรค เมื่อชายและหญิงถึงวัยที่สุกงอมและเต็มที่แล้ว ร่างกายก็จะทำหน้าที่ของมันต่อไป อายุไม่ใช่อุปสรรคของความรัก
แต่สังคมสอนอีกแบบหนึ่ง “ถ้าอายุห่างกันสิบ สิบสองปี เขาไม่เหมาะกับเธอ เขาจะแก่เร็ว” พวกเขาฝังความคิดนี้ไว้ในใจของเด็กผู้หญิง ผมไม่สนใจศีลธรรมส่วนตัวของใคร ที่ผมถามคือแค่นี้ ถ้าดูว่าอะไรคือความสุกงอม คุณกลับคิดว่าอะไรก็ตามที่สังคมสอนคุณนั่นแหละคือความสุกงอม
สัตว์สุกงอมแล้วหรือ
แมวสุกงอมแล้ว หมาสุกงอมแล้ว สิงโตสุกงอมแล้ว พอมองมนุษย์ ดูไม่สุกงอมเลย จำเป็นหรือไม่ก็ตาม เขาเอาการดูชีวิตคนอื่นมาเป็นงานของตัวเอง เพราะอย่างนี้ละครและภาพยนตร์จึงขายได้ ตอนนี้ในภาพยนตร์ เขาเขียนเอง แสดงเองว่า “ถ้าทุกอย่างเป็นแบบนี้ก็คงดี” แล้วก็ดูเอง
คุณติดแน่นอยู่เหมือนสะเก็ดหรือเปล่า
การทำอะไรเพื่อความสวยงามไม่ใช่เรื่องผิด แต่มันกลายเป็นเรื่องผิดเมื่อคุณทำแต่สิ่งนั้นอย่างเดียว ตอนนั้นความสุกงอมของคุณเป็นอย่างไร ยังไม่สุกงอม คุณติดแน่นอยู่ที่เดียวเหมือนสะเก็ด ต้องแกะมันทิ้ง แผลจะหายก็ต่อเมื่อเอาสะเก็ดออก ต้องเอาสะเก็ดออกในจังหวะที่พอดี นั่นจึงเป็นความสุกงอม ไม่อย่างนั้นมันก็จะอยู่อย่างนั้น และใต้สะเก็ดนั้นแผลจะเน่าเป็นหนอง
ทำไมรอยแผลในใจจึงไม่หาย
“แผลที่ถูกไฟลวกยังหายได้ข้างใน แต่รอยแผลที่ลิ้นลวกนั้นไม่มีวันหาย”
รอยแผลในใจใหญ่หลวงนัก รอยแผลบนร่างกายหายได้ พรุ่งนี้เขาอาจทำศัลยกรรมพลาสติกจนร่างกายไม่มีแผลเป็นเลย แต่แผลเป็นในใจรักษาแบบนั้นไม่ได้ ใครเข้าใจเรื่องนี้ คุณปู่วัลลุวร์ของเราเข้าใจ ร่างกายเขาซ่อมได้ แต่ตัวมนุษย์ทำอะไรไม่ได้ ท่านพูดไว้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วก่อนจากไป
ทำให้นาสุกงอมได้อย่างไร
การทำให้นาสุกงอม หมายถึงเราทำให้มันเป็นแผล หรือเราไถมัน ยังมีคนพูดอีกว่า “ไถให้ลึกดีกว่าไถให้กว้าง” ถ้าจะไถให้ลึกในตัวมนุษย์ เราต้องพูดอย่างไร
“น้องรัก ตื่นเถอะ ดูสิ เช้าแล้ว ออกมาจากคุกผ้าห่มเดี๋ยวนี้” เราร้องเพลง เขาอยู่ที่ไหน กำลังหลับอยู่ในห้องนอน เราร้องเพลงที่ไหน ยืนอยู่กลางถนน มันจะเข้าหูเขาไหม
“ตื่น ต้องไปโรงเรียน” “วันนี้ไม่ไปครับแม่” “ทำไม” “ปวดท้อง” “ลูกรักของแม่ วันนี้ไปไม่ได้เหรอ ไม่เป็นไร เดี๋ยวจ้างครูพิเศษมาดูให้” ถ้าพูดอย่างนั้นจะเกิดอะไรขึ้น พอรู้ว่าครูพิเศษจะมาอีก เขาก็จะยิ่งนอนหลับสบายกว่าเดิม
ตอนนี้อะไรคือความสุกงอม การลูบไล้นาหรือ ถ้าผมเอาเมล็ดพันธุ์ไปหว่านบนผิวดิน แล้วเพราะกลัวว่า “รดน้ำแล้วจะจม” ก็แค่พรมน้ำนิดหน่อยแล้วกลับมา มันจะงอกเป็นต้นแล้วผมจะได้เก็บเกี่ยวหรือ ได้ไหม
“ขุดนาที่ถูกทิ้งร้าง ไถคราดโดยไม่เกียจคร้าน” เราร้องเพลงกันอย่างนั้น ต้องขุดนา ไถ ตัดคันนา ทดน้ำเข้าแล้วปล่อยให้ชุ่ม แล้วทำให้เป็นโคลนอีกครั้ง หลังจากทำทั้งหมดนี้แล้ว จึงค่อยปักกล้าลงในโคลนนั้น ต้องเพาะกล้าแยกไว้ต่างหาก ถอนขึ้นมา นำไปปักดำใหม่อย่างสวยงามเป็นระเบียบ ปักดำแล้วจะกลับมาเฉย ๆ ไม่ได้ พอวัชพืชขึ้นแทรก ต้องถอนทิ้งทันที นาจึงจะให้ผล
คุณคิดว่าจะทำให้คุณเข้าใจได้อย่างไร คุณคิดว่าความสุกงอมคืออะไร