பகுதி 2 / 4

விருப்பத் தேர்வு வரமா, சாபமா?

சிவயோகி சிவக்குமார் அவர்களின் “நடைமுறைச் சிக்கல்” உரையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட நான்கு கட்டுரைகளில் இது இரண்டாவது. மூல உரையைக் காண.

தலைக்குக் குளிப்பது

தலைக்குக் குளிக்கும்போது சிலர் முடியை மொத்தமாகத் தூக்கி வைத்து, எடுத்துப் போட்டு, மறுபடி எடுத்துப் போட்டு, எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு கும்முவார்கள், துணி துவைப்பது போல. இந்த ஷாம்பு நல்லது, அந்த ஷாம்பு நல்லது என்று எல்லாவற்றையும் போட்டுப் பார்ப்பார்கள். ஆனால் எல்லாவற்றையும் சேர்த்து வைத்துக் கும்முவார்கள். முடி ஏன் கொட்டுகிறது என்று கேட்டால், “ஷாம்பு சரியில்லை” என்பார்கள்.

முடியை நீட்டாக வைத்து, கசக்கும்போது கீழ்முடி மேலே வராதபடி அழகாகப் பிடித்து, தடவிக்கொடுத்து, மெதுவாகக் கழுவ வேண்டும். சிலருக்கு முடி இரண்டு மூன்று அடி நீளமாக இருக்கும். அதை மொத்தமாகத் தூக்கிப் போட்டுக் கும்ம முடியாது என்பதால்தான் அந்த முடி அப்படியே நிலைத்திருக்கிறது. நல்ல ஷாம்பு போட்டதால் வளர்ந்தது என்று நினைத்துவிடாதீர்கள். உள்ளாடை, சட்டை எல்லாவற்றையும் ஒன்றாகப் போட்டுக் கும்மிவிடலாம்; பெரிய போர்வையை அப்படிக் கும்ம முடியுமா?

இந்த நடைமுறைச் சிக்கல் எங்கிருந்து வருகிறது? எனக்குக் குழப்ப மனநிலை. அதை நானாக உருவாக்கவில்லை. என்னைச் சுற்றி ஏதேதோ சொல்லிச் சொல்லி, எது எப்படி என்றே எனக்குத் தெரியாமல் போய்விட்டது. ஒரு முடியைக் கூடப் பராமரிக்கத் தெரியவில்லை. கழுவுவது என்றால் மொத்தமாகப் போட்டுக் கும்முவது என்று நினைக்கிறேன்.

நகம் வெட்டச் சொன்னால் நான்கு கோடு போட்டு ரத்தம் வர வைத்திருப்பார்கள். கேட்டால், “அவசரமாக வெட்டினேன், நெயில் கட்டர் சரியில்லை” என்பார்கள்.

சாப்பிடுவது என்றால் என்ன?

ஒவ்வொரு செயலையும் எப்படிச் செய்கிறோம் என்று பாருங்கள். நிறைய பேருக்குச் சாப்பிடவே தெரியாது. சாப்பிடுவது என்றால் “கறி மீன் சாப்பிடக் கூடாது, மாட்டுக்கறி சாப்பிடக் கூடாது” என்ற பட்டியல் என்று நினைக்கிறார்கள். பசி தீர்த்துக்கொள்வதற்குத்தான் சாப்பிடுகிறோம் என்று யாரும் சொல்லித் தரவில்லை. இலங்கை, மலேசியா போன்ற இடங்களில் “சாப்பிட்டீர்களா?” என்று கேட்பதில்லை; “பசியாறினீர்களா?” என்று கேட்பார்கள். சாப்பிடுவது என்றால் பசியாறுவது.

ஒரு முடியைக் கும்முவது போல, ஒவ்வொரு செயலிலும் நான் சிக்கலை ஏற்படுத்துகிறேன். எல்லாப் பிரச்சனைகளையும் தூக்கி மொத்தமாகப் போட்டுப் பிசைகிறேன். சிலர் சோற்றில் தயிர், மோர், எண்ணெய் எல்லாவற்றையும் ஊற்றிப் பிசைந்து, பாதியை வைத்துவிட்டுப் போவார்கள். சிலர் சாப்பிடுவதைப் பார்த்தாலே சாப்பிடலாம் போலிருக்கும்; தட்டில் அழகாக அடுக்கி வைத்து, குழம்பு மற்றதோடு ஒட்டாமல், வெள்ளைச் சோற்றை மட்டும் தனியாக எடுக்கலாம் என்ற அளவுக்கு. ஒருவன் பூரியை எடுத்துக் கிழங்கில் சுருட்டிக்கொண்டு, சட்னி கேட்டு, “சாம்பார் கிடைக்குமா? வடகறி இருக்கிறதா பார்” என்பான்.

இதில் தவறு இல்லை; அது விருப்பம். நீங்கள் உணர்ந்து செய்தால் எதுவுமே தவறு இல்லை. “எனக்கு இவ்வளவு முடி எதற்கு?” என்று மொட்டை அடிக்கலாம், பாப் கட்டிங் வெட்டலாம். பள்ளிக்குப் போகும் பெண் குழந்தைக்குக் காலையில் தலைவார முடியாமல் தவிக்கும் அம்மா, ஆசிரியர் “தாமதமாக வருகிறீர்கள்” என்று சொன்னதும், கடைக்குக் கூட்டிப்போய் முடியை வெட்டிவிடுவாள். பள்ளிக்குப் போகப் போவது முடியா, பெண்ணா? சிலர் குழந்தையின் முடியை வெட்டவே விடமாட்டார்கள்; பார்க்க அழகாக இருக்கிறது என்று. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு வடிவமைப்பு.

எப்படி வாழ வேண்டும் என்று புரியாததால்தான் எனக்கு எல்லாமே சிக்கல். கல்யாணம் ஏன் செய்துகொள்கிறேன் என்று தெரியாது; கல்யாணம் செய்தால் சிக்கல். கணவனோடு எப்படி வாழ வேண்டும் என்று தெரியாது; சிக்கல். கடவுள் எப்படி இருக்கிறார், அவரை எப்படி வணங்குவது என்று தெரியாது; சிக்கல். எங்கே பார்த்தாலும் குழப்பம், மனதில் அமைதி இல்லை. முடியில் உள்ள சிக்கலை எடுத்துவிடலாம். மனதில் உள்ள சிக்கலை?

கைபேசியும் ரீல்ஸும்

ஒருவன் வாட்ஸ்அப்பில் ஒரு செய்தி அனுப்பலாம் என்று கைபேசியை எடுக்கிறான். ஒரு அறிவிப்பு வந்திருக்கிறது; யாரோ ஒரு ரீல்ஸ் இணைப்பு அனுப்பியிருக்கிறார்கள். அங்கே போகிறான். ஒரு பெண் ஆடிக்கொண்டிருக்கிறாள்; தள்ளுகிறான். இன்னொருத்தி ஆடுகிறாள்; தள்ளுகிறான். நடுவில் ஏதோ புதிய தொழில்நுட்பம் பற்றிய காணொளி வருகிறது; பார்க்கிறான். நேரம் ஆகிவிட்டது என்று கைபேசியை வைத்துவிட்டு வந்துவிடுகிறான்.

கைபேசியை எதற்கு எடுத்தான்? செய்தி அனுப்புவதற்கு. உள்ளிருந்து ஒரு குரல் கேட்கும்: “போனை எதற்கு எடுத்தாய்?” தெரியவில்லை. அவன் பிரச்சனையோடு இருந்தானா, பிரச்சனையை வரவழைத்துக்கொண்டானா?

தன்னைத் தானே பார்க்க முடியாது

நீ யார்? உன்னால் உன்னைப் பார்க்கவே முடியாது. அதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. எப்படிச் சுற்றிச் சுற்றிப் பார்த்தாலும் முடியாது. மிஞ்சிப்போனால் ஒரு கண்ணாடி வைத்துப் பார்க்கலாம்.

கண்ணாடி மட்டும் சரியாகக் காட்டுகிறதா? இடது வலமாகவும் வலது இடமாகவும் தெரியும். சவரம் செய்யும்போது குழப்பமாக இருக்கும்; பழகுவதற்குக் கொஞ்ச நாள் ஆகும். ஏழு எட்டு வயது வரை குழந்தைகளால் முடியாது. நீங்கள் பழக்கத்தால் அதைக் கடந்து வந்துவிட்டீர்கள்; உங்களுக்கே தெரியாமல் செய்கிறீர்கள். எப்போதாவது மட்டும் கண்ணாடியைப் பார்த்துச் செய்யும் வேலை என்றால், அறுத்துக்கொண்டு வந்தாலும் வந்துவிடுவீர்கள். மச்சம் இந்தப் பக்கம் இருக்கிறது என்று கண்ணாடியில் தொட்டால் வேறு இடத்தில் தெரியும். கண்ணாடி பார்த்து மை வைத்துக் கண்ணைக் குத்திக்கொள்பவர்களும் உண்டு.

உனக்கு இது சரியாகத் தெரியவில்லை என்பதே உனக்குத் தெரியாது. யாராவது வந்து சொன்னால்தான் புரியும். அப்போதும், “இதைப் பார்ப்பது போல அதைப் பார்க்க முடியாது என்று புரிய வைத்தாரே” என்று யோசிக்க மாட்டான்; “இவர் அசிங்கமாகப் பேசுகிறார்” என்றுதான் சொல்வான்.

உனக்கு எப்படிப் புரிய வைத்தார்களோ அப்படியே புரிந்துகொள்ளப் பார்க்கிறாய். ஜாதி சொல்லிக்கொடுத்தார்கள், ஜாதி பார்க்கிறாய். மதம் சொல்லிக்கொடுத்தார்கள், மதம் பார்க்கிறாய். நீ ஆண் என்று சொல்லிக்கொடுத்தார்கள், பெண்ணைப் பார்க்கிறாய். நீயாக எதைப் பார்க்கவில்லை? உன்னை. இதுதான் உன் சிக்கல்.

எல்லோரும் கல்யாணம் செய்தார்கள், நீயும் செய்தாய். குழந்தை பிறக்கவில்லை என்றால் மனைவியை மருத்துவரிடம் அனுப்புகிறாய்; நீ பரிசோதித்துக்கொள்ள மாட்டாய். இதுவும் நடைமுறைச் சிக்கல்.

விருப்பத் தேர்வு: வரமா, சாபமா?

எனக்குப் புரிய வேண்டும்: இதை என்னால் செய்ய முடியும், இதை முடியாது; இது இப்படித்தான் செய்ய முடியும். பத்து, நூறு, கோடி வழிகளைக் கடவுள் கொடுத்துவிட்டார். கோடி வழிகளைக் கொடுத்தது பிரச்சனை இல்லை; அவற்றை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அதுதான் என் பிரச்சனை.

பல வழிகள் இருப்பது நல்லதா கெட்டதா? நானே பல இடங்களில் கடவுளிடம் அழுதிருக்கிறேன்: “எனக்கு இத்தனை வழிகள் இருந்ததால்தானே சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டேன். ஒரே வழி இருந்திருந்தால் சரியாக வாழ்ந்திருப்பேன்.” ஆனால் வழியே இல்லாவிட்டால் இன்னும் மோசமாகியிருப்பேன். “இதுதான் உன் பாதை” என்று ஒன்றை மட்டும் கொடுத்தால், அந்தப் பாதையில் போனால் ஊரே வராது என்பது எனக்குத் தெரியாது. முகவரிக்குப் போய்ச் சேர்ந்திருக்கவே மாட்டேன்.

விலங்குகளுக்கு விருப்பத் தேர்வு இல்லை; அவை இதைத்தான் செய்தாக வேண்டும். எனக்கு இருக்கிறது. ஒரு சப்பாத்தியை மாட்டுக்கறியோடு, கோழிக்கறியோடு, ஊறுகாயோடு, எலுமிச்சையோடு, எதைத் தொட்டு வேண்டுமானாலும் சாப்பிடலாம். இது வரமா சாபமா? வரம். ஆனால் குழம்பும்போது சாபமாகத் தெரிகிறது.

எனக்கு விருப்பத் தேர்வு இருக்கிறது என்று தெரியாத வரை, பல வழிகள் குழப்பம் தருகின்றன, சிக்கல் என்று நினைக்கிறேன். தெரிந்துவிட்டால், அந்தத் தேர்வுதான் எனக்கு வரம். ஒரு நாள் கோழி, ஒரு நாள் மாடு, ஒரு நாள் பன்றி. எனக்குப் பாகுபாடே கிடையாது. உடும்புக்கறி கிடைத்தால் அதைச் சாப்பிடுவேன். நாற்று நடும் காலத்தில் ஊரெல்லாம் எலி பிடித்து விற்றால் எலிதான்.

நடைமுறைச் சிக்கல் எங்கே? நடைமுறை எது என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒரு முடியை எப்படிக் கழுவுவது, ஒரு சாப்பாட்டை எப்படிப் பார்ப்பது, ஒரு வாழ்க்கையை எப்படி வாழ்வது என்று தெரியவில்லை. எல்லோரும் கல்யாணம் செய்தார்கள், நானும் செய்தேன். எல்லோரும் பிள்ளை பெற்றார்கள், நானும் பெற்றேன். எல்லோரும் புடவை கட்டினார்கள், நானும் கட்டினேன்.

யாராவது ஒருவர் வித்தியாசமாக யோசித்தால், அவர் ஆடை வடிவமைப்பாளர் ஆகிறார். அவருடைய பார்வை நடைமுறைக்கு வந்துவிட்டால் அவர் சிறப்பானவர் ஆவார்; இல்லையென்றால் அவமானப்படுத்திவிடுவார்கள். அதனால் அங்கீகரிக்கப்படும் வரை அவர் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

எல்லோரும் முந்தானையை ஒரே பக்கமாகத்தான் போடுகிறார்கள். ஒரு வாரம் இந்தப் பக்கம், ஒரு வாரம் அந்தப் பக்கம் போடலாமா கூடாதா? மார்பை மூடுவதுதானே நோக்கம்? அப்படியானால் இது அவர்கள் சிக்கலா, பார்ப்பவர்கள் சிக்கலா? அவர்களுக்கு வழி இருந்தது; அதைப் பயன்படுத்தினார்களா?

அசிங்கத்தைக் கடந்து கேட்பது

சில சொற்களைக் கேட்டதுமே, “நாங்கள் குடும்பத்தோடு பார்க்கிறோம், இந்த ஆள் இப்படிப் பேசுகிறான், நிறுத்து” என்கிறார்கள். என் காணொளிகளைப் பார்க்க வேண்டாம் என்றுதான் சொல்கிறேன். எல்லோரையும் சப்ஸ்கிரைப் செய்வது போல என்னை சப்ஸ்கிரைப் செய்தால் கடவுள் தெரிந்துவிடுமா? நீ இன்பமாக வாழ்வதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

புரிந்தால் பார், புரியாவிட்டால் விட்டுவிடு. குழப்பத்தை ஏற்படுத்தி உன்னை நீயே வேதனைக்குள்ளாக்காதே. ஒரு ஞானியின், அல்லது ஒரு உண்மையின் பேச்சைக் கேட்க வேண்டுமானால், அதற்கு நீண்ட பொறுமையும், அசிங்கத்தைக் கடந்து பார்க்கும் அறிவும், திறந்த ஞானமும் வேண்டும். காணொளியைப் பார்க்கும்போதே சிலர் ஞானம் பெறுவதற்குக் காரணம் அதுதான். சிலர் என் காணொளிகளைப் பார்த்தே பெரிய ஆளாகிவிடுவார்கள். “இவ்வளவையும் கடந்து பார்க்கிறோமே” என்பதே அவர்களுக்குப் பெருமையாக இருக்கும். அவர்கள்தான் என் பார்வையாளர்கள்.

கல்யாணம் எதற்கு? வாழ்க்கை எதற்கு? நான் ஏன் பிறந்தேன்? நான் என்ன செய்கிறேன்? எப்படி வாழ வேண்டும்? தெரியவில்லை. ஒரு சாமியாரிடம் ஆயிரம் பேர் போகிறார்கள்; ஒருவராவது யோசிக்க வேண்டாமா? சிவனைத் தாடி இல்லாமல் காட்டுகிறார்கள்; அந்தக் காலத்தில் பிளேடு எப்படி இருந்திருக்கும் என்று யோசிக்க வேண்டாமா? பழைய திரைப்படங்களில் சாமியார்களுக்கு மட்டும் தாடி; ராஜாக்களும் வேலைக்காரர்களும் எப்படி இருந்தார்கள்? ஆங்கிலப் படங்களில் நாடோடிகள் எல்லோருக்கும் தாடி இருக்கும்; பிளேடு இல்லாத காலம் என்பதால். இங்கே அவரவர் இஷ்டத்துக்குப் படம் எடுக்கிறார்கள்.