பகுதி 2 / 4

குடிப்பவன் மட்டும்தான் அடிமையா?

சிவயோகி அவர்களின் “பழக்கம்” உரையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட நான்கு கட்டுரைகளில் இது இரண்டாவது. மூல உரையைக் காண.

போனைக் குலுக்கினால் பக்கத்தில் யார் இருக்கிறார்கள் என்று தெரியுமா?

இப்போது ப்ளூடூத் வந்துவிட்டது, வைஃபை வந்துவிட்டது. போனைக் குலுக்கினாலே ஒன்று இன்னொருவருக்குப் பகிரப்படுகிறது. அப்படிப்பட்ட ஆப்கள் எல்லாம் வந்துவிட்டன. அந்த மாதிரி ஒரு ஆப்பில் உங்களுக்குக் கணக்கு இருந்து, உங்கள் பக்கத்தில் வந்து யாராவது போனைக் குலுக்கினால், உங்கள் எண்ணுக்குப் பக்கத்தில் நீங்கள்தான் இருக்கிறீர்கள் என்று அவருக்குத் தெரிந்துவிடும். நீங்களும் அப்படியே செய்யலாம். உடனே ஒரு நட்பு அழைப்பு அனுப்பலாம். புரிகிறதா? எங்கு பார்த்தாலும் வாய்ப்புகள்.

இப்போது எப்படி வாழப் போகிறீர்கள்?

இப்போது எப்படி வாழப் போகிறீர்கள்?

இப்போதும் சொல்லிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்: அந்தக் காலத்தில் ராமர் அப்படி இருந்தார், கிருஷ்ணர் அப்படி இருந்தார். சரி, இப்போது நான் எப்படி இருப்பது?

நீங்கள் கேட்கிறீர்கள், அவர்கள் சொல்கிறார்கள். சொன்னதும் நீங்கள் உடனே ஒப்புக்கொண்டுவிடுகிறீர்கள். ஒரு சாமியார் எப்படி இருப்பார்? தியானம் சொல்லிக் கொடுப்பவர், கடவுளைப் பற்றிச் சொல்லித் தருபவர் எப்படி இருக்க வேண்டும்?

நான் பழக்கத்துக்கு அடிமையானவன் அல்ல. பழக்கப்படுத்தப்பட்டவனும் அல்ல. என்னால் எப்படி வேண்டுமானாலும் பேச முடியும்; சொல்ல வேண்டிய விஷயத்தைக் கொடுக்க வேண்டும், அவ்வளவுதான் எனக்கு. வாரம் ஒரு சத்சங்கம்; அதைக் கொண்டாடிவிட்டுப் போக வேண்டும். இன்றைய தலைப்பு “பழக்கம்”, அதாவது அடிமைத்தனம்.

குடிப்பவன் மட்டும்தான் அடிமையா?

நீங்கள் என்ன நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்றால், அடிமைத்தனம் என்றால் சாராயம் குடித்துவிட்டு உருண்டு கிடப்பவன் மட்டும்தான், சிகரெட் பிடித்துவிட்டுக் கிடப்பவன் மட்டும்தான். இல்லை. அவனை மட்டுமே நீங்கள் முட்டாள் என்று நினைக்கிறீர்கள். அப்படியானால் நீங்கள் யார்?

ஒரு குடிகாரன் ஏன் உருவானான்? போதைப் பொருள் எப்படி வியாபாரம் ஆனது? கஞ்சாவுக்கு மனிதர்கள் எப்படியெல்லாம் அடிமையானார்கள்? மனிதன் ஏன் மயக்கத்துக்கு, போதைக்கு அடிமையானான்? மனிதன் ஏன் சுதந்திரமாக வாழவில்லை? இதையெல்லாம் எப்போதாவது கேட்டிருக்கிறீர்களா?

ஒருவர் முடிவு செய்துவிட்டால் என்ன செய்ய முடியும்?

ஒரு மனிதன், அது ஆணோ பெண்ணோ, தான் எப்படி வாழ வேண்டும் என்று முடிவு செய்துவிட்டால், அவரை என்ன செய்ய முடியும்? உங்களால் தடுக்கவோ, நிறுத்தவோ, மாற்றவோ, குறைக்கவோ, கூட்டவோ முடியவே முடியாது. “நான் இப்படித்தான் வாழப் போகிறேன்” என்று ஒருவர் தீர்மானித்துவிட்டால், அதுதான் முடிவு.

இப்போது நான் உங்களுக்குக் கெட்டுப் போங்கள் என்று சொல்லித் தருகிறேனா? “சீர்கெட்டுப் போங்கள், அசிங்கமாக இருங்கள்” என்று சொல்லித் தருகிறேனா? இல்லை. இந்த உலகத்தில் இப்படிப்பட்ட வாய்ப்புகள் எல்லாம் இருக்கின்றன. தெருவுக்கு ஒரு சாராயக் கடை இருக்கிறது, இல்லையா?

பீர் வாங்கிக் கொடுக்கும் நண்பன் யார்?

“மச்சான், அந்தப் பெண்ணை நான் விரும்புவதாகச் சொல்லியிருந்தேன்டா. அவள் இன்னொருவன் கூட பைக்கில் போகிறாள்.” நண்பன் சொல்கிறான்: “அதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையே இல்லை, வாடா, ஒரு பீர் குடி.” எப்போது ஒரு சோகமான விஷயம் சொன்னாலும் உடனே பீர். “புண்பட்ட மனதைச் சாராயம் ஊற்றி ஆற்று”, அப்படித்தானே?

இவனுக்கு ஒரு பீர் வாங்கிக் கொடுத்தால், அவன் பத்து பீர் வாங்கிக் கொடுப்பான் என்று அவனுக்குத் தெரியும். உள்ளே ஒரு பீர் போக வைப்பதுதான் அவன் வேலை. பிறகு இவனே சொல்வான்: “என்ன இருந்தாலும் நீ என் நண்பன்டா. என் சோகத்தை நீதான் புரிந்துகொண்டாய். இன்னொரு பீர் சொல்லலாமா மச்சி? என்னிடம் காசு இருக்கிறது.”

ஆனால் முதலில் வாங்கிக் கொடுத்தது யார்? முதல் போணி மட்டும்தான் அவன் செய்தது. அதன் பிறகு முப்பது பீர் உள்ளே போயிருக்கிறது; இருவரும் பாரை விட்டு வெளியே கூடப் போகவில்லை. இப்போது உன் நிலைமை என்ன ஆனது?

நல்ல பழக்கம் என்று நமக்குச் சொல்லித் தந்தது என்ன?

காலையில் ஐந்து மணிக்கு எழுந்துகொள்ள வேண்டும், பிரம்ம முகூர்த்தத்தில் எழுவது நல்லது. சரி. ஆனால் பன்னிரண்டு மணிக்குத் தூங்கி ஐந்து மணிக்கு எழுந்தவன் முகம் எப்படி இருக்கும்? உள்ளே எல்லா ஃபியூஸும் போனது போல, ஏதோ நடமாடுகிற மாதிரி இருப்பான்.

“ஐந்து மணிக்கு எழுந்து தியானம் செய்கிறேன்.” கால் மணி நேரம், ஒரு மணி நேரம், இரண்டு மணி நேரம்; ஏதோ ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துக்கொண்டு. ஒவ்வொரு மதமும் ஒவ்வொரு மாதிரி இருக்கும். உருள்கிறவர்கள், புரள்கிறவர்கள், உடம்பில் குத்திக்கொள்கிறவர்கள் என்று விதவிதமாக இருக்கிறார்கள். நாம் ஏதாவது சொன்னால் நம்மையே பிடித்துக்கொண்டு போய்விடுவார்கள்.

நெற்றியில் என்ன வைக்கிறீர்கள்?

பழக்கத்தை யாராவது உட்கார வைத்துச் சொல்லித் தர வேண்டும் என்பதில்லை. ஏதோ ஒரு வகையில், எப்படியோ நீங்கள் பழக்கப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறீர்கள். அது எதுவாகவும் இருக்கலாம். திருநீறு வைப்பதாக இருக்கலாம், நாமம் போடுவதாக இருக்கலாம்.

என்னைப் பாருங்கள். என் நெற்றியைப் பாருங்கள். இது என் விருப்பம். இதை எந்தக் கணக்கில் சேர்க்கப் போகிறீர்கள்? “ஏன் நாமம் வைத்திருக்கிறீர்கள்? ஏன் பட்டை போட்டிருக்கிறீர்கள்? ஏன் பொட்டு வைத்திருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டால் என்ன சொல்வது?

அப்போதும் நம் ஆட்கள் ஒன்றைக் கண்டுபிடித்துச் சொல்கிறார்கள்: “இவர் கர்ணன் மாதிரி இருக்கிறார்.” கர்ணனோடு குடும்பம் நடத்தியது போலவும், அவர் நெற்றியில் பொட்டு வைத்திருந்ததை நேரில் பார்த்தது போலவும்!

சினிமா காட்டிய முகத்தைத்தான் சாமி என்று நினைக்கிறோமா?

சினிமாவில் காட்டிய கர்ணனைப் பார்த்துவிட்டு, கர்ணன் அப்படித்தான் இருந்தான் என்று நினைத்துக்கொள்கிறோம். நானும் அப்படித்தான் நினைத்திருந்தேன். வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் எப்படி இருப்பார்? படத்தில் அவராக நடித்தவர் மாதிரிதான் இருப்பார் என்று நினைத்திருந்தேன். ஏன்? அவர்தான் நடித்துக் காட்டினார்.

இன்னும் மோசம்: சிவன் எப்படி இருப்பார் என்று நினைக்கிறீர்கள்? படத்தில் சிவனாக நடித்தவர் மாதிரிதான் இருப்பார் சிவன். ஒருமுறை வேறொரு நடிகர் சிவன் வேடம் போட்டபோது “பொருந்தவில்லை, சிவன் இப்படி இல்லை” என்று நானே சொன்னேன். அம்மனும் அப்படித்தான்: முதலில் அம்மனாகப் பார்த்த நடிகைதான் எனக்குச் சாமி. புதிதாக ஒருவர் அந்த வேடம் போட்டால் பொருந்தவில்லை. ஏன்? சாமியை நான் யார் உருவத்தில் முதலில் பார்த்தேனோ, அதுவே பழக்கமாகிவிட்டது.

நான் ஒரு விஷயத்துக்குப் பழக்கமாகிவிடுகிறேன். அந்தப் பழக்கத்தின்படியே எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறேன். “அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும், அதுதான் சரி” என்று சொல்கிறேன். இது மட்டும் அடிமைத்தனம் இல்லையா? இது அடிக்ஷன் இல்லையா?

படுக்கைக் காபியும் அதிகாலை “ஓம்” சத்தமும் அடிமைத்தனம் இல்லையா?

“காலையில் எழுந்ததும் பல் விளக்குகிறேனோ இல்லையோ, படுக்கையில் காபி இல்லாமல் என்னால் கண்ணையே திறக்க முடியாது” என்கிறான் ஒருவன், அல்லது ஒருத்தி. இது அடிமைத்தனமா இல்லையா?

எப்போது பார்த்தாலும் சாராயம் குடிப்பவனையே குறிவைக்கிறோம். நீங்கள் எல்லோரும் நல்லவர்கள், அவர்கள் மட்டும் கெட்டவர்கள். அவன் குடித்துவிட்டு ரோட்டு ஓரத்தில் நிம்மதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறான். நீ அதிகாலையில் கத்திக் கத்திப் பத்து பேரை எழுப்பிவிடுகிறாயே, உன்னை என்ன செய்யலாம் என்று அவன் கேட்கிறான்.

எங்கோ ஒரு தியான வகுப்புக்குப் போய்வந்திருக்கிறான் ஒருவன். வீட்டில் உட்கார்ந்து, காலை ஐந்து மணிக்கு எழுந்ததும், “அகரம், உகரம், மகரம் உள்ளிருந்து வர வேண்டும்!” என்று சத்தம் போடுகிறான். பக்கத்து வீட்டுக்காரன் “என்னடா ஆச்சு?” என்று எழுந்து பார்க்கிறான்.

இப்போது நீங்கள் சொல்லுங்கள். யாருக்கும் தெரியாமல் அமைதியாகக் குடித்துவிட்டுப் படுத்துவிட்டவன் சரியா? அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு “ஓம்” என்று கத்தி எல்லோரையும் எழுப்பியவன் சரியா?

சடங்குப் பழக்கங்களையும் கேள்வி கேட்கலாமா?

“நான் குடிகாரன், அடிமை” என்று ஒருவன் சொல்கிறான். அவனால் வரும் ஆபத்து என்ன என்று கேட்டால், “குடிப்பதால் குடும்பமே கெடுகிறது” என்கிறார்கள். சரிதான். குடியால் குடும்பம் கெடுகிறது.

ஆனால் சடங்கு, விரதம் என்ற பெயரில் வீட்டில் நடக்கும் பழக்கங்களைப் பாருங்கள். மாலை போட்டுவிட்டால் தட்டு தனி, டம்ளர் தனி, படுக்கை விரிப்பு தனி. வீட்டில் வசதி இருந்து ஒரு தனி அறை இருந்தால் பரவாயில்லை. இல்லாதவன் குளிரில் போய்க் கோவிலில் படுத்துக்கொள்கிறான். இதையெல்லாம் யாராவது கேள்வி கேட்கிறார்களா? இதில் எந்தப் பழக்கம் சரி?

நான் குடிக்கு ஆதரவாகப் பேசுகிறேன் என்று நினைக்க வேண்டாம். எதுவுமே அளவுக்கு மீறும்போதுதான் பிரச்சனை. ஒரு உவமை சொல்கிறேன்: நீ பாட்டுக்குத் தனியாக உட்கார்ந்து, கதவை மூடிக்கொண்டு “ஓம்” என்று சொன்னால் அதில் தவறே இல்லை. முன்னால் சொன்னது போலக் கத்தி எல்லோரையும் எழுப்பினால்தான் என்ன ஆகிறது என்று பார்க்க வேண்டும்.

மற்ற மதங்களைப் பற்றி என்னால் இப்படிப் பேச முடியாது. ஆனால் என் மதத்தில், இந்து மதத்தில் இருப்பதைப் பற்றிப் பேசலாம். நான் பேசினால் கேட்பவன் சிந்திப்பான், ஒப்புக்கொள்வான்.

அப்படியானால் இதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்: பழக்கம் பல விதங்களில் நம்மை அசிங்கப்படுத்துகிறது. நம்மைத் திருப்தியாக வாழவிடாமல் செய்கிறது.

ஞாயிற்றுக்கிழமைத் தூக்கத்தைக் கெடுப்பது யார்?

தொழிற்சாலையில் இரவுப் பணி, கூடுதல் வேலை எல்லாம் செய்துவிட்டு வந்து, ஞாயிற்றுக்கிழமை ஒரு நாள்தான் ஓய்வு கிடைக்கும் என்று பன்னிரண்டு மணி வரை நன்றாகத் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

திடீரென்று ஒலிபெருக்கியில் சத்தம். தூக்கம் பாதியில் போய்விட்டது. எந்த மதம் என்று நான் சொல்ல மாட்டேன்.

நீங்கள் சாமியைக் கும்பிடுகிறீர்கள் என்றால் அமைதியாகக் கும்பிட்டுவிட்டுப் போங்களேன். ஒலிபெருக்கி வைத்துக் கும்பிட்டால்தான் சாமிக்குக் கேட்குமா? இதெல்லாம் நல்ல பழக்கம்தானே என்கிறீர்கள். “நாங்கள் எல்லாம் காலையில் ஆசார அனுஷ்டானம் செய்பவர்கள்.” நான் உங்களுக்கு என்ன சொல்ல முடியும்? இதுவும் அடிமைத்தனம்தான்.

புத்தரைப் போல நடக்க விடுவார்களா?

தன் விருப்பப்படி இருப்பவனை யாராவது ஏற்றுக்கொள்வார்களா? ஒரு நாய் படுத்துக்கொண்டிருக்கிறது; திடீரென்று எழுந்து போகிறது; திரும்ப வந்து படுத்துக்கொள்கிறது. ஒரு மனிதன் அப்படிச் செய்ய முடியும் என்று நினைக்கிறீர்களா?

நள்ளிரவில் கொஞ்சம் நடந்துவிட்டு வரலாம் என்று கதவைத் திறந்து மொட்டை மாடிக்குப் போனால் மனைவி விடுவாளா? “என்ன, புத்தர் மாதிரி விட்டுவிட்டுப் போகலாம் என்று பார்க்கிறாயா?” என்று கேட்பாள்.

தொடர்ந்து நான்கு நாள் அப்படிச் செய்து பாருங்கள். முதல் நாள் கவனித்துக் கேள்வி கேட்பாள். நான்காம் நாள், “அவர் பாட்டுக்கு இப்படித்தான் நடந்துகொள்கிறார், என்ன செய்வது” என்று விட்டுவிடுவாள். அதுவும் ஒரு பழக்கமாகிவிடுகிறது.

கணவன் மனைவிப் பழக்கம் எப்படி உருவாகிறது?

சினிமாவுக்குக் கூட்டிக்கொண்டு போவதும் அப்படித்தான். கல்யாணம் ஆன புதிதில் முதல் மூன்று மாதம் கணவனுக்கும் மனைவிக்கும் கடுமையான சண்டை நடக்கும், சினிமாவுக்கு நேரத்துக்குப் போக முடியவில்லை என்று. அவள் தயாராகிக் கிளம்புவதற்கு எப்படியும் அரை மணி நேரம் தாமதமாகும்.

நான்கு மாதம் போனதும் ஒரு பழக்கத்துக்கு வந்துவிடும். நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? டிரெய்லர் எல்லாம் விட்டுவிட்டுப் படத்தை மட்டும் பார்க்கப் போக வேண்டும்.

இது பயங்கர புத்திசாலித்தனம், மேதைத்தனம். எதிரில் இருப்பவரைப் புரிந்துகொண்டால்தான் இது வரும். இல்லையென்றால் கடைசி வரை ஒரே போராட்டம்தான்; வீட்டுக்குள்ளேயே பாக்சிங், குங்ஃபூ எல்லாம் கற்றுக்கொள்வீர்கள்.

ஒவ்வொரு மனிதனும், நாம் ஒவ்வொருவரும், பழக்கத்துக்கு அடிமையாகித்தான் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்.