ตอนที่ 4 จาก 4

ตัดสินใจแล้วใช้ชีวิต

บทความนี้เป็นตอนที่สี่ในบทความสี่ตอนที่เรียบเรียงจากคำบรรยายภาษาทมิฬเรื่อง “Nadaimurai Sikkal” (ความยุ่งเหยิงในทางปฏิบัติ) ของศิวโยคี ศิวกุมาร และแปลจากต้นฉบับภาษาทมิฬ ชมคำบรรยายต้นฉบับ

เธอไม่ได้เป็นอะไรเลย

ผมขอพูดอีกครั้ง “ผู้ทรงสร้างโลกทั้งปวง ทรงดำรงไว้ และทรงสลายไปไม่หยุดหย่อน…” ผู้ที่ทำสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดคือความว่างนี้ มันสร้างเธอขึ้นมา ให้เธอได้เฉลิมฉลองชีวิต แล้วก็รับเธอกลับคืนไป

เธอไม่ได้เป็นอะไรเลย ต้องมีผมก่อนจึงจะพันกันได้ไม่ใช่หรือ ถ้าไม่มีผมเลยก็เป็นหัวโล้น หัวโล้นจะพันกันได้หรือ

พอผมบอกว่า “หัวโล้นไม่พันกัน” เธอก็ไปโกนหัวทันทีเลยหรือ นี่ก็เรื่องเดียวกับคนที่นั่งแกว่งขาที่กาญจีปุรัม ท่านพูดไว้เพื่ออะไร และเธอควรเข้าใจอะไร ที่บอกให้โกนหัวก็เพื่อจะได้ไม่มีความยุ่งเหยิง จงอย่าเป็นอะไรเลย ต้องมีอะไรสักอย่างก่อนจึงจะยุ่งเหยิงได้ไม่ใช่หรือ

ถ้าไม่มีอะไรเลย ผมก็เกิดมาเพื่อเฉลิมฉลองเท่านั้น ผมจะอยู่อย่างเฉลิมฉลอง จะซื้อหาสิ่งที่จำเป็น จะเพิ่มพูนความรู้ จะทำงานอะไรสักอย่างเพื่อให้ได้มา ชีวิตก็มีเท่านี้

ทำงานไปเพื่ออะไร

เธอไปทำงานเพื่ออะไร เพื่อจะได้อยู่อย่างเฉลิมฉลอง แต่บางคนกลายเป็นว่า “ในโลกนี้มีฉันคนเดียว ต้องให้ฉันไปทำ เรื่องนี้ถึงจะสำเร็จ” บางคนทำงานแค่เท่าค่าแรงที่ได้ “เขาให้แค่สิบรูปี ทำไมฉันต้องทำมากกว่านั้น” บางคนถือว่างานคือทุกสิ่ง จนทิ้งภรรยา ลูก และครอบครัวไปหมด บางคนหาเงินได้แล้วก็ย้ายไปต่างประเทศ บางคนไม่หาเงินแล้วนั่งอยู่บ้าน

ความต้องการกับความอยาก

ผมไม่เข้าใจอะไรไป ผมมาเกิด ผมต้องอยู่อย่างชื่นบานเหมือนฤดูใบไม้ผลิ อย่างเฉลิมฉลอง แล้วจากไป ผมต้องตอบสนองความต้องการของผม

การอยากได้สิ่งหนึ่งทั้งที่ไม่มีความต้องการเลยนั้นผิด มันเรียกว่าความอยาก มีความต้องการแล้วไม่ตอบสนองก็เป็นความผิด สร้างความต้องการขึ้นมาในที่ที่ไม่มีความต้องการก็เป็นความผิด เราต้องเข้าใจว่าการกระทำหนึ่ง ๆ ทำไปเพราะความต้องการ หรือเพราะความอยาก ง่ายนิดเดียวไม่ใช่หรือ เพื่อจะไม่ยุ่งเหยิง เราต้องเข้าใจอย่างอดทนและใจเย็น

ผมมาจากความไม่มีอะไร และจะกลับไปสู่ความไม่มีอะไร จนกว่าจะถึงตอนนั้น ผมต้องมีความสุข การพูดเรื่องวรรณะก็เพียงเพื่อพูดไปเรื่อยเปื่อย เพื่อรวบรวมพรรคพวก และเพื่อเป็นผู้นำ ต้องเข้าใจว่าการออกแบบให้มีชายและหญิงนี้มีไว้เพื่ออะไร ถ้าเข้าใจว่าแต่งงานไปเพื่ออะไร ก็แต่งงานเถิด แล้วคุณจะรู้ว่ามีทายาทไปเพื่ออะไร เราอยู่ร่วมกันโดยเกื้อกูลกันและกันได้ อยู่อย่างเฉลิมฉลองได้ ผมต้องเข้าใจอย่างนี้

เรากินเพื่อดับความหิว มีอะไรก็กิน ชอบอะไรก็กินได้ ไม่ผิด คุณอาจชอบโยเกิร์ต ชอบเนื้อ ชอบปลา ในเรื่องนี้ไม่มีถูกไม่มีผิด บางคนกินเนื้อวัว บางคนไม่กิน บางคนกินเนื้อหมู บางคนไม่กิน เขาจะเล่าเรื่องอะไรสักเรื่องแล้วบอกว่า “อย่ากินเนื้อนั้นนะ” เรื่องเล่าพวกนั้นก็แค่พูดกันไปเท่านั้น

ถ้ารู้ว่าอาบน้ำไปเพื่ออะไร เธอก็จะอาบน้ำได้ดี คือต้องให้สิ่งสกปรกหลุดออกไป สมัยก่อนผู้คนอาบน้ำในแม่น้ำแล้วเอาดินโคลนมาขัดตัว เราเคยขัดภาชนะด้วยขี้เถ้า เราเอาสิ่งสกปรกมาขัดเพื่อขจัดสิ่งสกปรก สบู่ก็เป็นสิ่งสกปรกอย่างหนึ่ง เป็นสิ่งสกปรกที่อัดเป็นก้อน แชมพูคือสิ่งสกปรกที่มีความมันอยู่นิดหน่อย เขาเปลี่ยนรูปร่างแล้วเติมกลิ่นหอมเข้าไป ใช้อะไรก็ได้ตามกำลังทรัพย์และความสะดวกของเธอ ผมไม่ได้บอกว่าอะไรผิด และก็บอกไม่ได้ว่าอะไรถูก มันขึ้นอยู่กับเธอ

นั่งกินกับพื้นดีกว่า หรือนั่งกินบนเก้าอี้ดีกว่า ขึ้นอยู่กับความสะดวก ระหว่างเดินทางถ้าไม่มีที่นั่ง ก็ต้องนั่งกับพื้น การกินสำคัญ หรือการนั่งสำคัญ ถ้าอยากนั่งคุยสบาย ๆ กับเพื่อน ก็ต้องนั่งเก้าอี้ถึงจะเหยียดขาได้ สถานที่ สิ่งที่ทำ และสถานการณ์ เธอนั่งที่ไหน นั่งเพื่ออะไร และนั่งอย่างไร

การไม่ตัดสินใจนั่นแหละคือความยุ่งเหยิง

ความยุ่งเหยิงในทางปฏิบัติอยู่ที่ไหน อยู่ที่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจ ชีวิตมีไว้เพื่ออะไร เพื่อการเฉลิมฉลอง ถ้าผมทำสิ่งที่ให้ความสุข นั่นก็คือการเฉลิมฉลองสำหรับผม

ถ้าใครพูดว่า “ผมจะใช้ชีวิตกับผู้หญิงคนเดียว” หรือ “ฉันจะใช้ชีวิตกับผู้ชายคนเดียว” ก็ไม่ผิดเลย นั่นเป็นความชอบของแต่ละคน ถ้าใครตัดสินใจแบบนั้นแล้ว มีความยุ่งเหยิงไหม การไม่ตัดสินใจนั่นแหละคือความยุ่งเหยิง ผมยังไม่ได้ข้อตัดสินใจเกี่ยวกับตัวผมเอง

ใครวาดทางไว้ทางไหน ผมก็เดินไปทางนั้น ยิ่งไปมาหลายทางเท่าไร ความยุ่งเหยิงข้างในก็ยิ่งมากเท่านั้น คนหนึ่งบอกว่า “ยืนแบบนี้” อีกคนบอกว่า “หันมาทางนี้แล้วยืน” นักแสดงชายหญิงบางคนถึงกับบอกช่างกล้องว่า “ถ่ายด้านนี้ อย่าถ่ายด้านนั้น ยกกล้องขึ้น เอากล้องลง” แต่ละคนก็มีมุมของตัวเอง แล้วเธอควรถามใครว่าเธอควรเป็นอย่างไร

ถ้าผมถามตัวเองว่าควรใช้ชีวิตอย่างไร แล้วตัดสินใจไปเลย จะเกิดความยุ่งเหยิงไหม ไม่มีทางเกิด แต่ถ้าไม่ตัดสินใจอะไรเลย ไปที่ไหนก็วิ่งตามทางที่แต่ละคนชี้ให้สักพัก จะพันกันยุ่งเหยิงขนาดไหน

จะปล่อยให้ใครมาก็มา ใครไปก็ไปก็ได้ ไม่ผิด หรือจะมีประตู มีกุญแจ ต้องเคาะก่อนเข้า มารยาทเป็นเรื่องสำคัญ ก็ได้เหมือนกัน แล้วแต่เธอ ใครคือคนที่ต้องตัดสินใจให้ชัดเจน เธอนั่นเอง การไม่ตัดสินใจนั่นแหละคือปัญหาของเธอ

ผมคือปลาตัวหนึ่งที่ว่ายอยู่ในน้ำ ถ้าผมตัดสินใจไว้แล้วว่า “ถ้ามีใครจากข้างนอกเกี่ยวเหยื่อไว้กับเบ็ดแล้วหย่อนลงมา ผมจะไม่กิน ต่อให้หิวแค่ไหน ผมจะกินแต่ปลาตัวเล็กที่อยู่ในน้ำเท่านั้น” ผมจะติดเบ็ดไหม ถ้าไม่ตัดสินใจ พอมีใครหย่อนเบ็ดลงมา ผมก็จะไปฮุบแล้วติดเบ็ด

เงินมาถึงมือเธอได้อย่างไร ถ้ามันมาโดยการตัดสินใจ นั่นก็ไม่ใช่การขโมย ถ้าไม่รู้ว่าควรหาเงินอย่างไร เธอก็ติดอยู่ในความยุ่งเหยิง กู้หนี้ ให้กู้ หนี้กลายเป็นปัญหา หรือไม่ก็มองหาว่าจะหลอกใครได้ ปัญหาคืออะไร เธอไม่ได้ตัดสินใจ

เพราะไม่ตัดสินใจ เธอจึงกลายเป็นขโมย เพราะไม่ตัดสินใจ เธอจึงยากจน เพราะไม่ตัดสินใจ เธอจึงไม่มีความสงบ เพราะไม่ตัดสินใจ จึงเกิดปัญหาทั้งปวง การตัดสินใจคือ “ผมจะใช้ชีวิตแบบนี้” นั่นแหละคือความซื่อตรง ผมจะเป็นที่พึ่งให้คนสักไม่กี่คน และผมก็จะได้รับความช่วยเหลือด้วย ความต้องการของผมคืออะไร ผมจะตรงไปตรงมาในเรื่องนั้น ผมจะจัดระเบียบทุกอย่างให้ดี ผมจะอยู่อย่างดี

“อะไรมาก็คือสิ่งที่เห็น อะไรที่รับไว้ก็คือรูปลักษณ์” การจะอยู่อย่างไรก็ได้ก็เป็นกฎเกณฑ์อย่างหนึ่ง ถ้า “อะไรจะเกิดก็ให้เกิด ผมจะมีความสุข” ก็ไม่มีปัญหา แต่ “ผมจะอยู่อย่างไรก็ได้ แต่ห้ามมีปัญหาเกิดกับผมด้วย” เป็นไปได้หรือ ไม่ได้ จะมีสิบเส้นทางก็ให้มี วันหนึ่งนั่งรถไฟ วันหนึ่งปั่นจักรยาน วันหนึ่งเดินไป ถ้ารู้แล้วว่าเมืองที่จะไปคือที่ไหน ทุกเส้นทางก็เป็นของเธอ

ลองใช้ชีวิตเพื่อตัวเธอเอง

โลกทั้งใบที่อยู่ตรงนี้ พระเจ้าประทานให้เธอทั้งหมด เพื่ออะไร เธอจะมีความสุขบ้างไหม จะปลอดทุกข์บ้างไหม จะอยู่อย่างเฉลิมฉลองบ้างไหม จะกล่าวขอบคุณบ้างไหม ชีวิตของเธอไม่เคยเปี่ยมด้วยความกตัญญูเลย ทำไมน่ะหรือ เธอแค่แสดงละคร มีคนบอกให้แต้มพ็อตตุ (จุดบนหน้าผาก) เธอก็แต้ม มีคนบอกให้ทัดดอกไม้ เธอก็ทัด เธอทำเพราะตัวเองอยากทำหรือ เคยทัดดอกไม้โดยคิดว่า “ฉันทัดดอกไม้เพื่อทำให้สามีหลงใหล” บ้างไหม สามีของเธอเคยพูดไหมว่า “ทัดดอกไม้แล้วสวยนะ”

เธอไม่เฉลิมฉลองใคร ตัวเธอเอง หรือคนที่รักเธอ เธอต้องเฉลิมฉลองตัวเองก่อน จึงจะรู้ว่าใครรักเธอ เธอต้องให้คุณค่าตัวเองก่อน จึงจะรู้ว่าคนอื่นให้คุณค่าเธอ ในทางปฏิบัติ ความยุ่งเหยิงอยู่ที่เธอ ตัดสินใจเสียก่อน แล้วจะใช้ชีวิตอย่างไรก็ได้ ที่ผมอยากจะบอกก็คือ แม้แต่ “ฉันจะใช้ชีวิตอย่างไรก็ได้” ก็ต้องเป็นการตัดสินใจอย่างหนึ่ง

สิ่งที่ควรน้อมพึ่งมีแต่พระเจ้าเท่านั้น ผู้สร้าง ดำรง และสลายโลกทั้งปวงคือความว่าง มันให้ส่วนแบ่งเท่ากันแก่ทุกคน จะเสพรับมากเท่าไรก็ได้ ถ้าพระเจ้าเป็นวัตถุสิ่งหนึ่ง จะเป็นอย่างไร ถ้าใครสักคนกอดมันไว้แน่น เราก็จะไม่ได้

พระเจ้าดำรงอยู่โดยไม่ขีดเส้นแบ่ง ดำรงอยู่เพื่อใคร เพื่อเธอ แต่เธอดำรงอยู่เพื่อใคร ลองใช้ชีวิตชาตินี้เพื่อตัวเธอเองดู เธอจะมีเมตตาต่อใครก็ตาม ขอให้เป็นไปเพื่อตัวเธอ เธอจะขอบคุณใครก็ตาม ขอให้เป็นไปเพื่อตัวเธอ จะให้ข้าวใครกิน จะช่วยเหลือใคร เธอทำไปเพื่อใคร เธอทำเพื่อตัวเธอเอง

ผมเป็นอย่างนั้น คนพูดกันว่า “เขาช่วยเหลือคนอื่น” แต่เวลาช่วย ผมเองที่มีความสุข การได้พูดว่า “เด็กคนนี้น่ารัก” ทำให้ผมมีกำลังใจ พวกเขาอาจเขินว่า “มาชมเราว่าน่ารักเสียได้” นั่นเป็นปัญหาของพวกเขา

พอไม่รู้คำตอบของคำถาม คนก็พูดว่า “เธอถามผิดเองต่างหาก” จงยอมรับว่า “ผมไม่รู้” ถ้าเธอให้คุณค่าตัวเอง เธอก็จะให้คุณค่าแก่สิ่งที่เธอไม่รู้ด้วย การพูดว่า “ไม่รู้” มันยากตรงไหน เราปกปิดก็ต่อเมื่อการให้คุณค่านั้นเป็นของปลอม ในโลกนี้มีใครที่รู้ทุกอย่างที่ทุกคนรู้บ้างไหม ถ้ามีคนบอกว่า “ท่องโศลกที่เจ็ดสิบแปดในอถรรพเวทให้ฟังหน่อย” ผมจะท่องได้อย่างไร ภาษาฮินดีผมยังไม่รู้เลย แล้วจะไปรู้ภาษาสันสกฤตได้อย่างไร ภาษาอังกฤษที่เพื่อนบ้านพูด ผมยังฟังไม่เข้าใจเลย

ผมต้องเข้าใจว่าผมเป็นใคร ผู้ที่ผมต้องน้อมพึ่งคือพระเป็นเจ้า พระองค์ประทานอิสรภาพไว้เต็มที่ ผู้ที่มอบสิทธิ์ให้ผมใช้ชีวิตอย่างไรก็ได้คือพระเจ้า จงระวังให้ดี ถ้าคุณตัดสินใจแล้ว คุณก็ใช้ชีวิตที่ปลอดจากความยุ่งเหยิงได้

ผมนั่งตุ๊กตุ๊กไป ระหว่างทางมีการแสดงเต้นรำอะไรสักอย่าง ถ้าผมลงจากรถเพราะ “นั่นน่าสนุกดี” ผมจะไปถึงเมืองที่จะไปไหม ผมขึ้นตุ๊กตุ๊กก็เพื่อจะไปเมืองนั้น ความยุ่งเหยิงเกิดขึ้นที่ไหน ใครกันที่หลงใหลกับสิ่งนั้นสิ่งนี้ระหว่างทาง ตอนนี้ผมกำลังเดินทางไปเพื่ออะไร

ขอให้อยู่อย่างดี ขอให้อยู่อย่างยอดเยี่ยม ขอให้อยู่อย่างเฉลิมฉลอง การทำให้ตัวคุณมีคุณค่ายิ่งขึ้นอยู่ในมือของคุณเอง ผมคือโอกาสหนึ่ง คุณใช้ประโยชน์จากผมได้