ಭಾಗ 4 / 4

ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಬೇಡ, ವಿಶ್ರಮಿಸಲು ಬಿಡು

ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಅವರ “ಪುಲಾಲ್ ಮರುತ್ತಲ್” (ಇಂದ್ರಿಯ ನಿರಾಕರಣೆ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಕಂಡವರು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ

“ಕಂಡವರು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ, ಹೇಳಿದವರು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನಾನೂ ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಲ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಜನಸಂದಣಿ ಬರುತ್ತದೆ; ಒಬ್ಬರೂ ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ದೇವರ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ; ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆಯೇ ಅಷ್ಟು ಆಸಕ್ತಿ.

ಒಂದು ದಿನ ಈ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಖಚಿತ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಗಂಡಾಗಿ, ಹೆಣ್ಣಾಗಿ ಇದ್ದು ಎರಡೋ ನಾಲ್ಕೋ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆರುವುದೇ ಸರಿಯಾದ ಬಳಕೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದಲ್ಲ. ಅದು ಅರ್ಥವಾಗಿ, ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರುತ್ತೀಯ. “ಎಚ್ಚರವಾಗಿರು, ಶಿಸ್ತಾಗಿರು” ಎಂದು ಹೇಳಿಟ್ಟದ್ದೆಲ್ಲ ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ.

ನಿರಾಕರಿಸು ಎಂದದ್ದು ಏಕೆ?

ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸವಿದು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿಬಿಡಬೇಡ ಎಂಬುದಕ್ಕಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸು ಎಂದರು. ವಳ್ಳುವನ್ ಹೇಳಿದ ನಿರಾಕರಣೆ ಬೇರೆ; ಅವನು ಒಂದು ಅನುಭವಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳಿದವನು. ವಳ್ಳುವನನ್ನು ನಾನು ಅಪವಾದವಾಗಿ ಇಡುತ್ತೇನೆ.

“ಈ ಕೆಟ್ಟ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಯಾಕೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ ದೇವರೇ” ಎಂದು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಕೆಟ್ಟ ಲೋಕವೇ? ಅಲ್ಲ. ಕೆಟ್ಟವರೊಂದಿಗೆ ಒಡನಾಡುತ್ತೇನೆ, ಅವರನ್ನು ದೂರ ಇಡಲು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಅಳುತ್ತೇನೆ. ಮಲವನ್ನು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಡಲು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾವುದನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಳಗೆ ತಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ತಲೆ ಕೆಡುವಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಡುವವನು ನಾನೇ.

ನಿದ್ರಿಸುವಾಗ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಏನು ಮಾಡುತ್ತವೆ?

ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೋದ ಕಡೆಗೆ ನನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಹೋಗಿವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿದರೆ, ನಾನು ಬಯಸದಿದ್ದಾಗ ಅವು ಏನನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ನಾನು ನಿದ್ರಿಸುವಾಗ ಕಣ್ಣು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ, ಕಿವಿ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ನಾಲಿಗೆ ಮತ್ತು ಮೂಗೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಇವು ಹೇಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆ ಬಂದವು? ಮನಸ್ಸು ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆ ಬಂದದ್ದರಿಂದ. ಹಾಗಾದರೆ, ಎಚ್ಚರವಿರುವಾಗಲೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟರೆ? ಯಾಕೆ ನಿದ್ರಿಸದೆ ನಿದ್ರಿಸಬಾರದು? ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೆರೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನಿರಬಾರದು? ಬಿಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟ ನಾಯಿಯ ಹಾಗೆ ಕಂಡದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಲ್ಲುವುದಕ್ಕೇನಾ ಕಣ್ಣು?

ತವಂ ಮಾಡುವವರು ತಮ್ಮ ಕರ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ

ವಳ್ಳುವನ್ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ:

ತವಂ (ತಪಸ್ಸು) ಮಾಡುವವರು ತಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಉಳಿದವರು ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಅವಂ (ವ್ಯರ್ಥ ಕರ್ಮ) ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. (ಕುರಳ್ 266)

ಅವಂ ಮಾಡುವವನಿಗಾಗಿಯೇ ಪುಲಾಲ್ ಮರುತ್ತಲ್. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನ ಮಾಡುವುದು ಅವಮೇ; ಅವರಿಗೇ ಪುಲಾಲನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಬೇಕು. ತವಂ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಆ ಕಥೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆ? ಅವನ ಕಳ್ಳ ಇಂದ್ರಿಯ ಒಳ್ಳೆಯ ಇಂದ್ರಿಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಕಲ್ಲನ್ನು ಕಂಡರೆ ನಾಯಿ ಕಾಣದು

“ಕಲ್ಲನ್ನು ಕಂಡರೆ ನಾಯಿ ಕಾಣದು, ನಾಯಿಯನ್ನು ಕಂಡರೆ ಕಲ್ಲು ಕಾಣದು.” ಸುಂದರವಾದ ಸಾಲುಗಳು. “ಕಲ್ಲನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕಂಡರೆ ದೇವರು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಇದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ದೇವರು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದ? ಕಲ್ಲಿಗೂ ದೇವರಿಗೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ?

ಕಲ್ಲಾಗಿ ಕಂಡರೆ ಅದು ನಾಯಿಯಲ್ಲ; ನಾಯಿಯಾಗಿ ಕಂಡರೆ ಅದು ಕಲ್ಲಲ್ಲ. ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ನಾಯಿ ಎಂದೂ, ನಾಯಿಯ ಹಾಗಿರುವ ಕಲ್ಲು ಎಂದೂ, ಎರಡನ್ನೂ ನೋಡಬೇಕು. ಉತ್ತರ ಎರಡೂ ಒಂದೇ. “ಕಲ್ಲನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡುತ್ತೇನೆ” ಅಥವಾ “ನಾಯಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡುತ್ತೇನೆ” ಎಂದರೆ ತಪ್ಪು ಯಾರದು? ಕಲ್ಲಿನದೋ, ನಾಯಿಯದೋ?

ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ನಾಯಿ ಬೊಗಳುವುದಿಲ್ಲ, ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನಾಯಿಯ ವಾಸನೆಯೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ತಟ್ಟಿದರೆ ಕಲ್ಲಿನ ಶಬ್ದವೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಕಂಚಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ಕಂಚಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ನಾಯಿ. ಹಾಗಾದರೆ ನೀನು ಕೈಮುಗಿಯುವ ದೇವರುಗಳೆಲ್ಲ ಏನು? ಮಾಡಿದ್ದೇ ಅಲ್ಲವೇ?

ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ

ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಬಹಳ ವಿಶೇಷವಾದವು. ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣನ್ನು, ಕಿವಿಯನ್ನು, ದೇಹವನ್ನು, ಊನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ. ಏನೋ ರಕ್ತ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ದಾಟಿ ಹೋಗಬೇಡಿ.

ಗೌರವಿಸುತ್ತೀರಿ ಎಂದಾದರೆ, ಯಾವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿರೋ ಅದನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಹೋಗಿ. ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಗಂಡನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದು ಉಳಿದ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಬಹಳ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ; ಬಂದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹೋಗಲು ಒಪ್ಪದಿದ್ದರೂ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. “ಎಂಬತ್ತೆಂಟು ಆಯಿತು, ಇನ್ನೂ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ಇದ್ದು ಬರುತ್ತೇನೆ” ಎಂದರೆ ಬಿಡುತ್ತಾರೆಯೇ? ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪ, ತಾತ, ಮುತ್ತಾತ ಎಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲಿ? ನೀವೂ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಹೋಗಲಿದ್ದೀರಿ.

ನಾನು ನಿಮಗೆ ಬದುಕಬೇಡಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದು ಅರ್ಥವಾದರೆ ಬದುಕನ್ನು ಸೊಗಸಾಗಿ, ಮೋಜಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತೀರಿ. ಮನುಷ್ಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದವುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಆದ್ಯತೆ ಕೊಟ್ಟು, ಗೌರವಿಸದೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು ತನ್ನನ್ನೇ. ತನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸುವವನು ಸಂಭ್ರಮಿಸದೆ ಇರುತ್ತಾನೆಯೇ?

ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಕೊಡು

ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ನಿಮ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನೀವು ನಿರಾಕರಿಸಬಾರದು. ವಿಷಯ “ಪುಲಾಲ್ ಮರುತ್ತಲ್” ಎಂಬುದೇ. ಆದರೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸು ಎಂದು ಯಾಕೆ ಹೇಳಿದರು? ಮನಸ್ಸು ಸರಿಯಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಸರಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ದೃಶ್ಯವೆಲ್ಲ ತಪ್ಪಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಆಗ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣನ್ನು ಕೇಳು: “ಕಣ್ಣೇ, ನಾನು ಒಬ್ಬ ಕಳ್ಳ ಮಗುವಿನ ಹಾಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಮಿಸು. ಕಿವಿಯೇ, ಮೂಗೇ, ನಾಲಿಗೆಯೇ, ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಮಿಸಿ. ನಿದ್ರಿಸುವಾಗ ವಿಶ್ರಮಿಸುತ್ತೀರಲ್ಲ; ನಾನು ಎಚ್ಚರವಿರುವಾಗಲೂ ವಿಶ್ರಮಿಸಿ.”

ವಿಶ್ರಮಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನನ್ನ ಮಾತು. ನನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ, ಮೂಗು, ನಾಲಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ವಿಶ್ರಮಿಸಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಆಗ ನಿರಾಕರಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. “ಈಗ ನೋಡಲೇ, ಬೇಡವೇ?” ಎಂದು ಅನುಮತಿ ಕೇಳಿಯೇ ನೋಡುತ್ತದೆ; ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಗುರುವಿನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಯಾಕೆ ವಿಶೇಷ?

“ಒಂದು ನೋಟ ಸಿಗುವುದೇ?” ಎಂದು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಗುರುನಾಥ ನೋಡುವುದು ಯಾಕೆ ವಿಶೇಷ? ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಂದವನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು; ನಿನಗೆ ದರ್ಶನ ಮಾಡಲಾಗದಿದ್ದರೂ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದವನನ್ನು ನೋಡಬೇಕು ಎಂದು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬರುವವರಿಗೆಲ್ಲ ಕೈಮುಗಿಯುತ್ತಾನೆ. ಅದಲ್ಲ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ವಿಶೇಷ. ಅವನನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದು, ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಎಲ್ಲವೂ ವಿಶೇಷ.

“ಇವರು ಮಾತನಾಡಲು ಬಲ್ಲವರು, ತರ್ಕದಲ್ಲಿ ರಾಜ” ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಡಿ. ನಾನು ತರ್ಕದಿಂದ ಗೆದ್ದವನಲ್ಲ; ದೇವರು ತಿಳಿದದ್ದರಿಂದ ಗೆದ್ದವನು.

ಎಲ್ಲರೊಳಗೂ ದೇವರಿದ್ದಾನೆ. ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ, ನೋಡುವ ಕಡೆಯೆಲ್ಲ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದೆ ತುಂಬಿರುವುದು ದೇವರು ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ನೀನು ಗಮನಿಸದಿರುವುದು ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ.

ತಪ್ಪು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ

ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಬೇಡ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿ ವಿಶ್ರಮಿಸಲು ಬಿಡು. ಕಾಣದ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ಕೇಳದ ಕಿವಿಗಳೂ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಸುಖದುಃಖವನ್ನು ದಾಟಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿರಬಹುದು.

ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಮನಸ್ಸು ತಪ್ಪಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟರು. ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಮೂಢರೇ; ವಳ್ಳುವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಬೇರೊಂದನ್ನು ಹೇಳಿದ.

ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಲಿತ ಕಣ್ಣುಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ; ಕಸ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಾಗಿಯೇ ಇವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕೊಳೆಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತೇವೆ: “ಇವನು ನಮ್ಮವನು, ಇವನಲ್ಲ.” “ಎಲ್ಲ ಊರೂ ನನ್ನೂರು, ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಬಂಧುಗಳು” (ಯಾದುಂ ಊರೇ, ಯಾವರುಂ ಕೇಳಿರ್) ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ತಮಿಳು ಮತ್ತು ದೇವರು

“ತಮಿಳನೆಂದು ಹೇಳೋ, ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನಿಲ್ಲೋ” ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಬೇರೆ ಮನುಷ್ಯರು ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕೇ? ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವಾದ ಒಂದಿದೆ: ದೇವರನ್ನು ಅರಿವಿಗೆ ತರುವುದು. ಯಾವ ಪದವನ್ನು ಶೋಧಿಸುತ್ತಾ ಹೋದರೂ ದೇವರಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. “ಅಕ್ಷರ ಕಲಿಸಿದವನು ದೇವರು” ಎಂದೂ ಹೇಳಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇಷ್ಟು ವಿಶೇಷವಾದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಯೂ ದೇವರು ಅರ್ಥವಾಗದೆ ಹೋದರೆ, ನೀವು ಪಾಪದವರೇ.

ಆದರೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಭಾಷೆಯಾಗಲೀ, ಜಾತಿಯಾಗಲೀ, ಧರ್ಮವಾಗಲೀ, ವಯಸ್ಸಾಗಲೀ, ಲಿಂಗವಾಗಲೀ, ಜನಾಂಗವಾಗಲೀ ಯಾವುದೂ ಅಡ್ಡಿಯಲ್ಲ. ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ ಬರಬಹುದು, ಕಲಿಯಬಹುದು, ದೇವರನ್ನು ಸೇರಬಹುದು. ಆಚರಣೆಗಳೇನೂ ಇಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬೇಕು

ಒಂದೇ ಮುಖ್ಯ: ಎಲ್ಲರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ, ಸಂತೋಷವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸುವವರು ನನ್ನೊಂದಿಗಿರಿ. “ನನ್ನೊಂದಿಗಿರುವವರು ಮಾತ್ರ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬೇಕು” ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರೆ, ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಪಯಣಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ.

ನನ್ನ ಜಾತಿಯವನು, ನನ್ನ ಧರ್ಮದವನು ಮಾತ್ರ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲ. ನಾಯಿ, ಬೆಕ್ಕು, ಸಿಂಹ, ಹುಲಿ ಕೂಡ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬೇಕು. ಜಿಂಕೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬೇಕೆಂದರೆ ಹುಲ್ಲಿರುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮೇಯಬೇಕು; ಹುಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬೇಕೆಂದರೆ ಕೆಲವು ಜಿಂಕೆಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿ ತಿನ್ನಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ಜಿಂಕೆಗಳನ್ನೂ ಬೇಟೆಯಾಡಬಾರದು; ಹುಲಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬದುಕಿಸಲೂಬಾರದು. ಜಿಂಕೆಯೂ ಬದುಕಬೇಕು, ಹುಲಿಯೂ ಬದುಕಬೇಕು.

ದನವನ್ನು ತಿಂದರೆ ದನ ಬದುಕುತ್ತದೆ. ಕುರಿಯನ್ನು ತಿಂದರೆ ಕುರಿ ಬದುಕುತ್ತದೆ. ಕೋಳಿಯನ್ನು ತಿನ್ನುವುದರಿಂದಲೇ ಕೋಳಿ ತುಂಬಾ ಇದೆ. ನಾನು ಹೇಳುವುದು ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ; ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ.

ಕಾಲವೇ ಅಮೂಲ್ಯ

ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಪ್ರೀತಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲಾದ, ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಒಂದು ಇದೆ ಎಂದರೆ, ಅದು ಕಾಲ ಮಾತ್ರ. ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ, ಘನತೆಯಿಂದ ಬಳಸಿ.

ಇದನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ವಿಡಿಯೋವನ್ನು ಈಗಲೇ ಅಳಿಸಿಹಾಕಿ ಹೋಗಿ. ನಾನು ಅಪಾಯಕಾರಿ; ಬದುಕದಿರುವವರಿಗೆ. ಬದುಕಲು ಬಯಸುವವರಿಗೆ, ತನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸುವವರಿಗೆ ನಾನು ವಿಶೇಷ. ತನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸದೆ ಯಾರೋ ಕಲಿಸಿದ ನೀತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗೌರವಿಸುವವರಿಗೆ ನಾನು ನೀಚ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಸಭ್ಯತೆಗಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಸತ್ಯ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಸುಳ್ಳನ್ನು ಹತ್ತು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಹುದು; ಸತ್ಯವನ್ನು ಹತ್ತು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀನು ಹತ್ತು ರೀತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೀಯ; ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧನಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಷ್ಟ ನಿನಗೇ.

ದೇವರು ಯಾಕೆ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ?

ನೀವು ಯಾರೂ ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿರಿ. ದೇವರು ನಮಗಾಗಿ ತುಂಬಾ ಮಾಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಬೇಡಿ; ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ಅದಕ್ಕೆ ನೀವು ಅರ್ಹರೇ.

ಅವನೇ ಕೊಡುವುದಾದರೆ ನಮಗೆ ಕೈ ಯಾಕೆ? ನೇರವಾಗಿ ಒಂದು ಕೊಳವೆ ಇಟ್ಟು ಉಣಿಸಿಬಿಡಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ? ಮಡಿಚಿ ಸಾವಿರಾರು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಲ್ಲ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಯಾಕೆ ಕೊಟ್ಟ? ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ನೀನೇ ಉತ್ಪಾದಿಸಿ ನೀನೇ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿಕೋ ಎಂಬುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ. ನಿನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನೂ ಅವನು ಹಾಗೆಯೇ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ.

ದೇವಸ್ಥಾನ ಒಂದು ಸಂಭ್ರಮ

ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: “ನಿರಾಕರಣೆ” ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ವಿಶ್ರಮಿಸುವಂತೆ ಮಾಡು. “ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ವಿಶ್ರಮಿಸುವುದು ಹೇಗೆ” ಎಂದು ಇದನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದು; ವಿಷಯ ಮಾತ್ರ “ಪುಲಾಲ್ ಮರುತ್ತಲ್” ಎಂಬುದೇ.

ಮೂಢ ಮಾತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣನ್ನೂ ಕಿವಿಯನ್ನೂ ಅವಮಾನಿಸಬೇಡಿ. ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡರೂ, ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡರೂ, ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ಸವಿಯದೆ ಹೋದರೂ ನಷ್ಟ ನಿಮಗೇ. ಒಳ್ಳೆಯ ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ, ಮೂಗು, ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಬೇಡಿ. ಸವಿಯಬಹುದಾದ್ದನ್ನು ಸವಿದು, ನೋಡಬಹುದಾದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೇಳಬಹುದಾದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮೂಸಬಹುದಾದ್ದನ್ನು ಮೂಸಿ ಬದುಕಬೇಕು.

ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ದೇವಸ್ಥಾನ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ತಿನ್ನಲು ಒಂದು ಪ್ರಸಾದ, ನೋಡಲು ಒಂದು ದೃಶ್ಯ, ಕೇಳಲು ಗಂಟೆಯ ನಾದ, ಮೂಸಲು ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳು. ಇಂದ್ರಿಯಗಳೆಲ್ಲ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಅವಕಾಶ. ದೇವಸ್ಥಾನ ಒಂದು ಸಂಭ್ರಮ; ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದಿರಬೇಕಾದ ಜಾಗ. ಹಲವು ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲೂ ಹೀಗೆಯೇ; ಇಂದ್ರಿಯಗಳೆಲ್ಲ ತೃಪ್ತಿಗೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಬದುಕನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿ. ಇನ್ನೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಚೆನ್ನಾಗಿರಿ. ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿರಿ. ಸಂಭ್ರಮದಿಂದಿರಿ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬೆಲೆಬಾಳುವವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇದೆ. ನಾನು ಒಂದು ಅವಕಾಶ; ನನ್ನನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.