ಭಾಗ 2 / 4
ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಏಕೆ?
ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಅವರ “ಪುಲಾಲ್ ಮರುತ್ತಲ್” (ಇಂದ್ರಿಯ ನಿರಾಕರಣೆ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಗಾಳಿಯನ್ನು ಎಳೆದರೆ ಮಾತ್ರ ವಾಸನೆ
ಒಂದನ್ನು ಮೂಸಿ ನೋಡುವುದು ಎಂದರೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ? ಮೂಗಿನ ಹತ್ತಿರ ಇಟ್ಟು ಗಾಳಿಯನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಎಳೆದರೆ ವಾಸನೆ ಬರುತ್ತದೆ, ಮೂಗು ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ವಾಸನೆ. ಉಸಿರು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಇರುವುದರಿಂದ, ವಾಸನೆಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇಟ್ಟಿಲ್ಲ; ಗಾಳಿಯೊಂದಿಗೇ ಸೇರಿಸಿ ತರುತ್ತಾನೆ.
ದುರ್ವಾಸನೆ ಹೊಡೆದರೆ ಮೂಗು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ, ಮುಖ ತಿರುಗಿಸುತ್ತೀರಿ, ಕರವಸ್ತ್ರ ಹಿಡಿಯುತ್ತೀರಿ. ತಿಳಿದಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲವೇ ಇದೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದ್ದು? ಆದರೆ ಕೇಳಿದರೆ “ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ. ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ; ಗೊತ್ತಿದೆ ಎಂದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಸಮಸ್ಯೆ.
ಪುಲಾಲ್ ಎಂದರೆ ಐದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು
ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ, ಮೂಗು, ಬಾಯಿ, ಚರ್ಮ: ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಹೇಳಿದರೆ ಪುಲನ್ (ಇಂದ್ರಿಯ); ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೇಳಿದರೆ ಪುಲಾಲ್. “ಕಣ್ಣು ಹೋದ ಕಡೆಗೆ ಕಾಲು ಹೋಗಬಹುದೇ?” ಎಂಬುದರ ಅರ್ಥವೇನು?
ಕಣ್ಣು “ಸುಂದರ” ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣು ಸುಂದರ ಎಂದು ಹೇಳಿತೇ, ಕಣ್ಣಿನ ಮೂಲಕ ನೋಡಿದ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿತೇ? ಕಣ್ಣಿನ ಮೂಲಕ ನೋಡಿದ್ದು ಮನಸ್ಸು. ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದದ್ದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ. ಹಾಡಿನ ಮಾಧುರ್ಯ, ರುಚಿ, ಪರಿಮಳ ಎಲ್ಲವೂ ಹಾಗೆಯೇ: ಕಿವಿಗೋ ನಾಲಿಗೆಗೋ ಮೂಗಿಗೋ ಅಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ.
ಮೂಗಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನೇರವಾಗಿಯೇ ಹೆಸರಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು “ಮನಂ”; ಮನಸ್ಸೇ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ವಾಸನೆ “ಮಣಂ”.
ಮೂರು ಸುಳಿ, ಎರಡು ಸುಳಿ
ಪವಣಂದಿ ಮುನಿವರ್ ಎಂಬ ಒಬ್ಬರು ಬಂದು, ಮೂರು ಸುಳಿಯ “ಣ”, ಎರಡು ಸುಳಿಯ “ನ” ಎಂದು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟರು (ತಮಿಳು ಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಣ ಅಕ್ಷರಕ್ಕೆ ಮೂರು ಸುಳಿ, ನ ಅಕ್ಷರಕ್ಕೆ ಎರಡು ಸುಳಿ). ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಮಣಂ, ಮನಂ ಎರಡೂ ಕೇಳುವವನಿಗೆ ಒಂದೇ ತರಹ ಕೇಳುತ್ತವೆ; “ಕಲ್” (ಕಲ್ಲು), “ಕಳ್” (ಕಳ್ಳು, ಹೆಂಡ) ಹಾಗೆ. ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿಯೇ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ: “ಕಳ್ಳು ಕುಡಿದೆ” ಎಂದರೆ ಅದು ಘನವಸ್ತುವಲ್ಲ; “ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೆ” ಎಂದರೆ ನೀರಿನ ಮೇಲಲ್ಲ. ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಿ ಗೊಂದಲ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಮೂಗು ಮಾಡುವುದು ನೇರವಾದದ್ದು; ಆದ್ದರಿಂದ ನೇರವಾಗಿಯೇ “ಮಣಂ” ಎಂದು ಹೆಸರು.
ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಆಳುವುದು ಮನಸ್ಸು
ಪುಲಾಲ್ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿದ್ದು. ಯಾಕೆ ಸೇರಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕು? ಕಣ್ಣಿನ ಮೂಲಕ ನೋಡುವುದೂ ಮನಸ್ಸು, ಕಿವಿಯ ಮೂಲಕ ಕೇಳುವುದೂ ಮನಸ್ಸು, ಮೂಗಿನ ಮೂಲಕ ವಾಸನೆಯನ್ನೂ ನಾಲಿಗೆಯ ಮೂಲಕ ರುಚಿಯನ್ನೂ ಚರ್ಮದ ಮೂಲಕ ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುವುದೂ ಮನಸ್ಸು. ಮನಸ್ಸೇ ಈ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಆಳುತ್ತದೆ.
ಸುಂದರ ಎಂದು ಕಲಿಸಿದ್ದು
ನಾನು ಯಾವುದನ್ನು ಸುಂದರ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ? ನನಗೆ ಕಲಿಸಿದರು: ಬೆಳ್ಳಗೆ, ಕೆಂಪು ಚರ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದರೆ ಸುಂದರ. ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ಸುಂದರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೀರಾ? ನಿಮಗೆ ಅವರು ಹೇಗೆ ಸುಂದರಿಯಾಗಿ ಕಂಡರು? ಹುಟ್ಟುವಾಗಲೇ ಈ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಅಮ್ಮನನ್ನೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಬೆಳೆದ ಮೇಲೆ “ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಅಪ್ಪ ಹಳ್ಳಿಯವರು” ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ. ಅಪ್ಪ ರಿಕ್ಷಾ ಓಡಿಸುವವರಾದರೆ “ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು” ಎನ್ನುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಯಾಕೆ? ಏನನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೋ ಅದೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟು, ಅದನ್ನೇ ಕಣ್ಣಿನ ಮೂಲಕ ನೋಡುತ್ತಾನೆ; ಉಳಿದದ್ದನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ದೃಶ್ಯವನ್ನು ದೃಶ್ಯವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ನೋಡಬೇಕು, ಓದಬಾರದು. ನನಗೆ ಓದಲು ಬರುವುದರಿಂದ ದೃಶ್ಯವಾಗಿ ನೋಡಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ.
ಓದಲು ಬರಬೇಕೇ, ಕಣ್ಣು ಕಾಣಬೇಕೇ?
ನನ್ನ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಒಬ್ಬರು ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಅನುವಾದಿಸಿ ವಿವರಣೆಯ ಟಿಪ್ಪಣಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಮೇಲೆ ಒಂದು ಗೆರೆ ಎಳೆದು, ಜಹಾಂಗೀರ್ ಹಿಂಡಿದ ಹಾಗೆ ಸುರುಳಿ ಸುರುಳಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಭಾಷೆ ಗೊತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಅದು ಒಂದು ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತದೆ; ನಮಗೆ ಎಬ್ಬಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರಿಂದ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ದೋಷವೇ?
ಓದಲು ಬರಬೇಕೇ, ಕಣ್ಣು ಕಾಣಬೇಕೇ? ಓದಲು ಬರದಿದ್ದರೆ ಕಣ್ಣು ವ್ಯರ್ಥವೇ? ವಳ್ಳುವರ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:
ಕಣ್ಣುಳ್ಳವರು ಎನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಕಲಿತವರು; ಕಲಿಯದವರ ಮುಖದಲ್ಲಿರುವುದು ಎರಡು ಹುಣ್ಣುಗಳು ಮಾತ್ರ.
ಹಿಂದಿ ಕಲಿತರೆ ಕಲಿತವರೇ? ಕಲಿತವರು ಎಂದರೆ ಯಾರು?
ಪುಲಾಲ್ ಎಂದರೆ ಮಾಂಸ ಎಂದು ಕಲಿಸಿದ
ಪುಲಾಲ್ ಎಂದಾಗ ನನಗೆ ಅರ್ಥವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ “ಕುರಿಮಾಂಸ, ದನದ ಮಾಂಸ, ಕೋಳಿ, ಇದೇ ಪುಲಾಲ್” ಎಂದುಬಿಟ್ಟ.
ಕಿಚ್ಚಿಲಿಕ್ಕಾಯ್ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ನಾನು ಎಲ್ಲಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು; ಅದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಒಂದು ಕಾರಣವಿದೆ. ನಿನಗಾದರೋ ಒಬ್ಬ ಕಾರಣವನ್ನೇ ಕಲಿಸಿಬಿಟ್ಟ: ಪುಲಾಲ್ ಎಂದರೆ ಮಾಂಸ. ಈಗ ಯಾವ ಪದ್ಯವನ್ನು ಓದಿದರೂ ಅದನ್ನೇ ಹೊಂದಿಸುತ್ತೀಯ.
ಪುಲಾಲ್ ಮರುತ್ತಲ್ ಎಂದರೆ ಅವರು ಯಾವುದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು? ಊನ್, ಪುಲಾಲ್ ಎಂದು ಎರಡನ್ನೂ ಯಾಕೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ? “ಊನ್, ಪುಲಾಲ್, ನರಂಬು (ನರ)” ಎಂದು ಒಬ್ಬರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ತಿರುಮಂದಿರದಲ್ಲೂ ತಿರುವಾಸಗದಲ್ಲೂ ಪುಲಾಲ್ ಬರುತ್ತದೆ; “ಪುಲೈಯರ್” ಎಂದೂ ಬರುತ್ತದೆ.
ಮುಂದೆ ಹಿಂದೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರು
ಮನಸ್ಸು ತಿಳಿಯಾಗದವನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಗುಲಾಮನಾಗಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಮೂರ್ಖರನ್ನಾಗಿಟ್ಟು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಕಣ್ಣು ಕಾಣುತ್ತದೆ, ನೋಡುತ್ತಾನೆ; ಆದರೂ “ನನಗೆ ತೆರಿಯಾದು” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. (ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ “ತೆರಿ” ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ “ಕಾಣು” ಮತ್ತು “ಗೊತ್ತಿರು” ಎಂಬ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳಿವೆ.)
“ಅವರನ್ನು ನಿನಗೆ ಮುಂದೆ ಹಿಂದೆ ತೆರಿಯುಮಾ?” (ಮೊದಲೇ ಪರಿಚಯವಿದೆಯೇ) ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, “ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಮುಂದುಗಡೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಹಿಂದುಗಡೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ” ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ. “ತೆರಿಯದ” ವ್ಯಕ್ತಿ ಕುರುಡನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತಾನೆ. ನನಗೆ ಕಣ್ಣು ಕಾಣುವಾಗ ನನಗೆ ತೆರಿಯದವರು ಯಾರು?
“ಅವರು ಮಾತನಾಡುವುದು ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ. ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ? ದಟ್ಟ ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಡಬ್ಬಿ ಇದೆ. ಅವರು ಏನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗಲು ಭಾಷೆ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕೇ?
“ಇಪ್ಪತ್ತು ವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೆ ಹೆತ್ತವರ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದೆ; ಇಪ್ಪತ್ತು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ವಶವಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ” ಎಂದು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಭಾಷೆಯಿಂದ ನಡೆಯಿತೇ? “ಒಂದು ನೋಟವೇ ಸಾಕಲ್ಲ, ಸಾವಿರಾರು ಮಾತು ಬೇಕೇ?” ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಭಾಷೆಯಿಲ್ಲದೆಯೇ ಪರಸ್ಪರ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ನಾಯಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಭಾಷೆ
ಒಂದು ವಿಡಿಯೋ. ಒಂದು ಮಗು ಆಟಿಕೆ ಬಂದೂಕಿನಿಂದ ಒಂದು ನಾಯಿಗೆ ಗುಂಡು ಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ; ಅದು ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ; ಅದೂ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಮೂರನೆಯದೂ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ನಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಇನ್ನೊಂದು ನಾಯಿ ಅದನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ತಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಮಗು ಮತ್ತೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ; ಈಗ ಅದೂ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ನಗು. ಆ ನಾಯಿ ಯಾವ ಭಾಷೆ ಮಾತನಾಡಿತು?
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲೂ ಸಂತೋಷವೋ, ದುಃಖವೋ, ಕೋಪವೋ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ನಗುನಗುತ್ತಾ ಬೈದರೆ ನೀನು ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಅರ್ಥವಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯ. ಆಗಲೇ “ಎಲ್ಲ ನಾಟಕವನ್ನೂ ಕಂಡೆ ನಿನ್ನ ಆಡುವ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ” ಎಂದು ಹಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ.
ಈಗ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗುಲಾಮನನ್ನಾಗಿ ಇಟ್ಟಿವೆ. ವಿಶೇಷವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು, ನಿನಗೆ ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿರುವುದನ್ನೇ ಹುಡುಕಲು, ತಡಕಾಡಲು ಇಟ್ಟಿದ್ದೀಯ.
ರುಚಿ ಆರೇ ಏನು?
ನಾಲಿಗೆ ಅನುಭವಿಸುವುದು ಆರೇ ರುಚಿಗಳೇ? ಕಲ್ಲುಸಕ್ಕರೆ, ಸಕ್ಕರೆ, ಬೆಲ್ಲ, ಜೇನು ಎಲ್ಲವೂ ಸಿಹಿ. ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಎಂದಾದರೆ, ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನೆಕ್ಕಿದರೂ ಇದು ಜೇನು, ಇದು ಬೆಲ್ಲ, ಇದು ಕಲ್ಲುಸಕ್ಕರೆ, ಇದು ತಾಳೆಬೆಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಗೆ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತೀಯ? ಹಾಗಾದರೆ ಸಿಹಿ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ.
ಪುಲಾಲ್ ಪುಲಾಲ್ ಎಂದು ಮಾತನಾಡುವುದು ಮೂಢತನ ಎಂದು ನನ್ನ ಗುರು ಒಂದೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಹೊಡೆದು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು.
ಒಂದು ಸಿಹಿಗೇ ಇಷ್ಟು ಬಗೆ. ಒಣಮೆಣಸಿನಕಾಯಿಯ ಖಾರ, ಹಸಿಮೆಣಸಿನಕಾಯಿಯ ಖಾರ, ಕಾಳುಮೆಣಸು ಕಚ್ಚಿದಾಗಿನ ಖಾರ ಒಂದೇ ಏನು? ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಹೇಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದಿರಿ? ಎಲ್ಲಿ ಮೋಸಹೋದಿರಿ? “ನನ್ನಂತೆ ಮೋಸಹೋದ ಪೆದ್ದ ಇನ್ನಾರು?” ಎಂದು ಹಾಡಬೇಕಷ್ಟೇ.
ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಏಕೆ?
ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಮೋಸಹೋದವನು. ನನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಾದರೋ ಸರಿಯಾಗಿ ತೋರಿಸಲು ಕಾಯುತ್ತಿವೆ: ಎಂದಾದರೂ ಇವನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲವೇ ಎಂದು.
ದೇವರು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಯಾಕೆ ಕೊಟ್ಟ? ನಾನು ಕಲಿತದ್ದನ್ನು ನೋಡಲೋ, ನೋಡಿ ಕಲಿಯಲೋ? ಕಿವಿಗಳು? ನಾನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದನ್ನು ಕೇಳಲೋ, ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಕಲಿಯಲೋ? ನಾಲಿಗೆ? ರುಚಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲೋ, ಹೇಳಲಾದ ರುಚಿ ಇದರಲ್ಲಿದೆಯೇ ಎಂದು ತಾಳೆ ನೋಡಲೋ? ಮೂಗು? ಒಂದು ವಾಸನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲೋ, ವಾಸನೆಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೋ?
ಇದು ಸೂಜಿಮಲ್ಲಿಗೆ, ಇದು ಗುಲಾಬಿ, ಇದು ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಇದು ಮಲ ಎಂದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೀಯ. “ನನ್ನ ಮಗಳು ವಾಸನೆ ನೋಡಿಯೇ ಉಪ್ಪು ಹೆಚ್ಚೋ ಕಡಿಮೆಯೋ ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ” ಎನ್ನುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಅಂಗಗಳು ಅಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಅಷ್ಟು ಪರಿಪೂರ್ಣ.
ಈಗ ಮನಸ್ಸು ಕೆಟ್ಟುಹೋಗಿದೆ. ಮನಸ್ಸು ಕೆಟ್ಟವರು “ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಬಿಡು; ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಬಿಡು, ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಬಿಡು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ನಿನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಕಣ್ಣನ್ನು, ಕಿವಿಯನ್ನು, ಮೂಗನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸು. ನನ್ನ ಗುರುವೂ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ.
ಮೇಯುತ್ತ ಅಲೆಯುವ ಐದು ಹಸುಗಳು
ತಿರುಮೂಲರ್ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಮೇಯುತ್ತ ಅಲೆಯುವ ಐದು ಹಸುಗಳು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. “ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣು ಮೇಯುತ್ತಿದೆಯೇ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತೇವಲ್ಲ, ಅದೇ. ಗಂಡಸರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮೇಯುತ್ತವೆ; ಅದಕ್ಕೇ ಹೆಂಗಸರು ದುಪಟ್ಟಾ ಇಲ್ಲದೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ರಜನಿ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ “ಮುಖ ಇಲ್ಲಿದೆ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ತಲೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೂ ನೋಟ ಕೆಳಗಿಳಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ.
ನಾಯಿ, ಬೆಕ್ಕು, ಸಿಂಹ, ಹುಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಾನೆ: “ನೆಕ್ಲೇಸ್ ತುಂಬ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಬಳೆ ಇದೆಯೇ? ಸ್ಥಿತಿವಂತರೇ?” ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಈಗ ಯಾರಿಗೆ ಗುಲಾಮರಾಗಿವೆ?
ಸುರಿ ಎಂದರೆ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ
ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಗುಲಾಮನಾದವನೇ “ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಬೇಡ” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಒಬ್ಬ ಮೂಢ; ಕಣ್ಣುಳ್ಳವನೂ ಅಲ್ಲ, ಕಲಿತವನೂ ಅಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಅವನು “ದೈವಂ”, “ಕಡವುಳ್” ಎಂಬ ಎರಡು ಪದಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ. ವಳ್ಳುವರ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:
ದೈವವನ್ನು ಪೂಜಿಸದೆ, ಗಂಡನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತ ಏಳುವವಳು “ಸುರಿ” ಎಂದರೆ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ.
“ದೈವವನ್ನು ಪೂಜಿಸದವಳು” ಎಂದರೆ ಕಡವುಳನ್ನು (ದೇವರನ್ನು) ಕೈಮುಗಿಯದವಳು ಎಂದು ಅವನು ಅರ್ಥ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟ, ದ್ರಾವಿಡರ್ ಕಳಗಂ (ದಿ.ಕ.) ಪಕ್ಷದವರ ಹಾಗೆ: “ದೇವರಿಗೆ ಕೈಮುಗಿಯಬೇಡ, ಗಂಡನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗೌರವಿಸು; ಆಗ ನೀನು ಸುರಿ ಎಂದರೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತದೆ.”
“ಸುರಿ ಎಂದರೆ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ” ಎಂದರೆ ಅವಳು ಹೇಳಿದರೆ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ರೈತ ಹೊಲ ಉತ್ತು, ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದಲ್ಲ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವಾಗ ಮಳೆ ಸುರಿದರೆ ಅವನು ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾನೆ? ಅಂಥವಳು: ನೀನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವವಳು. ನೀನಾದರೋ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಮರುಭೂಮಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, “ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವಳು; ಸುರಿ ಎಂದು ಹೇಳು, ಮಳೆ ಸುರಿಯಲಿ!” ಎನ್ನುತ್ತೀಯ. ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಮನುಷ್ಯ!
ಪುಲಾಲ್ ಮರುತ್ತಲ್ ಎಂದರೆ ಮಾಂಸ ತ್ಯಜಿಸುವುದಲ್ಲ
ಹಾಗಾಗಿ, ಮಾಂಸ, ಮೀನು, ಮೊಟ್ಟೆ ತಿನ್ನದಿರುವುದು ಪುಲಾಲ್ ಮರುತ್ತಲ್ ಖಂಡಿತ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಹೇಳಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮೋಸಗೊಳಿಸಿದರೆ ಯಾರ ತಪ್ಪು? ಮೋಸಹೋದವನ ತಪ್ಪು.
8% ಬಡ್ಡಿ ವಂಚನೆ
“ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಕೊಡಿ; ತಿಂಗಳಿಗೆ 8% ಬಡ್ಡಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಬರಬಹುದು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಒಬ್ಬರಿಂದ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಪಡೆದೆ. ತಿಂಗಳಿಗೆ 8000, ಅವರ ದುಡ್ಡಿನಿಂದಲೇ ಕೊಟ್ಟೆ. ಹತ್ತು ತಿಂಗಳು ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಅವರು ಹತ್ತು ಜನರಿಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಅವರು ತಲಾ ಒಂದು ಲಕ್ಷದಂತೆ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಕೊಟ್ಟರು; ಇನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಲೇ, ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಕೋಟ್ಯಧಿಪತಿಯಾಗಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಾಚಿಕೊಂಡು ಹೊರಟುಹೋದೆ. ಎಲ್ಲರೂ “ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಕೊಟ್ಟೆವು” ಎಂದೇ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ನಿಜವಾಗಿ ಒಂದು ಲಕ್ಷವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದವರು ಯಾರು?
ಈಗ ಅವರು ತಪ್ಪೋ, ನಾನು ತಪ್ಪೋ? ಅವರು ತುಂಬ ಜನ; ನಾನು ಸರಿ ಎಂದರೆ ಒಂದು ಓಟು, ನೀವು ಸರಿ ಎಂದರೆ ಎಷ್ಟು ಓಟು? ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಕೊಡುವಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೋಗಿ ಕೊಟ್ಟಿರಾ? ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲವೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು? ಈಗ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಪ್ರತಿಭಟಿಸುತ್ತೀರಿ. ನನ್ನನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಪೊಲೀಸರು ಹೊಡೆಯಬಹುದು; ಲಕ್ಷಾಂತರ ಇರುವ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಲವತ್ತು ಸಾವಿರ ಪೊಲೀಸರು ಬಂದರೂ ಹೊಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮೂರ್ಖರು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಇದ್ದರೆ ನ್ಯಾಯವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಲೋಕ ಯಾವಾಗ ಸುಧಾರಿಸುತ್ತದೆ?
“ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಕೊಟ್ಟರೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ 8000 ಕೊಡುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಒಬ್ಬನು ಹೇಳಿದರೆ, “ಹಾಗಾದರೆ ನೀನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಂತೋಷವಾಗಿರು” ಎಂದು ಹೇಳಬೇಡವೇ? ಎಲ್ಲಿಂದ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತೀಯ ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ?