ตอนที่ 4 จาก 4

อย่าปฏิเสธประสาทสัมผัส จงให้มันได้พัก

บทความนี้เป็นตอนที่สี่ในบทความสี่ตอนที่เรียบเรียงจากคำบรรยายภาษาทมิฬเรื่อง “Pulaal Maruthal” (การปฏิเสธประสาทสัมผัส) ของศิวโยคี และแปลจากต้นฉบับภาษาทมิฬ ชมคำบรรยายต้นฉบับ

ผู้ที่เห็นไม่พูด

มีคนกล่าวไว้ชัดแล้วว่า “ผู้ที่เห็นไม่พูด ผู้ที่พูดไม่เคยเห็น” ผมเองก็พูดมายี่สิบครั้งแล้ว ผู้คนหลั่งไหลกันมา แต่ไม่มีใครสักคนมาถึงที่ตรงนั้น พวกเขาไม่ใส่ใจพระเจ้า ที่ใส่ใจกันนักหนามีแต่เรื่องชีวิต

มีอยู่อย่างเดียวที่แน่นอน คือวันหนึ่งผมจะทิ้งร่างนี้ไป เพราะฉะนั้นจึงต้องใช้มันให้ถูกต้อง แต่เราคิดกันว่า การเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงแล้วมีลูกสองคนสี่คน นั่นคือการใช้มันอย่างถูกต้อง ไม่ใช่เลย ถ้าเข้าใจเรื่องนี้ และไม่ไปใส่ใจกับเรื่องเหล่านั้นจนเกินไป เธอก็จะสงบ คำสอนว่า “จงระมัดระวัง จงมีระเบียบ” ทั้งหลายก็มีไว้เพื่อการนั้น

บอกให้ปฏิเสธไปทำไม

เขาบอกให้ปฏิเสธ เพื่อไม่ให้เธอใช้ตาดื่มด่ำและเฉลิมฉลองไปกับทุกสิ่ง การปฏิเสธที่วัลลุวร์พูดถึงนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง เขาพูดเพื่อประสบการณ์อย่างหนึ่ง ผมยกเว้นวัลลุวร์ไว้

คนร้องเพลงกันว่า “ข้าแต่พระเจ้า ไยจึงสร้างข้ามาในโลกอันชั่วร้ายนี้” นี่เป็นโลกที่ชั่วร้ายหรือ ไม่ใช่เลย ผมไปคลุกคลีกับคนชั่ว แล้วร้องไห้เพราะไม่รู้จักวิธีกันพวกเขาไว้ห่าง ๆ ผมไม่รู้จักเอาอุจจาระไปกลบไว้ข้าง ๆ ผมเองที่ไม่รู้ว่าอะไรควรวางไว้ที่ไหน ขนทุกอย่างเข้ามาไว้ข้างในหมด แล้วก็ลำบากจนหัวแทบระเบิด

เวลาหลับ ประสาทสัมผัสทำอะไร

ใจผมไปทางไหน ประสาทสัมผัสของผมก็ไปทางนั้น ถ้าผมเคารพมันอย่างถูกต้อง เมื่อผมไม่ต้องการ มันก็จะไม่ทำอะไรเลย

เวลาผมหลับ ตาไม่มอง หูไม่ฟัง ลิ้นกับจมูกก็เช่นกัน ทั้งหมดนี้ได้พักได้อย่างไร เพราะใจได้พัก ถ้าอย่างนั้น ถ้าให้ใจได้พักแม้ในเวลาที่ตื่นอยู่ล่ะ ทำไมไม่หลับทั้งที่ไม่ได้หลับ ทำไมไม่อยู่เฉย ๆ ทั้งที่ตา หู และทุกอย่างยังเปิดอยู่ ตามีไว้เพียงเพื่อยืนจ้องดูทุกสิ่งไปทั่ว เหมือนหมาที่หลุดจากสายจูงหรือ

ผู้บำเพ็ญตบะทำหน้าที่ของตน

วัลลุวร์กล่าวไว้ชัดแล้วว่า

ผู้บำเพ็ญตบะคือผู้ทำหน้าที่แท้ของตน นอกนั้น ตกอยู่ในความอยาก ล้วนทำสิ่งไร้ค่า (กุรัล 266)

การปฏิเสธปุลาลมีไว้สำหรับคนที่ทำ อวัม คือทำสิ่งไร้ค่า สิ่งที่ผู้คนนับพันล้านในโลกทำกันอยู่ก็คืออวัม พวกเขานี่แหละที่ต้องปฏิเสธปุลาล สำหรับผู้บำเพ็ญตบะ หรือ ตวัม เรื่องนี้ไม่มีเลย ทำไม เพราะประสาทสัมผัสที่เคยเป็นขโมยของเขากลายเป็นประสาทสัมผัสที่ดีไปแล้ว

เห็นหินก็ไม่เห็นหมา

“เห็นหินก็ไม่เห็นหมา เห็นหมาก็ไม่เห็นหิน” ถ้อยคำที่งดงาม คนตีความกันว่า “ถ้าเห็นแต่หิน ก็จะไม่เห็นพระเจ้า” พระเจ้ามาจากไหน หินเกี่ยวอะไรกับพระเจ้า

ถ้ามองเป็นหิน มันก็ไม่ใช่หมา ถ้ามองเป็นหมา มันก็ไม่ใช่หิน เราต้องเห็นทั้งสองอย่าง คือหมาที่ทำจากหิน และหินที่มีรูปเหมือนหมา คำตอบคือทั้งสองเป็นสิ่งเดียวกัน ถ้าผมพูดว่า “ผมจะดูแต่หิน” หรือ “ผมจะดูแต่หมา” ใครผิด หินผิด หรือหมาผิด

หมาที่ทำจากหินไม่เห่า ไม่กระดิกหาง ไม่มีกลิ่นหมา เคาะดูก็มีแต่เสียงหิน ถ้าทำจากสำริด มันก็คือหมาที่ทำจากสำริด ถ้าอย่างนั้น เทพทั้งหลายที่เธอกราบไหว้คืออะไร ไม่ใช่สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นหรอกหรือ

จงเคารพประสาทสัมผัส

ประสาทสัมผัสพิเศษยิ่งนัก จงเคารพตาของคุณ หูของคุณ ร่างกายของคุณ เนื้อหนังของคุณ อย่าผ่านเลยไปโดยคิดว่า “ก็แค่เลือดที่ไหลเวียน”

ถ้าคุณเคารพมัน ก็จงทำสิ่งที่คุณมาเพื่อทำให้เสร็จแล้วจึงไป งานอื่นทั้งหมด ดูแลภรรยา ดูแลสามี คุณทำอย่างจริงจังมาก มีแต่งานที่คุณมาเพื่อทำเท่านั้นที่คุณไม่ทำ ต่อให้ไม่ยอมไป เขาก็จะหามคุณไปอยู่ดี ถ้าคุณพูดว่า “อายุแปดสิบแปดแล้ว ขออยู่ต่ออีกสิบสองปีแล้วค่อยไป” เขาจะปล่อยไหม พ่อของคุณ ปู่ของคุณ ทวดของคุณอยู่ที่ไหน คุณเองก็จะไปที่นั่นเหมือนกัน

ผมไม่ได้บอกว่าอย่าใช้ชีวิต ถ้าเข้าใจเรื่องนี้ คุณจะใช้ชีวิตอย่างดีงามและสนุกสนาน มนุษย์ให้ความสำคัญกับสิ่งที่ไม่จำเป็นทั้งหลาย และสิ่งที่เขาละเลยไม่เคารพก็คือตัวเอง คนที่เคารพตัวเองจะไม่เฉลิมฉลองชีวิตหรือ

จงให้ประสาทสัมผัสได้พัก

ผมขอพูดอีกครั้ง คุณไม่ควรปฏิเสธประสาทสัมผัสของคุณ หัวข้อก็คือ “การปฏิเสธปุลาล” นั่นแหละ แต่ทำไมเขาจึงบอกให้ปฏิเสธประสาทสัมผัส เพราะใจไม่ปกติ เมื่อใจไม่ปกติ ภาพทั้งหมดก็ผิดไปหมด

เมื่อนั้นจงขอร้องตาของเธอว่า “ตาเอ๋ย ฉันใช้เธออย่างผิด ๆ เหมือนเด็กขี้ขโมย พักสักหน่อยเถอะ หู จมูก ลิ้น พักกันสักหน่อยเถอะ เวลาฉันหลับ พวกเธอก็ได้พัก เวลาฉันตื่นอยู่ก็พักด้วยเถอะ”

คำสอนของผมมีไว้เพื่อให้ประสาทสัมผัสได้พัก ถ้าเธอทำการฝึกของผม ตา หู จมูก ลิ้นของเธอจะเริ่มได้พัก เมื่อนั้นก็ไม่ต้องปฏิเสธอีก ตาจะมองก็ต่อเมื่อขออนุญาตแล้วว่า “ตอนนี้ดูได้ไหม หรือไม่ควรดู” ถ้าไม่ได้รับอนุญาตก็จะไม่มอง

ทำไมดวงตาของครูจึงพิเศษ

ผู้คนโหยหาว่า “จะได้รับสายตาสักครั้งไหม” ทำไมการมองของครูจึงพิเศษ สมัยก่อนเขาพูดกันว่า ต้องมองดวงตาของคนที่เพิ่งกลับมาจากวัด ถึงเธอจะไม่ได้ ทรรศนะ (การได้เห็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์) เอง ก็จงมองคนที่ได้มาแล้ว พอได้ยินอย่างนี้ คนก็ไปกราบไหว้ทุกคนที่กลับมาจากวัด ไม่ใช่อย่างนั้น ที่พิเศษคือการได้มองดวงตาที่ตระหนักรู้ความจริงแล้ว การได้สัมผัสเขา การได้พูดคุยกับเขา ล้วนพิเศษ

อย่าจากไปด้วยความคิดว่า “คนนี้พูดเก่ง เป็นราชาแห่งการโต้แย้ง” ผมไม่ได้ชนะด้วยการโต้แย้ง ผมชนะเพราะผมรู้จักพระเจ้า

พระเจ้ามีอยู่ในทุกคน ทั้งข้างในและข้างนอก ทุกที่ที่มอง สิ่งที่เต็มเปี่ยมอยู่ทุกหนแห่งโดยไม่มีช่องว่างคือพระเจ้าเท่านั้น แต่สิ่งเดียวที่เธอไม่สังเกตก็คือสิ่งนั้น

ผิดที่ใจ ไม่ใช่ที่ประสาทสัมผัส

อย่าปฏิเสธประสาทสัมผัส จงขอบคุณมันแล้วให้มันได้พัก ถ้าเป็นตาที่ไม่มองและหูที่ไม่ฟัง เธอก็จะมีความสุขได้เหนือสุขและทุกข์

ถ้าใจสงบ ใจก็จะให้ประสาทสัมผัสได้พักด้วย เพราะฉะนั้นประสาทสัมผัสจึงไม่ผิด เพราะใจที่พันเกี่ยวอยู่กับประสาทสัมผัสนั้นผิด พวกเขาจึงพูดว่าประสาทสัมผัสผิด คนที่พูดอย่างนั้นทั้งหมดล้วนเป็นคนเขลา ยกเว้นวัลลุวร์ เพราะเขาพูดถึงอีกเรื่องหนึ่ง

ตายังไม่ได้กลายเป็นตาที่ได้ศึกษา ยังคงเป็นตาที่มีมลทินอยู่ เพราะฉะนั้นเราจึงเห็นแต่สิ่งสกปรก “คนนี้พวกเรา คนนี้ไม่ใช่” เราลืม “ทุกถิ่นคือบ้านเกิดของเรา ทุกคนคือญาติของเรา” ไปเสีย

ภาษาทมิฬกับพระเจ้า

เราพูดกันว่า “จงบอกว่าเป็นคนทมิฬ แล้วยืนเชิดหน้าขึ้น” มนุษย์คนอื่นต้องยืนก้มหน้าหรือ มีสิ่งหนึ่งที่เป็นไปได้เฉพาะในภาษาทมิฬเท่านั้น คือการทำให้คนตระหนักรู้พระเจ้า ไม่ว่าจะสืบค้นคำไหนลงไป ปลายทางก็จะไปจบที่พระเจ้า มีคำกล่าวไว้ด้วยว่า “ผู้ที่สอนให้รู้อักษรคือพระเจ้า” เกิดมาในภาษาที่พิเศษถึงเพียงนี้แล้วยังไม่เข้าใจพระเจ้า ก็น่าสงสารคุณจริง ๆ

แต่สำหรับผม ภาษา วรรณะ ศาสนา อายุ เพศ หรือเชื้อชาติ ไม่ใช่อุปสรรคเลยแม้แต่น้อย ใครก็มาได้ เรียนรู้ได้ และเข้าถึงพระเจ้าได้ ไม่มีพิธีกรรมใด ๆ

ทุกคนต้องอยู่ดีมีสุข

สิ่งสำคัญมีอยู่อย่างเดียว คือเราต้องปรารถนาให้ทุกคนอยู่ดีมีสุข ใครที่คิดอย่างนั้น จงอยู่กับผม ถ้าเธอคิดว่า “เฉพาะคนที่อยู่กับผมเท่านั้นที่ต้องอยู่ดี” การเดินทางไปกับผมจะลำบาก

ไม่มีหรอกที่ว่าเฉพาะคนวรรณะเดียวกับผม คนศาสนาเดียวกับผมเท่านั้นที่ต้องอยู่ดี หมา แมว สิงโต เสือ ก็ต้องอยู่ดีด้วย ถ้ากวางจะอยู่ดี มันต้องเล็มหญ้าในที่ที่มีหญ้า ถ้าเสือจะอยู่ดี มันต้องล่ากวางกินบ้างบางตัว ต้องไม่ล่ากวางทั้งหมด และต้องไม่ปล่อยให้เสืออยู่รอดเพียงฝ่ายเดียว กวางต้องอยู่ได้ เสือก็ต้องอยู่ได้

ถ้ากินวัว วัวก็จะอยู่รอด ถ้ากินแพะ แพะก็จะอยู่รอด เพราะคนกินไก่นั่นแหละ ไก่จึงมีอยู่มากมาย ถ้าคุณไม่เข้าใจสิ่งที่ผมพูด ก็ปล่อยไปเถอะ ไม่ผิดอะไร

เวลาคือสิ่งล้ำค่า

ถ้ามีสิ่งหนึ่งในตัวคุณที่สูงค่ากว่าความรัก ที่ประเมินค่าไม่ได้ สิ่งนั้นคือเวลาเท่านั้น จงใช้มันให้ถูกต้องและสมศักดิ์ศรี

ถ้าคุณคิดว่าผมพูดเรื่องนี้เพื่อธุรกิจ ก็ลบวิดีโอนี้ทิ้งเสียตอนนี้แล้วไปเถอะ ผมเป็นคนอันตราย สำหรับคนที่ไม่ได้ใช้ชีวิต สำหรับคนที่อยากมีชีวิต ที่เคารพตัวเอง ผมเป็นคนพิเศษ สำหรับคนที่ไม่เคารพตัวเอง แต่เคารพเพียงระเบียบที่ใครก็ไม่รู้สอนมา ผมเป็นคนต่ำช้า เพราะผมจะไม่พูดอย่างมีมารยาทสุภาพ ผมจะพูดความจริง

ความเท็จพูดได้สิบแบบ ความจริงพูดสิบแบบไม่ได้ แต่เธอมีอยู่สิบแบบ เธอไม่พร้อมจะยอมรับความจริง เพราะฉะนั้นคนที่ลำบากก็คือเธอเอง

ทำไมพระเจ้าจึงให้มือแก่เรา

ไม่มีใครในพวกคุณต้องทุกข์ยาก จงมีความสุขอยู่เสมอ พระเจ้าทำไว้ให้เรามากมายแล้ว อย่าไปขอทานที่นั่น จงหยิบเอา คุณสมควรได้รับมันอยู่แล้ว

ถ้าท่านเป็นผู้ให้เอง แล้วเราจะมีมือไว้ทำไม ท่านต่อท่อป้อนเราตรง ๆ ก็ได้นี่ ทำไมท่านจึงให้นิ้วที่งอได้และทำงานได้นับพันอย่าง ก็เพื่อให้เธอผลิตสิ่งที่เธอต้องการเอง แล้วเฉลิมฉลองเอง ประสาทสัมผัสของเธอ ท่านก็สร้างไว้อย่างพิเศษในแบบเดียวกัน

วัดคือการเฉลิมฉลอง

ผมขอพูดอีกครั้ง ตัดคำว่า “ปฏิเสธ” ทิ้งไป แล้วทำให้ประสาทสัมผัสได้พัก จะถือว่าคำบรรยายนี้คือ “วิธีให้ประสาทสัมผัสได้พัก” ก็ได้ แต่หัวข้อก็ยังคงเป็น “การปฏิเสธปุลาล” อยู่ดี

อย่าฟังคำพูดเขลา ๆ ทั้งหลายแล้วทำให้ตาและหูของคุณต้องอับอาย ถ้าคุณปิดตา อุดหู หรือไม่ลิ้มรสด้วยลิ้น คนที่ขาดทุนก็คือคุณ อย่าทำลายตา หู จมูก ลิ้นที่ดีของคุณ เราต้องใช้ชีวิตโดยลิ้มรสสิ่งที่ลิ้มรสได้ มองสิ่งที่มองได้ ฟังสิ่งที่ฟังได้ และดมสิ่งที่ดมได้

เพราะอย่างนี้เขาจึงสร้างวัดไว้ ที่นั่นมี ประสาทัม ให้กิน มีภาพให้ดู มีเสียงระฆังให้ฟัง มีเครื่องหอมให้ดม เป็นโอกาสให้ประสาทสัมผัสทั้งหมดได้เฉลิมฉลอง วัดคือการเฉลิมฉลอง เป็นที่ที่ควรรื่นเริง ในหลายศาสนาก็เป็นอย่างนี้ ประสาทสัมผัสทั้งหมดต้องได้รับความอิ่มเอม

จงเฉลิมฉลองชีวิต ผมจะพูดอีกในโอกาสหน้า

ขอให้อยู่ดี ขอให้เป็นเลิศ ขอให้เฉลิมฉลอง การทำให้ตัวคุณมีคุณค่าอยู่ในมือของคุณเอง ผมคือโอกาสหนึ่ง คุณใช้ผมให้เป็นประโยชน์ได้