ಭಾಗ 3 / 4

ಕಣ್ಣು ಏನು ಪಾಪ ಮಾಡಿತು?

ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಅವರ “ಪುಲಾಲ್ ಮರುತ್ತಲ್” (ಇಂದ್ರಿಯ ನಿರಾಕರಣೆ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.

ತಪ್ಪು ಇಂದ್ರಿಯದಲ್ಲೋ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೋ?

ಲೆಕ್ಕವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ; ಜೀವನವನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಇದರಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ, ಮೂಗು, ಬಾಯಿ ಏನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವು? ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದು ಮನಸ್ಸಲ್ಲವೇ? ಹಾಗಿದ್ದರೂ, ಇಂದ್ರಿಯವನ್ನು ತಪ್ಪು ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ.

ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ, ಮೂಗು ಎಲ್ಲವೂ ಉಪಕರಣಗಳು. ಉಪಕರಣವನ್ನು ಯಾರು ಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನೋಡಿದರೆ ಸಾಲದೇ? ಚಾಕು ಈರುಳ್ಳಿಯನ್ನೂ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ, ಕೈಬೆರಳನ್ನೂ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಚಾಕು ತಪ್ಪೇ? “ಚಾಕುವನ್ನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಡ” ಎನ್ನುವವನು ಮೂರ್ಖನಲ್ಲವೇ? ಅದೇ ಮೂಢತನ. ಬಂದೂಕು ಕೂಡ ಮನುಷ್ಯನತ್ತ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಹೊಡೆದಾಗ ಮಾತ್ರ ತಪ್ಪು. ಅದನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದದ್ದು ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ. ಈಗ “ಯಾವ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಯನ್ನೂ ಕೊಲ್ಲಬೇಡ” ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಕಾಡುಹಂದಿ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯುತ್ ಬೇಲಿ

ಇಲ್ಲಿ ಕೃಷಿಯನ್ನೇ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಾಡುಹಂದಿಗಳು ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕುಣಿದಾಡಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ.

ಅದಕ್ಕೇ ಕೊನೆಗೆ ರೈತ ವಿದ್ಯುತ್ ಬೇಲಿ ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಹಂದಿ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ; ಮನುಷ್ಯ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ. ಪಾಪ, ಅವನು ಭತ್ತ ಹಾಕಿ, ರಾತ್ರಿ ಕಾವಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಮೈಮರೆತ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬನು ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಸತ್ತುಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಹಂದಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಇಟ್ಟ ವಿದ್ಯುತ್ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಹಂದಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಇದೆಲ್ಲ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬದುಕಲು ನಾವು ಯಾವ ದಾರಿಯನ್ನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ.

ಕಣ್ಣು ಏನು ಪಾಪ ಮಾಡಿತು?

ಇಂದ್ರಿಯವನ್ನು ತಪ್ಪು ಎನ್ನುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಕಣ್ಣು ಏನು ಪಾಪ ಮಾಡಿತು? ದೃಶ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ, ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಕಿವಿ, ನಾಲಿಗೆ, ಮೂಗು, ಚರ್ಮ ಏನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವು?

ನಾನು ಮಾಂಸ ಮೀನಿನ ಕಡೆಗೇ ಹೋಗಿಲ್ಲ; ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಒಬ್ಬನು ತಾನು ಮಾಂಸ ಮೀನು ತಿನ್ನುವುದರಿಂದ, ನಾನೂ ಅದನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ಅರ್ಥವನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡಿ. ನಾನು ನಿಮಗೆ ಮಾಂಸ ತಿನ್ನಲು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ತಿನ್ನದವರು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತಿಂದರೆ ಜೀರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಟಾನಿಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ, ಮಾತ್ರೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ, ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯಿರಿ.

ಸಕ್ಕರೆ ಹೇಗೆ ಬಿಳಿಯಾಗುತ್ತದೆ?

ಕಾಫಿಗೆ ಹಾಕುವ ಸಕ್ಕರೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಬಿಳಿಯಾಯಿತು ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ಕಬ್ಬಿನ ರಸ ಬಿಳಿಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಹಾಕಬೇಕಾದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಕಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಬಿಳಿಯಾಗಿ, ಹರಳು ಹರಳಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಮೂಳೆಯೂ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಮೂಳೆ ಆರಿಸುವುದಕ್ಕೆಂದೇ ಬಡವರು ಚೀಲ ನೇತುಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು; ಸತ್ತ ನಾಯಿ, ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವುದು ಎಂದು ಎಲ್ಲ ಮೂಳೆಯನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ್ದು ಮೂಳೆಯಲ್ಲವೇ? ನೀವು ತಿನ್ನುವ ಸಕ್ಕರೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮನುಷ್ಯರ ಮೂಳೆ ಹೋಗಿದೆಯೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಏನನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ತಿಂದುಬಿಡುತ್ತೀರಿ. ಗೊತ್ತಿರುವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆ. ಮೀನು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದರೆ ಕಷ್ಟ: “ಅದು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿತ್ತು, ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮನಸ್ಸಿದೆ, ಆತ್ಮವಿದೆ.”

“ಭತ್ತ ತಿಂದರೆ ಭತ್ತದ ಹಾಗೆ ಇರುತ್ತೀರಿ, ದನವನ್ನು ತಿಂದರೆ ದನದ ಹಾಗೆ ಆಗುತ್ತೀರಿ” ಎಂದು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ತಿಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಹಾಗೆ ಆಗಬಹುದೇ? ಏನನ್ನು ತಿಂದರೂ ಒಳಗೆ ಹೋಗುವುದು ವಿಟಮಿನ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಖನಿಜಗಳು ಮಾತ್ರ; ಮನುಷ್ಯನೋ, ಕುರಿಯೋ, ದನವೋ, ಕೋಳಿಯೋ ಒಳಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಕಣ್ಣು ಸರಿಯಾಗಿದೆ, ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಬಾರದು. ಕಿವಿ ಸರಿಯಾಗಿದೆ, ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಬಾರದು. “ಹಾಗಾದರೆ ಪುಲಾಲ್ ಮರುತ್ತಲ್ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದಿರಲ್ಲ?” ನಿರಾಕರಿಸಬಾರದು ಎಂಬುದೇ ನನ್ನ ಮಾತು.

ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಹೊರಡುವ ಹರಿವು

ದೃಶ್ಯ ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ? ನಾನು ಅದರ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಡುತ್ತೇನೆಯೇ, ಅದು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಡುತ್ತದೆಯೇ? ನಾನು ನೋಡುವುದರಿಂದಲೇ ಅದು ನನಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ನಿಮ್ಮನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ನೋಡಿದರೆ ಆ ಕಡೆ ತಿರುಗುತ್ತೀರಿ. ಮನುಷ್ಯನೂ ಬೇಡ; ಮನೆಯ ನಾಯಿಯೋ ಬೆಕ್ಕೋ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ನಿಮಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ತಿರುಗುತ್ತೀರಿ. ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಒಂದು ಹರಿವು ಹೊರಟು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಹಿಂದಿನಿಂದ ಒಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇರಿ; ಅವರು ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ನೋಡಿ, ತಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

“ಏಯ್” ಎಂದರೆ ಯಾರು ತಿರುಗುತ್ತಾರೆ?

ಕರೆಯುವಾಗ ಶಬ್ದ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಅವರತ್ತ ಅದನ್ನು ಹರಿಸುತ್ತೀರಿ. ಹೆಸರು ಹೇಳಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಗಂಡ ತಿರುಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಿ. ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹೆಂಡತಿ “ಏಯ್” ಎಂದರೆ ಯಾರು ತಿರುಗುತ್ತಾರೆ? ಗಂಡನೇ.

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬನು “ಶನಿಯೇ” ಎಂದು ಬೈಯುತ್ತಾನೆ. ಯಾರಿಗೆ ಕೋಪ ಬರುತ್ತದೆ? ಅವನು ಯಾರನ್ನು ಬೈಯುತ್ತಾನೋ ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಆ ಪದ ಯಾರ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೋ ಅವರಿಗೇ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಹಾಗಾದರೆ ಇಂದ್ರಿಯ ಹೇಗಿದೆ? ಬಹಳ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಕೆಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತೀಯ. ನಿರಾಕರಿಸು ಎನ್ನುವ ಮಾತಿನ ಒಟ್ಟು ಅರ್ಥ ಇದೇ: ನೀನು ಜ್ಞಾನದ ಕಡೆ ತಿರುಗಬಾರದು, ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಬದುಕಬಾರದು, ಸಂತೋಷವಾಗಿರಬಾರದು.

ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬದುಕುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ?

ನಿಮಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬದುಕುವುದೇ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿಲ್ಲ. ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚುಪಡುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದಾದರೆ, ನಿಜವಾಗಿ ನಿನಗೆ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದರೆ, “ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಹೀಗೆಯೇ ಬದುಕಬೇಕು” ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

“ಬದುಕಬೇಕೆಂದರೆ ಬದುಕಬಹುದು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದಾರಿಯಿಲ್ಲವೇ?” ಬದುಕಿ ಹೋಗು. ಮತ್ತೆ ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತೀಯ?

ಅಪ್ಪುಗೆಗಾಗಿ ದುಃಖದ ಮುಖ

ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದ್ದು ಏನು? ಯಾರಾದರೂ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಕಣ್ಣೊರೆಸಬೇಕು. “ನೀನು ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ನಾನು ಅಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ.” ನಿನ್ನಿಂದ ನನಗೆ ಒಂದು ಅಪ್ಪುಗೆ ಬೇಕು; ಅದಕ್ಕಾಗಿ ದುಃಖದ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಹಾಗಾದರೆ ನೀನು ಇನ್ನೂ ಬೆಳೆದೇ ಇಲ್ಲ.

ಒಬ್ಬ ಅಮ್ಮ ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ನನ್ನ ಮಗಳು ‘ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬಂದು ಮಲಗಬೇಡ’ ಎಂದು ಕಟುವಾಗಿ ಬೈಯುತ್ತಾಳೆ.” ಅಮ್ಮ, ಅವಳು ಒಬ್ಬಳೇ ಇರಲು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ; ನೀವು ಹೋಗಿ ಜೊತೆಗೆ ಮಲಗಿದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ? ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ವಯಸ್ಸಿನ ಮಗನ ಬಳಿ ಹೋದರೆ “ಬಾ” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆಯೇ?

ಯಾರಾದರೂ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಏನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಗಮನಿಸುತ್ತೇವೆ; ಯಾಕೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಗಮನಿಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ಮಾತನಾಡುವವರನ್ನು ನೋಡಿ ಮೋಸಹೋಗುವುದು

ಯಾರಾದರೂ ಮಾತನಾಡಿದರೆ, ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವವರು ಯಾರು ಎಂದು ನೋಡಿ, “ಅವರು ಹೇಳಿದರೆ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ” ಎಂದು ನಂಬಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. “ಇವರು ಜಿಮ್‌ಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಇವರ ಬಳಿ ಹೋದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಹವೂ ಹೀಗಾಗುತ್ತದೆ.” ಹತ್ತು ವರ್ಷ ತಿಣುಕುತ್ತೇವೆ; ಬೇರೆ ತರಹ ಆಗುತ್ತದೆ. ಕೇಳಿದರೆ, “ವ್ಯಾಯಾಮವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಶರೀರಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಕಾರ ಅದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಆಗಬೇಕು. ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ನಾವು ಯಾಕೆ ಮೋಸಹೋಗಬೇಕು?

ವಳ್ಳುವನ್ ಇಂದ್ರಿಯವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸು ಎಂದದ್ದು ಏಕೆ?

ಮನಸ್ಸು ಭಯಂಕರ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸು ಎನ್ನುವುದು ನ್ಯಾಯವೇ?

ವಳ್ಳುವನ್ ಇಂದ್ರಿಯವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸು ಎಂದದ್ದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಮೂರ್ಖರ ಮನಸ್ಸು ಅಷ್ಟು ಮೂರ್ಖವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯರ್ಥ ಎಂದು ಅವನು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿಬಿಟ್ಟ. ವಳ್ಳುವನ್ ಧ್ಯಾನಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಯೋಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಅವನು ದೇವರನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಬಹುದು; ದೇವರು ಹೇಗಿರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ಹೇಳಿರಬಹುದು. ಅವನು ಹೇಳಬಂದದ್ದೇ ಬೇರೆ: ನಿನ್ನ ಮೂರ್ಖ ಮನಸ್ಸು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಗುಲಾಮರನ್ನಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ “ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸು” ಎಂದ.

ನಾನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? “ವಳ್ಳುವರ್ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ನಾನು ಯಾರನ್ನೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ ಏನು? ನೀವು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರೆ, ನಾನು ಮಣ್ಣಿನಂತೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತೇನೆ. ಎಂದೋ ಒಬ್ಬನು ಬಂದು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನೂ ಮಾತನಾಡಬಾರದು ಎಂದರೆ? ನಾನು ಹೇಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದೋ ಕೆಟ್ಟದೋ ಎಂದು ನೀವು ಯೋಚಿಸದಿದ್ದರೆ ಅದು ನಿಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆ. ಆದರೆ ನನ್ನಿಂದ ಮಾತನಾಡದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಸಾನ್ರೋನ್ ಯಾರು?

ಸಾನ್ರೋನ್ (ಶ್ರೇಷ್ಠ ವ್ಯಕ್ತಿ) ಯಾವಾಗಲೂ ಮೌನವಾಗಿರುವವನಲ್ಲ. “ಸಾನ್ರು” ಎಂದರೆ ಮಾದರಿ, ದೃಷ್ಟಾಂತ. ಸಾನ್ರೋನ್ ಎಂದರೆ ವಯಸ್ಸಾದವನು, ಗಡ್ಡ ಬಿಟ್ಟವನು, ಪೇಟ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಗುತ್ತಿರುವವನು ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಿ. ಮಾದರಿಯಾಗಿರುವವನಿಗೇ ಸಾನ್ರೋನ್ ಎಂದು ಹೆಸರು. “ಮಗನನ್ನು ಸಾನ್ರೋನ್ ಎಂದು ಕೇಳಿದ ತಾಯಿ” ಎಂದರೆ, ಮಗನಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗುವವರೆಗೆ ಅವಳು ಕಾದಿದ್ದಳು ಎಂದು ಅರ್ಥವೇ?

ಯಾರಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಾರೆ; ನೀವು “ಹೌದು, ಹೌದು” ಎಂದು ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತೀರಿ. ನಾನೂ ಜುಬ್ಬಾ ತೊಟ್ಟು ಕುಂಕುಮ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೇಳಬೇಕು: “ಸಸ್ಯಾಹಾರ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಯೋಗಿಗೆ ಭೂಷಣ ಒಂದು ಹೊತ್ತು ಊಟ ಮಾಡುವುದು.” “ಯಾವ ಹೊತ್ತು?” “ನಡುಮಧ್ಯಾಹ್ನ.” “ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಹಗಲೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ?”

ಅದಕ್ಕೇ ಅವನನ್ನು ಯಾರೂ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟ; ನೀವೇ ಹೋಗಿ ಕೊಂಡು ತಂದಿರಿ. ಸ್ವಂತ ದುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ತನಗೇ ಮಾಟ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ ಇದೇ.

ಷಷ್ಠಿಯನ್ನು ನೋಡಲು

“ಷಷ್ಠಿಯೈ ನೋಕ್ಕಚ್ ಶರವಣ ಭವನಾರ್ ಶಿಷ್ಟರುಕ್ಕು ಉದವುಂ…” ಆ ಹಾಡಿಗೆ ಅರ್ಥ ಕೇಳಿದಿರಾ? ಷಷ್ಠಿ ಎಂದರೆ ಆರನೆಯ ದಿನ: ಪ್ರಥಮೆ, ದ್ವಿತೀಯೆ, ತೃತೀಯೆ, ಚತುರ್ಥಿ, ಪಂಚಮಿ, ಷಷ್ಠಿ. ಇಂದು ಆಧುನಿಕವಾಗಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾತನಾಡುವ ಹಾಗೆ, ಅಂದು ಸಂಸ್ಕೃತ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. “ಷಷ್ಠಿಯನ್ನು ನೋಡಲು” ಎಂದರೆ ಆರು ಎಂಬ ಅಂಕಿಯನ್ನು ಬರೆದು ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ?

“ಶರ” ಎಂದರೆ ಉಸಿರು, “ವನ” ಎಂದರೆ ಕಾಡು. ಶರವಣ ಎಂದರೆ ಗಾಳಿ ಇರುವ ಕಾಡು. ಅದಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿರುವವನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹಾಡು ಬರೆದವನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಬಹಳ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದಾನೆ.

ಕಂಠಪಾಠ ಮಾಡಿದರೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತೇ?

ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಕಿವಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಅರ್ಥವಾದಂತೆಯೇ ಹಾಡುತ್ತಿದೆ. ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತೇ? ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕೇಳಿದೆಯಾ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತೀಯ. ಕಂಠಪಾಠ ಮಾಡಿ ಹಾಡಿದರೆ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು ಎಂದು ಅರ್ಥವೇ?

ದೇವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಕೈಮುಗಿಯಬೇಕು?

ಯಾಕೆ ದೇವರಿಗೆ ಕೈಮುಗಿಯುತ್ತೀಯ? “ಎಲ್ಲರೂ ಕೈಮುಗಿಯುತ್ತಾರೆ, ನಾವೂ ಕೈಮುಗಿಯೋಣ.” “ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಕೈಮುಗಿಯಬೇಕು?” ಎಂದು ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದೆಯಾ? ಒಬ್ಬನು ಕಾಲು ಎತ್ತಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದರೆ ಬೇಡ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆಯೇ? “ಅವನು ಸಭ್ಯ” ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ. ಅವನಿಗೆ ಕಾಲು, ಕೈ, ಕಣ್ಣು ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಿ. ಏನೂ ಇಲ್ಲದವನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಕೈಮುಗಿದರೆ ಏನು? “ಬುದ್ಧಿಯೇ ಇಲ್ಲವೇ?” ಎಂದು ಕೋಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆಯೇ? ಬುದ್ಧಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನನ್ನೂ ನನ್ನನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದನೇ?

ಹಾಡಿದವನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ: “ಪಿತ್ತಾ” (ಹುಚ್ಚನೇ). ಎಷ್ಟು ದೂರ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ! ದೇವರಂಥ ಹುಚ್ಚ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲ. “ಪಿತ್ತಾ ಪಿರೈಸೂಡೀ ಪೆರುಮಾನೇ ಅರುಳಾಳಾ” (ಹುಚ್ಚನೇ, ಚಂದ್ರಕಲೆ ಧರಿಸಿದವನೇ, ಮಹಾಪ್ರಭುವೇ, ಕರುಣಾಮಯನೇ). “ಅರುಳಾಳಾ” ಎಂದು ಮೊದಲು ಹೇಳಿ “ಪಿತ್ತಾ” ಎಂದು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ? ಯಾಕೆ ಶುರುವಿನಲ್ಲೇ “ಪಿತ್ತಾ” ಎಂದ? ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾದಾಗ ಮೊದಲು ಬಂದದ್ದು ಅದೇ.

ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ!

ಮುರುಗನನ್ನು “ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, “ಅಗೋ ಮುರುಗ, ಅಗೋ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾನೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ?

ನಿನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ! ಕಣ್ಣುಗಳು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ? ಕಣ್ಣುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಈ ಲೋಕವನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತೇ? ಏನಾದರೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತೇ? ಈಗ ಅದನ್ನು ತಪ್ಪು ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಒಬ್ಬ. ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ? ನಾನು ತಪ್ಪೋ, ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪೋ?

“ನಾನು” ಎಂಬ ಮನಸ್ಸು ತಪ್ಪು ದಾರಿ ಹಿಡಿದು, ಕಣ್ಣನ್ನು ತಪ್ಪು ಎನ್ನುತ್ತದೆ, ಕಿವಿಯನ್ನು ತಪ್ಪು ಎನ್ನುತ್ತದೆ; “ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸು” ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣನ್ನು, ಕಿವಿಯನ್ನು, ಮೂಗನ್ನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀನು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು. ಸತ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಬಲ್ಲ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿವೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು.