ഭാഗം 4 / 4

ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിഷേധിക്കരുത്, വിശ്രമിക്കാൻ വിടൂ

ശിവയോഗിയുടെ “പുലാൽ മറുത്തൽ” (ഇന്ദ്രിയനിഷേധം) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ നാലു ലേഖനങ്ങളിൽ നാലാമത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.

കണ്ടവർ പറഞ്ഞില്ല

“കണ്ടവർ പറഞ്ഞില്ല, പറഞ്ഞവർ കണ്ടില്ല” എന്ന് വ്യക്തമായി പറഞ്ഞുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാനും ഇരുപതു തവണ പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു. ആൾക്കൂട്ടം വരുന്നു; ഒരാൾപോലും ആ ഇടത്തേക്ക് എത്തുന്നില്ല. ദൈവത്തിൽ താല്പര്യമില്ല; ജീവിതത്തിലാണ് അത്രയും താല്പര്യം.

ഒരു ദിവസം ഈ ശരീരം വിട്ടു പോകും എന്നതു മാത്രം ഉറപ്പാണ്. അതുകൊണ്ട് ഇതിനെ ശരിയായി ഉപയോഗിക്കണം. പക്ഷേ ആണായോ പെണ്ണായോ ഇരുന്ന് രണ്ടോ നാലോ കുട്ടികളെ പ്രസവിക്കുന്നതാണ് ശരിയായ ഉപയോഗം എന്നു നാം വിചാരിക്കുന്നു. അതല്ല. അതു മനസ്സിലാക്കി, അവയിൽ താല്പര്യം വെക്കാതിരുന്നാൽ നീ സമാധാനത്തോടെയിരിക്കും. “ജാഗ്രതയോടെയിരിക്ക്, അച്ചടക്കത്തോടെയിരിക്ക്” എന്നു പറഞ്ഞുവെച്ചതെല്ലാം അതിനുവേണ്ടിയാണ്.

നിഷേധിക്കാൻ പറഞ്ഞത് എന്തിന്?

കണ്ണുകൾകൊണ്ട് എല്ലാം ആസ്വദിച്ച് ആഘോഷിച്ചുകളയരുത് എന്നതിനുവേണ്ടിയാണ് നിഷേധിക്കാൻ പറഞ്ഞത്. വള്ളുവൻ പറഞ്ഞ നിഷേധം വേറെയാണ്; അവൻ ഒരു അനുഭവത്തിനുവേണ്ടി പറഞ്ഞവനാണ്. വള്ളുവനെ ഞാൻ ഒരു അപവാദമായി മാറ്റിനിർത്തുന്നു.

“ഈ ദുഷ്ടമായ ലോകത്തിൽ എന്നെ എന്തിനു സൃഷ്ടിച്ചു ദൈവമേ” എന്നു പാടുന്നു. ഇത് ദുഷ്ടമായ ലോകമാണോ? അല്ല. ദുഷ്ടരോടു ഞാൻ ഇടപഴകുന്നു, അവരെ ദൂരെ നിർത്താൻ അറിയാതെ കരയുന്നു. മലം ഒരു മൂലയിൽ മൂടിവെക്കാൻ എനിക്കറിയില്ല. എന്ത് എവിടെ വെക്കണമെന്ന് അറിയാതെ എല്ലാം ഉള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു വെച്ച്, തല പുകയുംവിധം കഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഞാൻതന്നെയാണ്.

ഉറങ്ങുമ്പോൾ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യുന്നു?

എന്റെ മനസ്സ് പോയ വഴിയേ എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പോയിട്ടുണ്ട്. അവയെ ശരിയായി മാനിച്ചാൽ, ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തപ്പോൾ അവ ഒന്നും ചെയ്യില്ല.

ഞാൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ കണ്ണ് കാണുന്നില്ല, ചെവി കേൾക്കുന്നില്ല, നാക്കും മൂക്കും അങ്ങനെതന്നെ. ഇവ എങ്ങനെ വിശ്രമത്തിലായി? മനസ്സ് വിശ്രമത്തിലായതുകൊണ്ട്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ, ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും മനസ്സിനെ വിശ്രമത്തിൽ വെച്ചാലോ? എന്തുകൊണ്ട് ഉറങ്ങാതെ ഉറങ്ങിക്കൂടാ? കണ്ണും ചെവിയും എല്ലാം തുറന്നുവെച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ എന്തുകൊണ്ട് വെറുതെ ഇരുന്നുകൂടാ? അഴിച്ചുവിട്ട നായയെപ്പോലെ കണ്ടതെല്ലാം നോക്കിനിൽക്കാനാണോ കണ്ണ്?

തവം ചെയ്യുന്നവർ തങ്ങളുടെ കർമ്മം ചെയ്യുന്നു

വള്ളുവൻ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു:

തവം (തപസ്സ്) ചെയ്യുന്നവർ തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ കർമ്മം ചെയ്യുന്നു; മറ്റുള്ളവർ ആശയിൽ കുടുങ്ങി അവം (വ്യർത്ഥകർമ്മം) ചെയ്യുന്നു. (കുറൾ 266)

അവം ചെയ്യുന്നവനു വേണ്ടിയാണ് പുലാൽ മറുത്തൽ. ലോകത്ത് കോടാനുകോടി ജനങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് അവമാണ്; അവർക്കാണ് പുലാലിനെ നിഷേധിക്കേണ്ടത്. തവം ചെയ്യുന്നവന് ആ കഥതന്നെയില്ല. എന്തുകൊണ്ട്? അവന്റെ കള്ള ഇന്ദ്രിയം നല്ല ഇന്ദ്രിയമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു.

കല്ലിനെ കണ്ടാൽ നായയെ കാണില്ല

“കല്ലിനെ കണ്ടാൽ നായയെ കാണില്ല, നായയെ കണ്ടാൽ കല്ലിനെ കാണില്ല.” മനോഹരമായ വരികൾ. “കല്ലിനെ മാത്രം കണ്ടാൽ ദൈവത്തെ കാണില്ല” എന്ന് ഇതിന് അർത്ഥം എഴുതുന്നു. ദൈവം എവിടെനിന്നു വന്നു? കല്ലിനും ദൈവത്തിനും എന്തു ബന്ധം?

കല്ലായി കണ്ടാൽ അത് നായയല്ല; നായയായി കണ്ടാൽ അത് കല്ലല്ല. കല്ലിൽ തീർത്ത നായ എന്നും, നായയെപ്പോലെയുള്ള കല്ല് എന്നും, രണ്ടും കാണണം. ഉത്തരം രണ്ടും ഒന്നുതന്നെ. “കല്ലിനെ മാത്രമേ കാണൂ” അല്ലെങ്കിൽ “നായയെ മാത്രമേ കാണൂ” എന്നു പറഞ്ഞാൽ തെറ്റ് ആരുടേതാണ്? കല്ലിന്റേതോ, നായയുടേതോ?

കല്ലിൽ തീർത്ത നായ കുരയ്ക്കില്ല, വാലാട്ടില്ല, നായയുടെ മണവും വരില്ല; തട്ടിയാൽ കല്ലിന്റെ ശബ്ദമേ വരൂ. ഓടിൽ (വെങ്കലത്തിൽ) തീർത്താൽ അത് വെങ്കലംകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ നായ. അങ്ങനെയെങ്കിൽ നീ വണങ്ങുന്ന ദൈവങ്ങളെല്ലാം എന്താണ്? ഉണ്ടാക്കിയതല്ലേ?

ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ മാനിക്കൂ

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ വളരെ വിശേഷപ്പെട്ടവയാണ്. നിങ്ങളുടെ കണ്ണിനെയും ചെവിയെയും ശരീരത്തെയും ഊനിനെയും മാനിക്കൂ. എന്തോ ചോര ഓടുന്നു എന്നു പറഞ്ഞ് കടന്നുപോകരുത്.

മാനിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, എന്തിനുവേണ്ടി വന്നുവോ അത് പൂർത്തിയാക്കിയിട്ടു പോകൂ. ഭാര്യയെ നോക്കൽ, ഭർത്താവിനെ നോക്കൽ എന്നിങ്ങനെ മറ്റെല്ലാ ജോലിയും നിങ്ങൾ വളരെ ഗൗരവത്തോടെ ചെയ്യുന്നു; വന്ന ജോലി മാത്രം ചെയ്യുന്നില്ല. പോകാൻ വിസമ്മതിച്ചാലും എടുത്തുകൊണ്ടുപോകും. “എൺപത്തിയെട്ടായി, ഇനി പന്ത്രണ്ടു വർഷംകൂടി കഴിഞ്ഞിട്ടു വരാം” എന്നു പറഞ്ഞാൽ വിടുമോ? നിങ്ങളുടെ അച്ഛനും മുത്തച്ഛനും മുതുമുത്തച്ഛനും എവിടെ? നിങ്ങളും അവിടേക്കുതന്നെയാണ് പോകാൻ പോകുന്നത്.

നിങ്ങൾ ജീവിക്കേണ്ട എന്നു ഞാൻ പറയുന്നില്ല. ഇത് മനസ്സിലായാൽ ജീവിതം ഭംഗിയായി, ഉല്ലാസത്തോടെ ജീവിക്കും. മനുഷ്യൻ ആവശ്യമില്ലാത്തവയ്ക്കെല്ലാം മുൻഗണന കൊടുത്തിട്ട്, മാനിക്കാതെ വിട്ടത് തന്നെത്തന്നെയാണ്. തന്നെത്തന്നെ മാനിക്കുന്നവൻ ആഘോഷിക്കാതിരിക്കുമോ?

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് വിശ്രമം കൊടുക്കൂ

വീണ്ടും പറയുന്നു: നിങ്ങളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിങ്ങൾ നിഷേധിക്കരുത്. വിഷയം “പുലാൽ മറുത്തൽ” തന്നെയാണ്. പക്ഷേ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിഷേധിക്കാൻ എന്തിനു പറഞ്ഞു? മനസ്സ് ശരിയല്ല. മനസ്സ് ശരിയല്ലാത്തപ്പോൾ കാഴ്ചയെല്ലാം തെറ്റായിപ്പോകും.

അപ്പോൾ നിന്റെ കണ്ണിനോടു ചോദിക്കൂ: “കണ്ണേ, ഞാൻ ഒരു കള്ളക്കുട്ടിയെപ്പോലെ നിന്നെ തെറ്റായി ഉപയോഗിക്കുന്നു; അല്പം വിശ്രമിക്ക്. ചെവിയേ, മൂക്കേ, നാക്കേ, അല്പം വിശ്രമിക്കൂ. ഉറങ്ങുമ്പോൾ നിങ്ങൾ വിശ്രമിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ; ഞാൻ ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും വിശ്രമിക്കൂ.”

വിശ്രമിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് എന്റെ സംസാരം. എന്റെ പരിശീലനം ചെയ്താൽ നിന്റെ കണ്ണും ചെവിയും മൂക്കും നാക്കും എല്ലാം വിശ്രമിക്കാൻ തുടങ്ങും. അപ്പോൾ നിഷേധിക്കേണ്ടതില്ല. “ഇപ്പോൾ നോക്കട്ടെയോ, വേണ്ടയോ?” എന്ന് അനുവാദം ചോദിച്ചിട്ടേ നോക്കൂ; അനുവാദമില്ലാതെ നോക്കില്ല.

ഗുരുവിന്റെ കണ്ണുകൾ എന്തുകൊണ്ട് വിശേഷം?

“ഒരു നോട്ടം കിട്ടുമോ?” എന്നു കൊതിക്കുന്നു. ഗുരുനാഥൻ നോക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട് വിശേഷമാകുന്നു? പണ്ട്, ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി വന്നവന്റെ കണ്ണുകൾ കാണണം എന്നു പറയുമായിരുന്നു; നിനക്ക് ദർശനം നടത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ദർശനം നടത്തിയവനെ കാണണം എന്ന്. ഇതു കേട്ട്, ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി വരുന്നവരെയെല്ലാം വണങ്ങുന്നു. അതല്ല. സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ കണ്ണുകൾ കാണുന്നതാണ് വിശേഷം. അവനെ തൊടുന്നതും അവനോടു സംസാരിക്കുന്നതും എല്ലാം വിശേഷമാണ്.

“ഇദ്ദേഹം സംസാരിക്കാൻ അറിയുന്നവനാണ്, തർക്കത്തിൽ രാജാവാണ്” എന്നു വിചാരിച്ച് വിട്ടുപോകരുത്. ഞാൻ തർക്കംകൊണ്ട് ജയിച്ചവനല്ല; ദൈവത്തെ അറിഞ്ഞതുകൊണ്ട് ജയിച്ചവനാണ്.

എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിൽ ദൈവമുണ്ട്. ഉള്ളിലും പുറത്തും, നോക്കുന്നിടത്തെല്ലാം ഒഴിവില്ലാതെ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ദൈവം മാത്രമാണ്. പക്ഷേ നീ ശ്രദ്ധിക്കാത്തത് അതിനെ മാത്രമാണ്.

തെറ്റ് മനസ്സിലാണ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലല്ല

ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിഷേധിക്കരുത്. അവയ്ക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞ് വിശ്രമിക്കാൻ വിടൂ. കാണാത്ത കണ്ണുകളും കേൾക്കാത്ത ചെവികളുമായിരുന്നാൽ, സുഖദുഃഖങ്ങൾക്കപ്പുറം കടന്ന് സന്തോഷമായിരിക്കാം.

മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നാൽ അത് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും വിശ്രമം കൊടുക്കും. ആകയാൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ തെറ്റല്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങളോടു പിണഞ്ഞുകിടക്കുന്ന മനസ്സ് തെറ്റായതുകൊണ്ട് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ തെറ്റാണെന്നു പറഞ്ഞുകളഞ്ഞു. അങ്ങനെ പറഞ്ഞവർ എല്ലാവരും മൂഢന്മാർതന്നെ; വള്ളുവനൊഴികെ, കാരണം അവൻ മറ്റൊന്നാണ് പറഞ്ഞത്.

കണ്ണുകൾ പഠിച്ച കണ്ണുകളായി മാറിയില്ല; കറ പുരണ്ട കണ്ണുകളായിത്തന്നെ ഇരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് നാം മാലിന്യമേ കാണുന്നുള്ളൂ: “ഇവൻ നമ്മുടെ ആളാണ്, ഇവൻ അല്ല.” “എല്ലാ നാടും എന്റെ നാട്, എല്ലാവരും എന്റെ ബന്ധുക്കൾ” (യാതും ഊരേ, യാവരും കേളിർ) എന്നത് നാം മറന്നുപോകുന്നു.

തമിഴും ദൈവവും

“തമിഴൻ എന്നു പറയെടാ, തല ഉയർത്തി നിൽക്കെടാ” എന്നു നാം പറയുന്നു. മറ്റു മനുഷ്യർ തല കുനിച്ചു നിൽക്കണമെന്നാണോ? തമിഴിൽ മാത്രം സാധ്യമായ ഒന്നുണ്ട്: ദൈവത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കൽ. ഏതു വാക്കിനെ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടു പോയാലും ദൈവത്തിലാണ് ചെന്നവസാനിക്കുക. “അക്ഷരം പഠിപ്പിച്ചവൻ ഈശ്വരൻ” എന്നും പറഞ്ഞുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇത്ര വിശേഷപ്പെട്ട ഭാഷയിൽ ജനിച്ചിട്ടും ദൈവത്തെ മനസ്സിലാക്കാതെ പോയാൽ, നിങ്ങൾ പാവങ്ങൾതന്നെ.

പക്ഷേ എന്റെയടുത്ത് ഭാഷയോ ജാതിയോ മതമോ പ്രായമോ ലിംഗമോ വംശമോ ഒന്നുംതന്നെ തടസ്സമല്ല. ആർക്കും വരാം, പഠിക്കാം, ദൈവത്തെ പ്രാപിക്കാം. ചടങ്ങുകളൊന്നുമില്ല.

എല്ലാവരും നന്നായിരിക്കണം

ഒന്നു മാത്രമാണ് പ്രധാനം: എല്ലാവരും നന്നായി, സന്തോഷമായിരിക്കണം എന്നു വിചാരിക്കണം. അങ്ങനെ വിചാരിക്കുന്നവർ എന്നോടൊപ്പം ഇരിക്കൂ. “എന്നോടൊപ്പമുള്ളവർ മാത്രം നന്നായിരിക്കണം” എന്നു വിചാരിച്ചാൽ, എന്നോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്യുക ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.

എന്റെ ജാതിക്കാരൻ, എന്റെ മതക്കാരൻ മാത്രം നന്നായിരിക്കണം എന്നതൊന്നുമില്ല. നായയും പൂച്ചയും സിംഹവും പുലിയുംപോലും നന്നായിരിക്കണം. മാൻ നന്നായിരിക്കണമെങ്കിൽ പുല്ലുള്ളിടത്ത് മേയണം; പുലി നന്നായിരിക്കണമെങ്കിൽ കുറച്ചു മാനുകളെ വേട്ടയാടി തിന്നണം. എല്ലാ മാനുകളെയും വേട്ടയാടരുത്; പുലിയെ മാത്രം ജീവിപ്പിക്കുകയുമരുത്. മാനും ജീവിക്കണം, പുലിയും ജീവിക്കണം.

മാടിനെ തിന്നാൽ മാട് ജീവിക്കും. ആടിനെ തിന്നാൽ ആട് ജീവിക്കും. കോഴിയെ തിന്നുന്നതുകൊണ്ടാണ് കോഴി ധാരാളമുള്ളത്. ഞാൻ പറയുന്നത് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിൽ വിട്ടേക്കൂ; തെറ്റില്ല.

കാലമാണ് വിലമതിക്കാനാവാത്തത്

നിങ്ങളുടെ കൈയിൽ സ്നേഹത്തിനും മേലെ, വിലമതിക്കാനാവാത്ത ഒന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അത് കാലം മാത്രമാണ്. അതിനെ ശരിയായി, അന്തസ്സോടെ ഉപയോഗിക്കൂ.

ഇത് കച്ചവടത്തിനുവേണ്ടി പറയുകയാണെന്നു വിചാരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, വീഡിയോ ഇപ്പോൾത്തന്നെ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞിട്ടു പോകൂ. ഞാൻ അപകടകാരിയാണ്; ജീവിക്കാത്തവർക്ക്. ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക്, തന്നെത്തന്നെ മാനിക്കുന്നവർക്ക് ഞാൻ വിശേഷപ്പെട്ടവനാണ്. തന്നെ മാനിക്കാതെ ആരോ പഠിപ്പിച്ച സദാചാരത്തെ മാത്രം മാനിക്കുന്നവർക്ക് ഞാൻ നികൃഷ്ടനാണ്. കാരണം ഞാൻ മര്യാദയ്ക്കുവേണ്ടി സംസാരിക്കില്ല; സത്യം സംസാരിക്കും.

നുണ പത്തു വിധത്തിൽ പറയാം; സത്യം പത്തു വിധത്തിൽ പറയാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ നീ പത്തു വിധത്തിലാണ്; സത്യം സമ്മതിക്കാൻ തയ്യാറല്ല. അതുകൊണ്ട് കഷ്ടം നിനക്കുതന്നെ.

ദൈവം എന്തിനു കൈ തന്നു?

നിങ്ങളാരും കഷ്ടപ്പെടേണ്ട. എപ്പോഴും സന്തോഷമായിരിക്കൂ. ദൈവം നമുക്കുവേണ്ടി ധാരാളം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അവിടെ ചെന്ന് ഭിക്ഷ യാചിക്കരുത്; എടുത്തുകൊള്ളൂ. അതിന് നിങ്ങൾ അർഹരാണ്.

അവൻതന്നെ തരുമെങ്കിൽ നമുക്കെന്തിനു കൈ? നേരെ ഒരു കുഴൽ വെച്ച് ഊട്ടിവിടാമായിരുന്നല്ലോ? മടക്കി ആയിരമായിരം ജോലികൾ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന വിരലുകൾ എന്തിനു തന്നു? നിനക്കു വേണ്ടത് നീതന്നെ ഉത്പാദിപ്പിച്ച് നീതന്നെ ആഘോഷിച്ചുകൊള്ളുക എന്നതിനുവേണ്ടിയാണ്. നിന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും അവൻ അങ്ങനെതന്നെ വിശേഷപ്പെട്ടതായി ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നു.

ക്ഷേത്രം ഒരു ആഘോഷം

വീണ്ടും പറയുന്നു: “നിഷേധം” എന്ന വാക്ക് എടുത്തുകളഞ്ഞിട്ട്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ വിശ്രമിക്കാൻ വിടൂ. “ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എങ്ങനെ വിശ്രമിക്കാം” എന്ന് ഇതിനെ വിളിക്കാം; വിഷയം എന്തായാലും “പുലാൽ മറുത്തൽ” തന്നെ.

മൗഢ്യം നിറഞ്ഞ സംസാരമെല്ലാം കേട്ട് നിങ്ങളുടെ കണ്ണിനെയും ചെവിയെയും അപമാനിക്കരുത്. കണ്ണുകൾ അടച്ചാലും, ചെവികൾ അടച്ചുവെച്ചാലും, നാക്കുകൊണ്ട് രുചിക്കാതിരുന്നാലും നഷ്ടം നിങ്ങൾക്കുതന്നെ. നല്ല കണ്ണിനെയും ചെവിയെയും മൂക്കിനെയും നാക്കിനെയും നശിപ്പിക്കരുത്. രുചിക്കാവുന്നത് രുചിച്ച്, കാണാവുന്നത് കണ്ട്, കേൾക്കാവുന്നത് കേട്ട്, മണക്കാവുന്നത് മണത്ത് ജീവിക്കണം.

അതിനുവേണ്ടിയാണ് ക്ഷേത്രം പണിതുവെച്ചിരിക്കുന്നത്. അവിടെ കഴിക്കാൻ ഒരു പ്രസാദം, കാണാൻ ഒരു കാഴ്ച, കേൾക്കാൻ മണിനാദം, മണക്കാൻ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കെല്ലാം ആഘോഷിക്കാനുള്ള അവസരം. ക്ഷേത്രം ഒരു ആഘോഷമാണ്; ഉല്ലാസത്തോടെയിരിക്കേണ്ട ഇടം. പല മതങ്ങളിലും ഇങ്ങനെതന്നെ; ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കെല്ലാം തൃപ്തി വരണം.

ജീവിതം ആഘോഷിക്കൂ. മറ്റൊരു അവസരത്തിൽ സംസാരിക്കാം.

നന്നായിരിക്കൂ. മികവോടെയിരിക്കൂ. ആഘോഷമായിരിക്കൂ. നിങ്ങളെ വിലയേറിയവരാക്കി മാറ്റുന്നത് നിങ്ങളുടെ കൈയിൽത്തന്നെയാണ്. ഞാൻ ഒരു അവസരമാണ്; എന്നെ ഉപയോഗപ്പെടുത്താം.