பகுதி 4 / 4

புலன்களை மறுக்காதே, ஓய்வெடுக்க வை

சிவயோகி அவர்களின் “புலால் மறுத்தல்” உரையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட நான்கு கட்டுரைகளில் இது நான்காவதும் இறுதியானதும். மூல உரையைக் காண.

கண்டவர் விண்டிலர்

“கண்டவர் விண்டிலர், விண்டவர் கண்டிலர்” என்று தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டார்கள். நானும் இருபது முறை சொல்லிவிட்டேன். கூட்டம் வருகிறது; ஒருவரும் அந்த இடத்துக்கு வருவதில்லை. கடவுள் மேல் அக்கறை இல்லை; வாழ்க்கை மேல்தான் அவ்வளவு அக்கறை.

ஒரு நாள் இந்த உடம்பை விட்டுப் போய்விடுவேன் என்பது மட்டும் நிச்சயம். அதனால் இதைச் சரியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். ஆனால் ஆணாக, பெண்ணாக இருந்து இரண்டு பிள்ளையோ நான்கு பிள்ளையோ பெறுவதுதான் சரியாகப் பயன்படுத்துவது என்று நினைக்கிறோம். அது கிடையாது. அது புரிந்து, அவற்றின் மேல் அக்கறை எடுத்துக்கொள்ளாவிட்டால் நிம்மதியாக இருப்பாய். “உஷாராக இரு, ஒழுக்கமாக இரு” என்று சொல்லி வைத்ததெல்லாம் அதற்காகத்தான்.

மறுக்கச் சொன்னது எதற்கு?

கண்களை வைத்துக்கொண்டு எல்லாவற்றையும் ரசித்துக் கொண்டாடிவிடாதே என்பதற்காக மறுக்கச் சொன்னார்கள். வள்ளுவன் சொன்ன மறுத்தல் வேறு; அவன் ஒரு அனுபவத்துக்காகச் சொன்னவன். வள்ளுவனை நான் விதிவிலக்காக வைக்கிறேன்.

“இந்தப் பொல்லாத உலகத்திலே என்னை ஏன் படைத்தாய் இறைவா” என்று பாடுகிறார்கள். இது பொல்லாத உலகமா? கிடையாது. பொல்லாதவர்களோடு பழகுகிறேன், அவர்களைத் தூரத்தில் வைக்கத் தெரியாமல் அழுகிறேன். மலத்தை ஓரமாக மூடி வைக்கத் தெரியவில்லை எனக்கு. எதை எங்கே வைக்க வேண்டும் என்று தெரியாமல் எல்லாவற்றையும் உள்ளே கொண்டுவந்து வைத்துக்கொண்டு, மண்டை காயக் கஷ்டப்படுவது நான்தான்.

தூங்கும்போது புலன்கள் என்ன செய்கின்றன?

என் மனம் போன போக்கில் என் புலன்கள் போயிருக்கின்றன. அவற்றை ஒழுங்காக மதித்தால், நான் விரும்பாதபோது அவை எதுவும் செய்யாது.

நான் தூங்கும்போது கண் பார்ப்பதில்லை, காது கேட்பதில்லை, நாக்கும் மூக்கும் அப்படியே. எப்படி இவை ஓய்வாயின? மனம் ஓய்வானதால். அப்படியானால், விழித்திருக்கும்போதும் மனதை ஓய்வாக வைத்தால்? ஏன் தூங்காமல் தூங்கக் கூடாது? கண், காது எல்லாவற்றையும் திறந்து வைத்துக்கொண்டே ஏன் சும்மா இருக்கக் கூடாது? அவிழ்த்துவிட்ட நாய் போலக் கண்டதையெல்லாம் பார்த்து நிற்பதற்குத்தானா கண்?

தவம் செய்வார் தம் கருமம் செய்வார்

வள்ளுவன் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டான்:

தவம்செய்வார் தம்கருமம் செய்வார்மற் றல்லார் அவம்செய்வார் ஆசையுள் பட்டு. (குறள் 266)

அவம் செய்பவனுக்குத்தான் புலால் மறுத்தல். உலகத்தில் கோடானு கோடி மக்கள் செய்வது அவம்தான்; அவர்களுக்குத்தான் புலாலை மறுக்க வேண்டும். தவம் செய்பவனுக்கு அந்தக் கதையே கிடையாது. ஏன்? அவனுடைய கள்ளப் புலன் நல்ல புலனாகிவிட்டது.

கல்லைக் கண்டால் நாயைக் காணோம்

“கல்லைக் கண்டால் நாயைக் காணோம், நாயைக் கண்டால் கல்லைக் காணோம்.” அழகான வரிகள். “கல்லை மட்டும் கண்டால் கடவுள் தெரியாது” என்று இதற்குப் பொருள் எழுதுகிறார்கள். கடவுள் எங்கிருந்து வந்தது? கல்லுக்கும் கடவுளுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

கல்லாகக் கண்டால் அது நாய் கிடையாது; நாயாகக் கண்டால் அது கல் கிடையாது. கல்லில் செய்த நாய் என்றும், நாய் போல இருக்கும் கல் என்றும், இரண்டையும் பார்க்க வேண்டும். பதில் இரண்டும் ஒன்றுதான். “கல்லைத்தான் பார்ப்பேன்” அல்லது “நாயைத்தான் பார்ப்பேன்” என்றால் தவறு யாருடையது? கல்லுடையதா, நாயுடையதா?

கல்லில் செய்த நாய் குரைக்காது, வாலாட்டாது, நாயின் வாசனையும் வராது; தட்டினால் கல்லின் சத்தம்தான் வரும். வெண்கலத்தில் செய்தால் அது வெண்கலத்தால் செய்யப்பட்ட நாய். அப்படியானால் நீ கும்பிடும் தெய்வம் எல்லாம் என்ன? செய்யப்பட்டதுதானே?

புலன்களை மதியுங்கள்

புலன்கள் மிகவும் விசேஷமானவை. உங்கள் கண்ணை, காதை, உடம்பை, ஊனை மதியுங்கள். ஏதோ இரத்தம் பாய்கிறது என்று கடந்து போகாதீர்கள்.

மதிக்கிறீர்கள் என்றால், எதற்காக வந்தீர்களோ அதை முடித்துவிட்டுப் போங்கள். மனைவியைக் கவனிப்பது, கணவனைக் கவனிப்பது என்று மற்ற எல்லா வேலையையும் மிகவும் சீரியஸாகச் செய்கிறீர்கள்; வந்த வேலையை மட்டும் செய்வதில்லை. போக மறுத்தாலும் தூக்கிக்கொண்டு போய்விடுவார்கள். “எண்பத்தெட்டு ஆகிறது, இன்னும் பன்னிரண்டு வருடம் இருந்துவிட்டு வருகிறேன்” என்றால் விடுவார்களா? உங்கள் அப்பா, தாத்தா, பாட்டன் எல்லாம் எங்கே? நீங்களும் அங்கேதான் போகப் போகிறீர்கள்.

நான் உங்களை வாழ வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை. இது புரிந்தால் வாழ்க்கையைச் செம்மையாக, ஜாலியாக வாழ்வீர்கள். மனிதன் தேவையில்லாதவற்றுக்கெல்லாம் முன்னுரிமை கொடுத்துவிட்டு, மதிக்காமல் விட்டது தன்னைத்தான். தன்னை மதிப்பவன் கொண்டாடாமல் இருப்பானா?

புலன்களுக்கு ஓய்வு கொடு

மறுபடியும் சொல்கிறேன்: உங்கள் புலன்களை நீங்கள் மறுக்கக் கூடாது. தலைப்பு “புலால் மறுத்தல்”தான். ஆனால் புலன்களை ஏன் மறுக்கச் சொன்னார்கள்? மனம் சரியில்லை. மனம் சரியில்லாதபோது காட்சியெல்லாம் தவறாகிவிடும்.

அப்போது உன் கண்ணிடம் கேள்: “கண்ணே, நான் ஒரு திருட்டுப் பிள்ளை போல உன்னைத் தவறாகப் பயன்படுத்துகிறேன்; கொஞ்சம் ஓய்வெடு. காதே, மூக்கே, நாக்கே, கொஞ்சம் ஓய்வெடுங்கள். தூங்கும்போது ஓய்வெடுக்கிறீர்களே; நான் விழித்திருக்கும்போதும் ஓய்வெடுங்கள்.”

ஓய்வெடுக்க வைப்பதற்குத்தான் என் பேச்சு. என் பயிற்சியைச் செய்தால் உன் கண், காது, மூக்கு, நாக்கு எல்லாம் ஓய்வெடுக்க ஆரம்பிக்கும். அப்போது மறுக்க வேண்டியதில்லை. “இப்போது பார்க்கலாமா, வேண்டாமா?” என்று அனுமதி கேட்டுத்தான் பார்க்கும்; அனுமதி இல்லாமல் பார்க்காது.

குருவின் கண்கள் ஏன் விசேஷம்?

“ஒரு பார்வை கிடைக்குமா?” என்று ஏங்குகிறார்கள். குருநாதன் பார்ப்பது ஏன் விசேஷம்? அந்தக் காலத்தில், கோயிலுக்குப் போய் வந்தவனின் கண்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்பார்கள்; நீ தரிசிக்க முடியாவிட்டாலும் தரிசித்தவனைப் பார்க்க வேண்டும் என்று. இதைக் கேட்டு, கோயிலுக்குப் போய் வருபவனையெல்லாம் கும்பிடுகிறான். அது கிடையாது. உண்மையை உணர்ந்த கண்களைப் பார்ப்பதுதான் விசேஷம். அவனைத் தொடுவது, அவனோடு பேசுவது எல்லாம் விசேஷம்.

“இவர் பேசத் தெரிந்தவர், தர்க்கத்தில் ராஜா” என்று நினைத்து விட்டுப் போகாதீர்கள். நான் தர்க்கத்தால் ஜெயித்தவன் அல்ல; கடவுள் தெரிந்ததால் ஜெயித்தவன்.

எல்லோருக்குள்ளும் கடவுள் உண்டு. உள்ளேயும் வெளியேயும், பார்க்கும் இடமெல்லாம் நீக்கமற நிறைந்திருப்பது கடவுள் மட்டும்தான். ஆனால் நீ கவனிக்காதது அதை மட்டும்தான்.

தவறு மனதில், புலன்களில் இல்லை

புலன்களை மறுக்காதே. அவற்றுக்கு நன்றி சொல்லி ஓய்வெடுக்க வை. காணாத கண்களும் கேளாச் செவிகளுமாக இருந்தால், சுக துக்கத்தைத் தாண்டிச் சந்தோஷமாக இருக்கலாம்.

மனம் அமைதியாக இருந்தால் புலன்களுக்கும் ஓய்வு கொடுக்கும். ஆகவே புலன்கள் தவறு இல்லை. புலன்களோடு பின்னப்பட்ட மனம் தவறாக இருப்பதால் புலன்கள் தவறு என்று சொல்லிவிட்டார்கள். அப்படிச் சொன்னவர்கள் அத்தனை பேரும் பேதைகள்தான்; வள்ளுவனைத் தவிர, ஏனென்றால் அவன் வேறொன்றைச் சொன்னான்.

கண்கள் கற்ற கண்களாக மாறவில்லை; கசடுடைய கண்களாகவே இருக்கின்றன. அதனால் மாசைத்தான் பார்க்கிறோம்: “இவன் நம் ஆள், இவன் இல்லை.” “யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளிர்” என்பதை மறந்துவிடுகிறோம்.

தமிழும் கடவுளும்

“தமிழன் என்று சொல்லடா, தலை நிமிர்ந்து நில்லடா” என்கிறோம். மற்ற மனிதர்கள் தலை குனிந்து நிற்க வேண்டுமா? தமிழில் மட்டுமே சாத்தியமான ஒன்று உண்டு: கடவுளை உணர்த்துவது. எந்த வார்த்தையை ஆராய்ந்துகொண்டு போனாலும் கடவுளிடம்தான் போய் முடியும். “எழுத்தறிவித்தவன் இறைவன்” என்றும் சொல்லி வைத்திருக்கிறார்கள். இவ்வளவு விசேஷமான மொழியில் பிறந்துவிட்டுக் கடவுள் புரியாமல் போனால், பாவம்தான் நீங்கள்.

ஆனால் என்னிடம் மொழியோ, ஜாதியோ, மதமோ, வயதோ, பாலோ, இனமோ எதுவுமே தடை கிடையாது. யார் வேண்டுமானாலும் வரலாம், கற்றுக்கொள்ளலாம், கடவுளை அடையலாம். சடங்கெல்லாம் இல்லை.

எல்லோரும் நன்றாக இருக்க வேண்டும்

ஒன்று மட்டும்தான் முக்கியம்: எல்லோரும் நன்றாக, சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்க வேண்டும். அப்படி நினைப்பவர்கள் என்னோடு இருங்கள். “என்னோடு இருப்பவர்கள் மட்டும் நன்றாக இருக்க வேண்டும்” என்று நினைத்தால், என்னோடு பயணம் செய்வது கஷ்டம்.

என் ஜாதிக்காரன், என் மதத்துக்காரன் மட்டும் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்பதெல்லாம் கிடையாது. நாய், பூனை, சிங்கம், புலி கூட நன்றாக இருக்க வேண்டும். மான் நன்றாக இருக்க வேண்டுமென்றால் புல் உள்ள இடத்தில் மேய வேண்டும்; புலி நன்றாக இருக்க வேண்டுமென்றால் சில மான்களை வேட்டையாடி உண்ண வேண்டும். எல்லா மான்களையும் வேட்டையாடக் கூடாது; புலியை மட்டுமே வாழ வைக்கவும் கூடாது. மானும் வாழ வேண்டும், புலியும் வாழ வேண்டும்.

மாட்டைச் சாப்பிட்டால் மாடு வாழும். ஆட்டைச் சாப்பிட்டால் ஆடு வாழும். கோழியைச் சாப்பிடுவதால்தான் கோழி நிறைய இருக்கிறது. நான் சொல்வது புரியவில்லை என்றால் விட்டுவிடுங்கள்; தவறு கிடையாது.

காலம்தான் விலைமதிப்பற்றது

உங்களிடம் அன்புக்கும் மேலான, விலைமதிப்பற்ற ஒன்று இருக்கிறது என்றால், அது காலம் மட்டும்தான். அதைச் சரியாக, கண்ணியமாகப் பயன்படுத்துங்கள்.

இதை வியாபாரத்துக்காகச் சொல்கிறேன் என்று நினைத்தால், வீடியோவை இப்போதே அழித்துவிட்டுப் போங்கள். நான் ஆபத்தானவன்; வாழாதவர்களுக்கு. வாழ நினைப்பவர்களுக்கு, தன்னை மதிப்பவர்களுக்கு நான் விசேஷமானவன். தன்னை மதிக்காமல் யாரோ கற்றுக்கொடுத்த ஒழுக்கத்தை மட்டும் மதிப்பவர்களுக்கு நான் கேவலமானவன். ஏனென்றால் நான் நாகரிகமாகப் பேச மாட்டேன்; உண்மை பேசுவேன்.

பொய்யைப் பத்து விதமாகச் சொல்லலாம்; உண்மையைப் பத்து விதமாகச் சொல்ல முடியாது. ஆனால் நீ பத்து விதமாக இருக்கிறாய்; உண்மையை ஒப்புக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. அதனால் கஷ்டம் உனக்குத்தான்.

கடவுள் ஏன் கை கொடுத்திருக்கிறான்?

நீங்கள் யாரும் கஷ்டப்பட வேண்டாம். எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருங்கள். கடவுள் நமக்காக நிறையச் செய்திருக்கிறது. அங்கே போய்ப் பிச்சை எடுக்காதீர்கள்; எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அதற்கு நீங்கள் தகுதியானவர்கள்தான்.

அவனே கொடுப்பதென்றால் நமக்கு ஏன் கை? நேராக ஒரு குழாய் வைத்து ஊட்டிவிட்டிருக்கலாமே? மடித்துப் பல்லாயிரம் வேலைகளைச் செய்யக்கூடிய விரல்களை ஏன் கொடுத்தான்? உனக்குத் தேவையானதை நீயே உற்பத்தி செய்து நீயே கொண்டாடிக்கொள் என்பதற்காகத்தான். உன் புலன்களையும் அப்படித்தான் விசேஷமாகச் செய்திருக்கிறான்.

கோயில் ஒரு கொண்டாட்டம்

மறுபடியும் சொல்கிறேன்: “மறுத்தல்” என்ற வார்த்தையை எடுத்துவிட்டு, புலன்களை ஓய்வெடுக்கச் செய். “புலன் ஓய்வெடுப்பது எப்படி” என்று இதை வைத்துக்கொள்ளலாம்; தலைப்பு என்னவோ “புலால் மறுத்தல்”தான்.

பேதைமைப் பேச்சையெல்லாம் கேட்டு உங்கள் கண்ணையும் காதையும் அவமானப்படுத்தாதீர்கள். கண்களை மூடிக்கொண்டாலும், காதுகளை அடைத்துக்கொண்டாலும், நாக்கால் சுவைக்காமல் போனாலும் நஷ்டம் உங்களுக்குத்தான். நல்ல கண், காது, மூக்கு, நாக்கைக் குட்டிச்சுவராக்காதீர்கள். சுவைக்கக் கூடியதைச் சுவைத்து, பார்க்கக் கூடியதைப் பார்த்து, கேட்கக் கூடியதைக் கேட்டு, மணக்கக் கூடியதை மணந்து வாழ வேண்டும்.

அதற்காகத்தான் கோயில் கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். அங்கே சாப்பிட ஒரு பிரசாதம், பார்க்க ஒரு காட்சி, கேட்க மணியோசை, முகர வாசனைத் திரவியங்கள். புலன்கள் எல்லாம் கொண்டாடுவதற்கான சந்தர்ப்பம். கோயில் ஒரு கொண்டாட்டம்; குதூகலமாக இருக்க வேண்டிய இடம். நிறைய மதங்களிலும் இப்படித்தான்; புலன்கள் எல்லாம் திருப்தியாக வேண்டும்.

வாழ்க்கையைக் கொண்டாடுங்கள். வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் பேசுகிறேன்.

நன்றாக இருங்கள். சிறப்பாக இருங்கள். கொண்டாட்டமாக இருங்கள். உங்களை மதிப்பு மிகுந்தவராக மாற்றுவது உங்கள் கையில்தான் இருக்கிறது. நான் ஒரு வாய்ப்பு; என்னைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்.