ഭാഗം 2 / 4

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ തന്നത് എന്തിന്?

ശിവയോഗിയുടെ “പുലാൽ മറുത്തൽ” (ഇന്ദ്രിയനിഷേധം) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ നാലു ലേഖനങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.

വായു വലിച്ചാലേ മണമുള്ളൂ

ഒന്നിനെ മണത്തുനോക്കുക എന്നു പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യും? മൂക്കിനടുത്ത് വെച്ച് വായു വലിക്കും. വലിച്ചാൽ മണം വരും, മൂക്ക് അടച്ചാൽ വരില്ല. വായുവിൽ കലർന്നു വന്നാൽ മാത്രമേ മണമുള്ളൂ. ശ്വാസം എപ്പോഴും ഉള്ളിലേക്ക് പോകുകയും പുറത്തേക്ക് വരികയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, മണത്തിന് പ്രത്യേക വഴി വെച്ചിട്ടില്ല; വായുവിനോടൊപ്പംതന്നെ കൊണ്ടുവരുന്നു.

നാറ്റം അടിച്ചാൽ നിങ്ങൾ മൂക്ക് പൊത്തുന്നു, മുഖം തിരിക്കുന്നു, തൂവാല വെക്കുന്നു. അറിഞ്ഞതുകൊണ്ടല്ലേ ഇതെല്ലാം ചെയ്തത്? പക്ഷേ ചോദിച്ചാൽ “അറിയില്ല” എന്നു പറയുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് അറിയാം; അറിയാം എന്ന് അറിയില്ല. ഇതാണ് പ്രശ്നം.

പുലാൽ എന്നാൽ അഞ്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ

കണ്ണ്, ചെവി, മൂക്ക്, വായ, തൊലി: ഓരോന്നായി പറഞ്ഞാൽ പുലൻ (ഇന്ദ്രിയം); എല്ലാം ചേർത്ത് പറഞ്ഞാൽ പുലാൽ. “കണ്ണ് പോകുന്ന വഴിയേ കാൽ പോകാമോ?” എന്നതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണ്?

കണ്ണ് “സുന്ദരം” എന്നു പറയുന്നു. കണ്ണാണോ സുന്ദരം എന്നു പറഞ്ഞത്, അതോ കണ്ണിലൂടെ നോക്കിയ മനസ്സാണോ? കണ്ണിലൂടെ നോക്കിയത് മനസ്സാണ്. സുന്ദരമായി തോന്നിയത് മനസ്സിനാണ്. പാട്ടിന്റെ മധുരവും രുചിയും മണവും അങ്ങനെതന്നെ: ചെവിക്കോ നാക്കിനോ മൂക്കിനോ അല്ല, മനസ്സിനാണ്.

മൂക്കിനു മാത്രം നേരിട്ടുതന്നെ പേരിട്ടുകളഞ്ഞു. മനസ്സാണ് (മനം) മണം അറിയുന്നത്; അതുകൊണ്ട് അത് “മണം”.

മൂന്നു ചുഴിയും രണ്ടു ചുഴിയും

പവണന്തി മുനിവർ എന്നൊരാൾ വന്ന്, മൂന്നു ചുഴിയുള്ള “ണ”, രണ്ടു ചുഴിയുള്ള “ന” എന്ന് വേർതിരിച്ച് നമ്മെ കബളിപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു (തമിഴ് ലിപിയിൽ ണ എന്ന അക്ഷരത്തിന് മൂന്നു ചുഴികളും ന എന്ന അക്ഷരത്തിന് രണ്ടു ചുഴികളുമാണ്). സംസാരിക്കുമ്പോൾ മണം, മനം എന്നീ രണ്ടും കേൾക്കുന്നവന് ഒരുപോലെയേ തോന്നൂ; “കൽ” (കല്ല്), “കൾ” (കള്ള്) എന്നിവ പോലെ. സന്ദർഭത്തിനനുസരിച്ചാണ് അർത്ഥം മനസ്സിലാകുന്നത്: “കൾ കുടിച്ചു” എന്നു പറഞ്ഞാൽ അത് ഖരവസ്തുവല്ല; “കല്ലിന്മേൽ ഇരുന്നു” എന്നു പറഞ്ഞാൽ വെള്ളത്തിന്മേലല്ല. അക്ഷരങ്ങൾ മാറ്റി കുഴപ്പമുണ്ടാക്കി. പക്ഷേ മൂക്ക് ചെയ്യുന്നത് നേരിട്ടുള്ള കാര്യമാണ്; അതുകൊണ്ട് നേരിട്ടുതന്നെ “മണം” എന്നു പേര്.

ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ഭരിക്കുന്നത് മനസ്സ്

പുലാൽ എന്നാൽ എല്ലാം ചേർന്നത്. എന്തിന് ചേർത്തു പറയണം? കണ്ണിലൂടെ കാണുന്നതും മനസ്സ്, ചെവിയിലൂടെ കേൾക്കുന്നതും മനസ്സ്, മൂക്കിലൂടെ മണവും നാക്കിലൂടെ രുചിയും തൊലിയിലൂടെ സ്പർശവും അറിയുന്നതും മനസ്സ്. മനസ്സാണ് ഈ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയെല്ലാം ഭരിക്കുന്നത്.

സുന്ദരം എന്നു പഠിപ്പിച്ചത്

ഞാൻ എന്തിനെയാണ് സുന്ദരം എന്നു പറഞ്ഞത്? എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു: വെളുത്ത്, ചുവന്ന തൊലിയോടെയിരുന്നാൽ സുന്ദരം. നിങ്ങളുടെ അമ്മ സുന്ദരിയല്ല എന്നു നിങ്ങൾ പറയുമോ? നിങ്ങൾക്ക് അവർ എങ്ങനെ സുന്ദരിയായി തോന്നി? ജനിക്കുമ്പോൾതന്നെ ഈ അറിവോടെ ജനിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ അമ്മയെപ്പോലും സ്വീകരിക്കുമായിരുന്നില്ല.

വളർന്നശേഷം “അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല, അച്ഛൻ നാട്ടിൻപുറത്തുകാരനാണ്” എന്നു പറയുന്നു. അച്ഛൻ റിക്ഷ വലിക്കുന്നയാളാണെങ്കിൽ “ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലെ ജോലിക്കാരനാണ്” എന്നു പറയുന്നവരുമുണ്ട്. എന്തുകൊണ്ട്? എന്തു പഠിപ്പിക്കുന്നുവോ അതായി മാറി, അതിനെത്തന്നെ കണ്ണിലൂടെ കാണുന്നു; ബാക്കിയൊന്നും കാണുന്നേയില്ല. കാഴ്ചയെ കാഴ്ചയായി മാത്രം കാണണം, വായിക്കരുത്. എനിക്ക് വായിക്കാൻ അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് കാഴ്ചയായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

വായിക്കാൻ അറിയണോ, കണ്ണു കാണണോ?

എന്റെ സന്ദേശങ്ങൾ ഒരാൾ ഹിന്ദിയിൽ വിവർത്തനം ചെയ്ത് വിവരണക്കുറിപ്പിൽ ഇടുന്നുണ്ട്. മുകളിൽ ഒരു വര വരച്ച്, ജിലേബി പിഴിഞ്ഞതുപോലെ വട്ടംവട്ടമായിരിക്കും. ആ ഭാഷ അറിയാവുന്നവന് അത് ഒരു ശബ്ദം ഉണർത്തും; നമുക്ക് ഉണർത്തില്ല. അതുകൊണ്ട് കാഴ്ചയ്ക്ക് തെറ്റുണ്ടോ?

വായിക്കാൻ അറിയണോ, കണ്ണു കാണണോ? വായിക്കാൻ അറിയില്ലെങ്കിൽ കണ്ണ് വ്യർത്ഥമാണോ? വള്ളുവർ പറയുന്നു:

കണ്ണുള്ളവർ എന്നു പറയപ്പെടുന്നവർ പഠിച്ചവരാണ്; പഠിക്കാത്തവർക്ക് മുഖത്തുള്ളത് രണ്ടു വ്രണങ്ങൾ മാത്രം.

ഹിന്ദി പഠിച്ചാൽ പഠിച്ചവനാകുമോ? പഠിച്ചവർ എന്നാൽ ആരാണ്?

പുലാൽ എന്നാൽ ഇറച്ചി എന്നു പഠിപ്പിച്ചു

പുലാൽ എന്നു കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ഒട്ടും മനസ്സിലായില്ല. ഒരാൾ “ആട്ടിറച്ചി, മാട്ടിറച്ചി, കോഴി, ഇതാണ് പുലാൽ” എന്നു പറഞ്ഞുകളഞ്ഞു.

കിച്ചിലിക്കായ് എന്ന വാക്ക് ഞാൻ എവിടെനിന്ന് എടുത്തു എന്ന് എനിക്കു മാത്രമേ അറിയൂ; അതിന് എനിക്ക് ഒരു കാരണമുണ്ട്. നിനക്കാകട്ടെ ഒരാൾ കാരണം തന്നെ പഠിപ്പിച്ചുതന്നു: പുലാൽ എന്നാൽ ഇറച്ചി. ഇപ്പോൾ ഏതു പാട്ട് വായിച്ചാലും അതുതന്നെ ചേർത്തുവെക്കുന്നു.

പുലാൽ മറുത്തൽ എന്നാൽ അദ്ദേഹം എന്തിനെയാണ് നിഷേധിച്ചത്? ഊൻ, പുലാൽ എന്നു രണ്ടും എന്തിനു പറയുന്നു? “ഊൻ, പുലാൽ, നരമ്പ് (ഞരമ്പ്)” എന്ന് ഒരാൾ പറയുന്നു. തിരുമന്ത്രത്തിലും തിരുവാചകത്തിലും പുലാൽ വരുന്നുണ്ട്; “പുലൈയർ” എന്നും വരുന്നുണ്ട്.

മുന്നും പിന്നും അറിയാത്തയാൾ

മനസ്സ് തെളിയാത്തവൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അടിമയായി, അവയെ വിഡ്ഢികളാക്കി നിൽക്കും. കണ്ണു കാണുന്നുണ്ട്, നോക്കുന്നുണ്ട്; എന്നിട്ടും “എനിക്ക് തെരിയില്ല” എന്നു പറയും. (തമിഴിൽ “തെരിയുക” എന്നതിന് “കാണുക” എന്നും “അറിയുക” എന്നും അർത്ഥമുണ്ട്.)

“അയാളെ നിനക്ക് മുന്നും പിന്നും തെരിയുമോ?” (മുൻപരിചയമുണ്ടോ) എന്നു ചോദിച്ചാൽ, “മുന്നിൽ പോയി നോക്കിയാൽ മുൻവശം കാണാം, പിന്നിൽ പോയി നോക്കിയാൽ പിൻവശം കാണാം” എന്നു ഞാൻ പറയും. “തെരിയാത്ത” ആൾ കുരുടനു മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ. എനിക്ക് കണ്ണു കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് തെരിയാത്തത് ആരാണ്?

“അയാൾ പറയുന്നത് മനസ്സിലാകില്ല” എന്നു നിങ്ങൾ പറയുന്നു. സാഹചര്യം നോക്കിയാൽ മനസ്സിലാകില്ലേ? കൊടും മരുഭൂമിയിൽ ഒരാൾ ഏതോ ഒരു ഭാഷയിൽ ചോദിക്കുന്നു. എന്റെ കൈയിൽ വെള്ളക്കുപ്പിയുണ്ട്. അയാൾ എന്താണ് ചോദിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാകാൻ ഭാഷ അറിയണോ?

“ഇരുപതു വയസ്സുവരെ മാതാപിതാക്കളുടെ കൈവശമായിരുന്നു; ഇരുപതു നിമിഷത്തിൽ നിന്റെ സ്വന്തമായിപ്പോയി” എന്നു പാടുന്നുണ്ട്. അത് ഭാഷകൊണ്ടാണോ സംഭവിച്ചത്? “ഒരു നോട്ടം മതിയല്ലോ, ആയിരമായിരം വാക്കുകൾ വേണോ?” മൃഗങ്ങൾ ഭാഷയില്ലാതെതന്നെ പരസ്പരം കൈമാറുന്നു.

നായ സംസാരിച്ച ഭാഷ

ഒരു വീഡിയോ. ഒരു കുട്ടി കളിത്തോക്കുകൊണ്ട് ഒരു നായയെ വെടിവെക്കുന്നു; അത് വീഴുന്നു. മറ്റൊന്നിനെ വെടിവെക്കുന്നു; അതും വീഴുന്നു. മൂന്നാമത്തേതും വീഴുന്നു. അടുത്ത നായ മാത്രം വീണില്ല. അപ്പോൾ മറ്റൊരു നായ അതിനെ ഒന്നു തട്ടുന്നു. കുട്ടി വീണ്ടും വെടിവെക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ അതും വീഴുന്നു. ഒരേ ചിരി. ആ നായ ഏതു ഭാഷയാണ് സംസാരിച്ചത്?

അറിയാത്ത ഭാഷയിലും സന്തോഷമാണോ ദുഃഖമാണോ ദേഷ്യമാണോ എന്ന് അറിയാം. ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ശകാരിച്ചാൽ നീ ദേഷ്യപ്പെടില്ല. ഇതു മനസ്സിലായാലേ ജീവിക്കാൻ കഴിയൂ. അപ്പോഴേ “എല്ലാ നാടകവും കണ്ടു ഞാൻ നിന്റെ ആടുന്ന മിഴികളിൽ” എന്നു പാടാൻ കഴിയൂ.

ഇപ്പോൾ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ മനസ്സിനെ അടിമയാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു. വിശേഷപ്പെട്ട കണ്ണുകളെ, നിനക്ക് മുൻപേ അറിയാവുന്നതിനെത്തന്നെ തിരയാനും തപ്പാനും വെച്ചിരിക്കുന്നു.

രുചി ആറെണ്ണം മാത്രമോ?

നാക്ക് അറിയുന്നത് ആറു രുചികൾ മാത്രമോ? കൽക്കണ്ടം, പഞ്ചസാര, ശർക്കര, തേൻ എല്ലാം മധുരം. എല്ലാം ഒന്നാണെങ്കിൽ, കണ്ണു കെട്ടി നക്കിയാലും ഇത് തേൻ, ഇത് ശർക്കര, ഇത് കൽക്കണ്ടം, ഇത് കരിപ്പെട്ടി എന്ന് എങ്ങനെ വേർതിരിച്ചു പറയുന്നു? അങ്ങനെയെങ്കിൽ മധുരം ഒന്നല്ല.

പുലാൽ പുലാൽ എന്നു പറയുന്നത് മൗഢ്യമാണെന്ന് എന്റെ ഗുരു ഒറ്റ വരിയിൽ എല്ലാവരെയും അടിച്ചിട്ട് പോയി.

ഒരു മധുരത്തിനുതന്നെ ഇത്രയും തരങ്ങൾ. ഉണക്കമുളകിന്റെ എരിവും, പച്ചമുളകിന്റെ എരിവും, കുരുമുളക് കടിച്ചാലുള്ള എരിവും ഒന്നാണോ? ഓരോന്നിനെയും നിങ്ങൾ എങ്ങനെ വേർതിരിച്ചു? എവിടെയാണ് നിങ്ങൾ കബളിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്? “എന്നെപ്പോലെ പറ്റിക്കപ്പെട്ട മണ്ടൻ ആരുണ്ട്?” എന്നു പാടുകയേ വേണ്ടൂ.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ തന്നത് എന്തിന്?

ഞാൻ ഇതിനകം കബളിപ്പിക്കപ്പെട്ടവനാണ്. എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളാകട്ടെ ശരിയായി കാണിച്ചുതരാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു: എന്നെങ്കിലും ഇവൻ സത്യം തിരിച്ചറിയില്ലേ എന്ന്.

ദൈവം കണ്ണുകൾ തന്നത് എന്തിനാണ്? ഞാൻ പഠിച്ചതിനെ കാണാനോ, കണ്ട് പഠിക്കാനോ? ചെവികൾ? ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് കേൾക്കാനോ, കേൾക്കുന്നതിൽനിന്ന് പഠിക്കാനോ? നാക്ക്? രുചി അറിയാനോ, പറഞ്ഞുകേട്ട രുചി ഇതിലുണ്ടോ എന്ന് ഒത്തുനോക്കാനോ? മൂക്ക്? ഒരു മണം അറിയാനോ, മണങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കാനോ?

ഇത് പിച്ചി, ഇത് റോസ്, ഇത് മുല്ല, ഇത് മലം എന്ന് നീ നന്നായി പറയുന്നു. “എന്റെ മകൾ മണം നോക്കിത്തന്നെ ഉപ്പ് കൂടുതലാണോ കുറവാണോ എന്നു പറയും” എന്നു പറയുന്നവരുമുണ്ട്. നമ്മുടെ അവയവങ്ങൾ അത്രത്തോളം സൂക്ഷ്മമാണ്, പൂർണ്ണമാണ്.

ഇപ്പോൾ മനസ്സ് കെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു. മനസ്സ് കെട്ടവർ “ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അടക്കൂ; കണ്ണുകളെ വിടൂ, ചെവികളെ വിടൂ” എന്നു പറയുന്നു. ഞാൻ പറയുന്നു: നിന്റെ കൈയിലുള്ള കണ്ണിനെയും ചെവിയെയും മൂക്കിനെയും ശരിയായി ഉപയോഗിക്കൂ. എന്റെ ഗുരുവും അതുതന്നെയാണ് പറഞ്ഞിട്ടു പോയത്.

മേഞ്ഞുനടക്കുന്ന അഞ്ചു പശുക്കൾ

തിരുമൂലർ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ മേഞ്ഞുനടക്കുന്ന അഞ്ചു പശുക്കൾ എന്നു വിളിക്കും. “നിന്റെ കണ്ണ് മേയുകയാണോ?” എന്നു നാം ചോദിക്കാറില്ലേ, അതുതന്നെ. പുരുഷന്മാരുടെ കണ്ണുകൾ മേയും; അതുകൊണ്ടാണ് സ്ത്രീകൾ ഷാൾ ഇല്ലാതെ പുറത്തു പോകാത്തത്. ഒരു രജനി പാട്ടിൽ “മുഖം ഇവിടെയാണ്” എന്നു പറയുന്നുണ്ട്. തല ഉയർത്തിനിർത്തിയാലും നോട്ടം താഴേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോകും.

നായ, പൂച്ച, സിംഹം, പുലി എല്ലാം നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കിയാണ് സംസാരിക്കുക. മനുഷ്യൻ മാത്രം കണ്ണൊഴികെ എവിടെയൊക്കെ നോക്കാമോ അവിടെയെല്ലാം നോക്കും: “നെക്ലേസ് ധാരാളം ഇട്ടിട്ടുണ്ടോ? വളയുണ്ടോ? പണക്കാരനാണോ?” ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ആർക്കാണ് അടിമകളായിരിക്കുന്നത്?

പെയ്യെന്നു പറഞ്ഞാൽ പെയ്യുന്ന മഴ

മനസ്സിന് അടിമയായവനാണ് “ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പറയുന്നത് കേൾക്കരുത്” എന്നു പറയുന്നത്. അവൻ ഒരു മൂഢനാണ്; കണ്ണുള്ളവനുമല്ല, പഠിച്ചവനുമല്ല. ആദ്യം അവൻ “ദൈവം”, “കടവുൾ” എന്നീ രണ്ടു വാക്കുകളെ ഒന്നാക്കിക്കളഞ്ഞു. വള്ളുവർ പറയുന്നു:

ദൈവത്തെ തൊഴാതെ, ഭർത്താവിനെ തൊഴുതുകൊണ്ട് ഉണരുന്നവൾ “പെയ്യ്” എന്നു പറഞ്ഞാൽ പെയ്യുന്ന മഴയാണ്.

“ദൈവത്തെ തൊഴാത്തവൾ” എന്നാൽ കടവുളിനെ (ദൈവത്തെ) വണങ്ങാത്തവൾ എന്ന് അവൻ അർത്ഥം പറഞ്ഞുകളഞ്ഞു, ദ്രാവിഡർ കഴകം (ദി.ക.) പാർട്ടിക്കാരെപ്പോലെ: “ദൈവത്തെ വണങ്ങരുത്, ഭർത്താവിനെ മാത്രം മാനിക്കുക; അപ്പോൾ നീ പെയ്യ് എന്നു പറഞ്ഞാൽ മഴ പെയ്യും.”

“പെയ്യെന്നു പറഞ്ഞാൽ പെയ്യുന്ന മഴ” എന്നാൽ അവൾ പറഞ്ഞാൽ പെയ്യുന്ന മഴ എന്നല്ല അർത്ഥം. ഒരു കർഷകൻ നിലം ഉഴുതിട്ട്, മഴ പെയ്താൽ നന്നായിരുന്നു എന്നു വിചാരിക്കുമ്പോൾ മഴ പെയ്താൽ അവൻ എത്ര സന്തോഷിക്കും? അങ്ങനെയുള്ളവൾ: നീ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് നിറവേറ്റുന്നവൾ. നീയാകട്ടെ ഭാര്യയെ മരുഭൂമിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, “നീ എന്നെ തൊഴുന്നവളാണ്; പെയ്യ് എന്നു പറ, മഴ പെയ്യട്ടെ!” എന്നു പറയുന്നു. എന്താണ് മനുഷ്യൻ ചെയ്യുന്നത്!

പുലാൽ മറുത്തൽ ഇറച്ചി ഉപേക്ഷിക്കലല്ല

ആകയാൽ, ഇറച്ചിയും മീനും മുട്ടയും കഴിക്കാതിരിക്കുന്നത് ഒരിക്കലും പുലാൽ മറുത്തലല്ല. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് നിങ്ങളെ കബളിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. കബളിപ്പിച്ചാൽ ആരുടെ തെറ്റ്? കബളിപ്പിക്കപ്പെട്ടവന്റെ തെറ്റ്.

8% പലിശ തട്ടിപ്പ്

“ഒരു ലക്ഷം തരൂ; മാസം 8% പലിശ തരാം, ജീവിതത്തിൽ മുന്നേറാം” എന്നു പറഞ്ഞ് ഞാൻ ഒരാളിൽനിന്ന് ഒരു ലക്ഷം വാങ്ങി. മാസം 8000, അയാളുടെ പണത്തിൽനിന്നുതന്നെ കൊടുത്തു. പത്തു മാസം കൊടുത്തപ്പോൾ അയാൾ പത്തു പേരോടു പറഞ്ഞു. അവർ ഓരോരുത്തരും ഒരു ലക്ഷം വീതം, പത്തു ലക്ഷം കൊടുത്തു; ഇനിയും പറഞ്ഞുകൊണ്ടും കൊടുത്തുകൊണ്ടുമിരിക്കുന്നു. ഞാൻ കോടീശ്വരനായി, എല്ലാം വാരിക്കെട്ടി സ്ഥലംവിട്ടു. എല്ലാവരും “ഒരു ലക്ഷം കൊടുത്തു” എന്നു മാത്രമാണ് കണക്കു കൂട്ടുന്നത്. സത്യത്തിൽ ഒരു ലക്ഷം തിരികെ വാങ്ങിയത് ആരാണ്?

ഇപ്പോൾ അവരാണോ തെറ്റ്, ഞാനാണോ? അവർ ധാരാളം പേരുണ്ട്; ഞാൻ ശരിയെങ്കിൽ ഒരു വോട്ട്, നിങ്ങൾ ശരിയെങ്കിൽ എത്ര വോട്ട്? ഒരു ലക്ഷം കൊടുക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചു ചെന്നാണോ കൊടുത്തത്? ഓരോരുത്തരും വെവ്വേറെയല്ലേ കൊടുത്തത്? ഇപ്പോൾ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് റോഡിൽ നിന്ന് സമരം ചെയ്യുന്നു. എന്നെ നാലു പോലീസുകാർക്ക് അടിക്കാം; ലക്ഷക്കണക്കിനുള്ള നിങ്ങളെ നാല്പതിനായിരം പോലീസുകാർ വന്നാലും അടിക്കാൻ കഴിയില്ല. വിഡ്ഢികൾ ലക്ഷക്കണക്കിനുണ്ടെങ്കിൽ അവർ ന്യായത്തെത്തന്നെ മാറ്റിക്കളയുന്നു. ഈ ലോകം എപ്പോഴാണ് നന്നാവുക?

“ഒരു ലക്ഷം തന്നാൽ മാസം 8000 തരാം” എന്ന് ഒരാൾ പറഞ്ഞാൽ, “എങ്കിൽ നീതന്നെ വെച്ചുകൊണ്ട് സന്തോഷമായിരിക്ക്” എന്നു പറയേണ്ടേ? എവിടെനിന്ന് കൊണ്ടുവന്നു തരും എന്നു ചോദിക്കേണ്ടേ, വേണ്ടേ?