ഭാഗം 1 / 4

പുലാൽ എന്നാൽ എന്ത്?

ശിവയോഗിയുടെ “പുലാൽ മറുത്തൽ” (ഇന്ദ്രിയനിഷേധം) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ നാലു ലേഖനങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.

എല്ലാവരും മനുഷ്യരായി, മോചിതരായി, ആഘോഷമുള്ളവരായി മാറണം. അതാണ് എന്റെ ലക്ഷ്യം. എന്റെ ജീവിതകാലത്ത് എനിക്ക് കഴിയുന്നത്ര സംസാരിച്ച്, മനുഷ്യർക്ക് എത്രത്തോളം സന്തോഷമായിരിക്കാൻ കഴിയുമോ അത്രത്തോളം പറഞ്ഞുകൊടുത്ത് പോകുക എന്നതാണ് എന്റെ ജോലി.

ഇന്നത്തെ വിഷയം ഞാൻ തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തതാണ്: പുലാൽ മറുത്തൽ, അഥവാ പുലാലിനെ നിഷേധിക്കൽ. ഇത് തിരുക്കുറളിലെ അധ്യായമല്ല (തിരുക്കുറളിൽ മാംസാഹാരം വർജ്ജിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അധ്യായത്തിന്റെ പേരും ഇതുതന്നെയാണ്). ഞാൻ പറയുന്ന പുലാൽ മറുത്തലാണ് ഇത്.

പുലാൽ എന്നാൽ എന്ത്?

കണ്ണ്, ചെവി, മൂക്ക്, വായ, തൊലി: ഇവ അഞ്ച്. ഓരോന്നായി പറഞ്ഞാൽ “പുലൻ” (ഇന്ദ്രിയം). എല്ലാം ചേർത്ത് പറഞ്ഞാൽ അതിന്റെ പേരാണ് “പുലാൽ”.

“കണ്ണ് പോകുന്ന വഴിയേ കാൽ പോകാമോ?” എന്ന് ചോദിക്കാറുണ്ട്. ഇതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണ്? കണ്ണ് ഒന്നിനെ സുന്ദരം എന്നു പറയുന്നു. സത്യത്തിൽ കണ്ണാണോ സുന്ദരം എന്നു പറഞ്ഞത്, അതോ കണ്ണിലൂടെ നോക്കിയ മനസ്സാണോ? ഇതാണ് ചോദ്യം. കണ്ണിനാണോ അത് സുന്ദരമായി തോന്നിയത്, മനസ്സിനാണോ? കണ്ണിലൂടെ നോക്കിയത് കണ്ണാണോ, മനസ്സാണോ?

മനസ്സ് തെളിയാത്തവൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അടിമയായി, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയെല്ലാം വിഡ്ഢികളാക്കി വെച്ചിരിക്കും. ഒരു വിഡ്ഢിക്ക് കണ്ണുകൊണ്ട് എന്തു കാണാൻ കഴിയും? അവൻ സൂക്ഷ്മമായി നോക്കുമോ? “ഇത് എനിക്കറിയില്ല” എന്നേ അവൻ പറയൂ.

ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിഷേധിക്കണോ?

കണ്ണിന് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല; അതിനെ നിഷേധിക്കരുത്. ചെവിക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല; അതിനെ നിഷേധിക്കരുത്. “അങ്ങനെയെങ്കിൽ പുലാൽ മറുത്തലിനെക്കുറിച്ച് എന്തിനാണ് സംസാരിക്കുന്നത്?” എന്ന് നിങ്ങൾ ചോദിക്കും. നിഷേധിക്കരുത് എന്നതുതന്നെയാണ് എന്റെ സംസാരം.

കണ്ണിനെ ഉണർവോടെ ശ്രദ്ധിക്കൂ. കാഴ്ച എനിക്ക് എങ്ങനെയാണ് കാണുന്നത്? ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നു, കാഴ്ച കാണുന്നു. എന്തുകൊണ്ട് കാണുന്നു? ഞാൻ അതിൽ താല്പര്യം വെക്കുന്നതുകൊണ്ടാണോ, അത് എന്നിൽ താല്പര്യം വെക്കുന്നതുകൊണ്ടാണോ? ഞാൻ നോക്കുന്നതുകൊണ്ടാണോ അത് എനിക്ക് കാണുന്നത്?

ഇന്ദ്രിയത്തെ ശരിയായി മാനിച്ചാൽ, ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തപ്പോൾ എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഒന്നും ചെയ്യില്ല. ഞാൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ, ഒന്നും ചിന്തിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ എന്തു സംഭവിക്കുന്നു? കണ്ണ് കാണുന്നില്ല. ചെവി കേൾക്കുന്നില്ല. നാക്കും മൂക്കും അങ്ങനെതന്നെ. ഇവയെല്ലാം എങ്ങനെ വിശ്രമത്തിലായി?

മനസ്സ് വിശ്രമത്തിലായതുകൊണ്ട്. എപ്പോഴും മനസ്സിനെ വിശ്രമത്തിൽ വെച്ചാൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എങ്ങനെയിരിക്കും? എന്തുകൊണ്ട് ഉറങ്ങാതെ ഉറങ്ങിക്കൂടാ? കണ്ണും ചെവിയും എല്ലാം തുറന്നുവെച്ച്, മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കി, എന്തുകൊണ്ട് വെറുതെ ഇരുന്നുകൂടാ?

തവം ചെയ്യുന്നവനും അവം ചെയ്യുന്നവനും

പുലാൽ മറുത്തലിനെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതിനു മുൻപുതന്നെ വള്ളുവൻ പറഞ്ഞുവെച്ചിട്ടുണ്ട്:

“തവം (തപസ്സ്) ചെയ്യുന്നവർ തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ കർമ്മം ചെയ്യുന്നു; മറ്റുള്ളവർ ആശയിൽ കുടുങ്ങി അവം (വ്യർത്ഥകർമ്മം) ചെയ്യുന്നു.”

അവം ചെയ്യുന്നവനു വേണ്ടിയാണ് പുലാൽ മറുത്തൽ. ഈ ലോകത്ത് കോടാനുകോടി ജനങ്ങൾ എന്താണ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്? അവം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവനാണ് പുലാലിനെ നിഷേധിക്കേണ്ടി വരുന്നത്. തവം ചെയ്യുന്നവന് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെല്ലാം സുന്ദരമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങളാണ്.

കണ്ണും ചെവിയും മൂക്കും എല്ലാവർക്കും ഒന്നുതന്നെ; കാഴ്ചയിൽ ആളിനനുസരിച്ച് ചെറിയ വ്യത്യാസമുണ്ടാകാം. കണ്ണ് കാഴ്ച കാണിക്കുന്നു, ചെവി ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു. അവ എങ്ങനെ വിശ്രമിക്കും? ഈ വിദ്യ എന്റെ കൈയിലുണ്ട്. നിങ്ങൾക്ക് എന്നോടൊപ്പം ഇരിക്കാനും താമസിക്കാനും ഇടപഴകാനും ഞാൻ ഇടമൊരുക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇതുവരെ പരിശീലിച്ചില്ലെങ്കിലും ഇപ്പോൾ മുതൽ ചെയ്തുനോക്കൂ. ഞാൻ പോയശേഷം വിലപിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല.

ഞാൻ അപകടകാരിയാണ്, ജീവിക്കാത്തവർക്ക്. ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന, സ്വയം മാനിക്കുന്ന ഓരോരുത്തർക്കും ഞാൻ വിശേഷപ്പെട്ടവനാണ്. ഞാൻ മര്യാദയ്ക്കുവേണ്ടി സംസാരിക്കില്ല; സത്യം സംസാരിക്കും. നുണ പല രീതിയിൽ മാറ്റിമാറ്റി പറയാം; സത്യം മാറ്റാൻ കഴിയില്ല.

എന്റെ ഗുരുവിനെ എനിക്ക് വിമർശിക്കാം

ഈ സന്ദർഭത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ ഗുരുവിനെ ഓർക്കുന്നു. കാരണം ഈ പുലാലിനെക്കുറിച്ച്, ഇന്ദ്രിയനിഷേധത്തെക്കുറിച്ച് അവൻ പോരാടിയിട്ടുണ്ട്, സമൂഹത്തോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

എന്നെപ്പോലെ ഒരു പ്രസ്ഥാനം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നത് അവന് ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല. എന്നെപ്പോലെ സമൂഹത്തോട് പോരാടാൻ അവൻ വന്നില്ല. അവന് അവന്റെ സമാധാനം, അവന്റെ സന്തോഷം, അത്രമാത്രം എന്നു തോന്നുന്നു. അത് അവന്റെ കാര്യം. പക്ഷേ അവൻ എന്റെ ഗുരുവാണ്. എന്റെ ഗുരുവിനെ എനിക്ക് വിമർശിക്കാം.

നിങ്ങൾക്കും എന്നെ വിമർശിക്കാം. ചിലർ എന്നെക്കുറിച്ച് വീഡിയോ ഇടുന്നുണ്ട്; പുകഴ്ത്തിയോ ശകാരിച്ചോ. എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ. അവരുടെ മനസ്സിൽ ഞാൻ ജീവിച്ചിട്ടുണ്ട്. ശരിയോ തെറ്റോ എന്നത് രണ്ടാമത്തെ കാര്യം.

“ഇങ്ങനെയൊരു മനുഷ്യനെ കണ്ടത് തെറ്റായിപ്പോയി” എന്ന് ഒരാൾ പറഞ്ഞാൽ, അവന് എന്നോടുതന്നെ വന്നു ചോദിക്കാമല്ലോ. ആ അവസരം ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നൽകിയിട്ടുണ്ട്. നീ എന്തിനെ തെറ്റ് എന്നു പറയുന്നുവോ, അത് നിനക്കുള്ളതാണ്, എനിക്കുള്ളതല്ല എന്ന് ഞാൻ പറയും. അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ വരാത്തത്.

സോപ്പും ഭൂരിപക്ഷവും

കക്കൂസിൽ പോയി വന്നശേഷം സോപ്പ് തേച്ച് കഴുകണമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നു; വെറും വെള്ളം മതിയെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഞാൻ തെറ്റാണെന്ന് നിനക്ക് എങ്ങനെ പറയാൻ കഴിയും? വെറും വെള്ളംകൊണ്ട് കഴുകുന്നവരാണ് ഭൂരിപക്ഷമെങ്കിൽ, സോപ്പ് വേണമെന്നു പറഞ്ഞവനും “ഞാനെന്തിന് രാസവസ്തു ഉപയോഗിക്കണം?” എന്ന് ഒരു ന്യായം പറഞ്ഞ് വെള്ളത്തിലേക്ക് മാറും. സോപ്പ് തേക്കുന്നവരാണ് ഭൂരിപക്ഷമെങ്കിൽ, വെള്ളം മതിയെന്നു പറഞ്ഞവനും സോപ്പ് തേക്കും.

എന്തിനെയാണ് നിഷേധിക്കുന്നതെന്ന് അറിയണം

എന്റെ ഗുരു പോരാടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “പുലാൽ പുലാൽ എന്ന് നിങ്ങൾ മൗഢ്യം പറയുന്നു.” പുലാൽ പുലാൽ എന്ന് പറയുന്നത് മൗഢ്യമാണത്രേ, വിഡ്ഢിത്തമാണത്രേ.

ആദ്യം പുലാൽ എന്നാൽ എന്താണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകണം. പുലാൽ മറുത്തൽ എന്ന് ഒരാൾ പറഞ്ഞാൽ, പുലാൽ എന്താണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടുവേണം നിഷേധിക്കാൻ. എനിക്ക് അത് എന്താണെന്നുപോലും അറിയില്ല.

എനിക്ക് കിച്ചിലിക്കായ് മുച്ചിലി ഇഷ്ടമല്ല. ഞാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ എന്തു മനസ്സിലാക്കും? നിങ്ങളും ജ്ഞാനികളായിക്കഴിഞ്ഞല്ലോ, ഇവിടെ വന്ന് നിങ്ങളുടെ ഗുരുവിനെ കണ്ടുകഴിഞ്ഞല്ലോ. നിങ്ങളും പോയി, “എനിക്ക് കിച്ചിലിക്കായ് മുച്ചിലി ഇഷ്ടമല്ല, കാരണം എന്റെ ഗുരുവിനും അത് ഇഷ്ടമല്ല” എന്നു പറയും. നിങ്ങൾ സ്വയം തീരുമാനിച്ചുകഴിഞ്ഞു. കിച്ചിലിക്കായ് മുച്ചിലി എന്നാൽ എന്ത്? പുലാൽ എന്നാൽ എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ?

വള്ളുവൻ പറഞ്ഞ ഊൻ പെരുക്കൽ

വള്ളുവരെ വായിച്ചിട്ടാണ് നിങ്ങൾ പുലാലിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത്. പക്ഷേ വള്ളുവർ എന്റെ ഗുരുവിന്റെ മുന്നിൽ വന്നിരുന്നെങ്കിൽ, എന്റെ ഗുരു അദ്ദേഹത്തെ മൂഢൻ എന്നു വിളിക്കുമായിരുന്നില്ല. കാരണം വള്ളുവന്റെ കൈയിൽ നല്ല മറുപടിയുണ്ട്:

“സ്വന്തം ഊൻ (ശരീരമാംസം) പെരുക്കാൻ മറ്റൊന്നിന്റെ ഊൻ തിന്നുന്നവൻ എങ്ങനെ അരുൾ (കരുണ) പുലർത്തും?”

എന്തിനുവേണ്ടി തിന്നരുത് എന്നാണ് അവൻ പറയുന്നത്? ഊൻ പെരുക്കാൻ വേണ്ടി. തിന്നാൽ ശരീരം വളരുകതന്നെ ചെയ്യും. പക്ഷേ ഞാൻ ശരീരം വളരാൻ വേണ്ടിയല്ല തിന്നുന്നത്, വിശപ്പിനു വേണ്ടിയാണ്. ഊൻ വളരണമെന്നു വിചാരിച്ച് തിന്നാൽ, നാം തിന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും; പൊണ്ണത്തടി വരും. വള്ളുവൻ പറയുന്നത് ഇതാണ്: തിന്നുന്നതിനെ ഒരു തൊഴിലാക്കരുത്. വിശപ്പിനു തിന്നുക. വള്ളുവൻ വ്യക്തതയോടെയാണ്; വളരെ മനോഹരമായി പറഞ്ഞുവെച്ചിട്ടുണ്ട്.

തിരുപ്പുകഴ് പാടിയാൽ വായ് മണക്കുമോ?

തിരുമന്ത്രവും പുലാൽ മറുത്തലിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. “തിരുപ്പുകഴ് പാടിപ്പാടി വായ് മണക്കും” എന്നു പറയാറുണ്ട്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ കുളിമുറിയിലെ പേസ്റ്റും ബ്രഷും എല്ലാം ഒരു മൂലയിൽ മാറ്റിവെച്ച് ദിവസവും രാവിലെ നാല് തിരുപ്പുകഴ് പാടാമല്ലോ. വായ് നാറില്ല എന്നു മാത്രമല്ല, മണക്കും എന്നാണ് അവർ പറയുന്നത്. പക്ഷേ അവരും പേസ്റ്റും ബ്രഷും വാങ്ങുന്നുണ്ടല്ലോ?

എനിക്ക് ഇരുപത്തിയേഴ്, ഇരുപത്തിയെട്ട് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ഞാൻ സംവാദസദസ്സുകൾക്ക് (പട്ടിമൺറം) താല്പര്യത്തോടെ പോകുമായിരുന്നു. അവിടെ ഒരാൾ തിരുപ്പുകഴിനെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കും. അദ്ദേഹത്തിന് വായ്നാറ്റമുണ്ടായിരുന്നു. നല്ല മനുഷ്യനാണ്, അത് വേറെ കാര്യം. നല്ല മനുഷ്യനാണെങ്കിൽ വായ് നാറില്ലേ?

കിച്ചിലിക്കായ് മുച്ചിലി എന്നാൽ എന്ത്?

അങ്ങനെയെങ്കിൽ പുലാൽ എന്നാൽ എന്താണെന്ന് ഞാൻ പറയണം. നിങ്ങളും “അയ്യാ, കിച്ചിലിക്കായ് മുച്ചിലി എന്നാൽ എന്താണ്?” എന്നു ചോദിക്കണം. ചോദിച്ചില്ലെങ്കിൽ, അടുത്ത ആഴ്ച “ഞങ്ങളുടെ അയ്യയ്ക്ക് കിച്ചിലിക്കായ് മുച്ചിലി ഇഷ്ടമല്ല” എന്നു പറഞ്ഞുനടക്കും.

അത് ഒന്നുമല്ല, വെള്ളരിക്കയാണ്. അതിന് ഞാൻ ഇട്ട പേരാണ് കിച്ചിലിക്കായ് മുച്ചിലി. എനിക്ക് അത് ദഹിക്കില്ല, ഇഷ്ടവുമല്ല. നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമായിരിക്കാം. എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല എന്നതുകൊണ്ട് നിനക്കും ഇഷ്ടപ്പെടാൻ പാടില്ലെന്നുണ്ടോ?

ശ്രദ്ധിക്കലും ഉന്നിച്ചു നോക്കലും

പുലാലുമായി ഒട്ടിച്ചേർന്ന് ഇടപഴകുന്നവനെ “പുലാൽ ഉണ്ണി” (പുലാൽ ഉണ്ണുന്നവൻ, മാംസാഹാരി) എന്നു വിളിക്കുന്നു. “ഉണ്ണുക” എന്ന വാക്കിനോടൊപ്പം ഓർമ്മയിൽ വരുന്ന മറ്റൊരു വാക്കുണ്ട്: തമിഴിൽ “ഉന്നിപ്പായി നോക്ക്” എന്നു പറയും. ഉന്നിപ്പായി നോക്കുക എന്നാൽ എന്ത്? മൂർച്ചയോടെ, കത്തി പോലെ, പെൻസിൽ മുന പോലെ. കണ്ണിന് മൂർച്ച കൂട്ടി നോക്കുക. നോക്കുന്നത് ഒന്ന്; ഉന്നിച്ചു നോക്കുന്നത് മറ്റൊന്ന്.

ഒരു മുൻവിധിയോടെ ഒന്നിനെ നോക്കിയാൽ അതിന്റെ പേര് ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കൽ. “അവിടെ അതുണ്ടോ?” എന്നു നോക്കിയാൽ അത് ശ്രദ്ധിക്കൽ. “അവിടെ എന്താണുള്ളത്?” എന്നു നോക്കിയാൽ അത് ഉന്നിക്കൽ. രണ്ടിനും വ്യത്യാസമുണ്ട്.

ഒരുവന്റെ കൈയിൽ കത്തിയുണ്ടോ, അവൻ കുത്തുമോ എന്നു നോക്കുന്നത് ശ്രദ്ധ. അവന്റെ കൈയിൽ എന്തുണ്ടായാലും ഇല്ലെങ്കിലും, മൂർച്ചയോടെ, തെളിച്ചത്തോടെ നോക്കുന്നത് ഉന്നിക്കൽ.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു?

നാക്കിൽ ശർക്കര വെച്ചാൽ, നാക്കിൽ തൊടുന്നതുകൊണ്ട് രുചി അറിയുന്നു. ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു എന്നാൽ ഉള്ളിലുള്ള കർണ്ണപുടം ഇളകുന്നു; ആ ഇളക്കം ശബ്ദമായി മാറി ഉള്ളിൽ ചെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നു. കാഴ്ച കാണുന്നു എന്നാൽ, പ്രതിബിംബം കണ്ണിന്മേൽ വീഴുന്നു. മൂക്കിൽ മണം അറിയുന്നുണ്ടല്ലോ, അത് എവിടെ തൊടുമ്പോഴാണ് അറിയുന്നത്?

ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞുതന്നാൽ മാത്രമേ നാം അറിയുന്നുള്ളൂ; “ആവശ്യമില്ല” എന്നു വിചാരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ആവശ്യമുണ്ട്. കണ്ണടച്ചാൽ കാഴ്ച മറയുന്നു, ചെവി അടച്ചാൽ ശബ്ദം പോകുന്നു. മൂക്കിൽ മണം എവിടെയാണ് തൊടുന്നതെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ എന്തു ചെയ്യാം? മൂക്കിന്റെ വശത്ത് തൊടുമ്പോഴാണ് മണം അറിയുന്നതെങ്കിൽ, അതിന്മേൽ ഒരു പശ പുരട്ടാമോ ഇല്ലയോ?

“ശാസ്ത്രം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ.” ശാസ്ത്രം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ? ശാസ്ത്രം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ മൂക്കിൽ മണം അറിയില്ലേ? മണം എവിടെ തൊടുമ്പോഴാണ് വരുന്നത്? മണം മൂക്കിലാണോ, അവിടെയാണോ?

മണം എവിടെയാണ്?

“ഇങ്ങനെ തലതിരിഞ്ഞ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നല്ലോ. ഞങ്ങൾ എന്തോ മണത്തു, പോയി, വന്നു എന്ന് സമാധാനത്തോടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു” എന്നു നിങ്ങൾ പറയും. ധ്യാനകേന്ദ്രങ്ങളിൽ “അത് മുകളിലേക്ക് കയറുന്നു, വലിക്കുന്നു, കറങ്ങുന്നു” എന്നു പറഞ്ഞതെല്ലാം നിങ്ങൾ സമ്മതിച്ചു; ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?

മണം എവിടെയാണ്? “പൂവിലാണ്.” പൂവിലുള്ള മണം എന്റെ മൂക്കിൽ എങ്ങനെ എത്തി? “അടുത്തു വെച്ചാൽ വരും.” അടുത്തു വെച്ചാൽ വന്നു എന്നാണെങ്കിൽ, അതിന് കാലും കൈയും ഉണ്ടോ? കുറച്ചുകൂടി കടുപ്പിച്ച് ചോദിക്കാം: നടന്നു വന്നതാണോ, പറന്നു വന്നതാണോ?

“ശൂന്യാകാശത്തിലൂടെ വരുന്നു.” ശൂന്യാകാശത്തിലൂടെ വരില്ല. വായു ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് വരുന്നത്. എന്റെ ശ്വാസവായു അതിന്മേൽ തട്ടി, തിരികെ ഞാൻ ഉള്ളിലേക്ക് വലിക്കുമ്പോൾ മണം എനിക്ക് എത്തുന്നു. ശ്വാസം ഈ വശത്തേക്ക് വിട്ടിട്ട് മറ്റൊരു വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞാൽ ആ മണം എനിക്ക് വരില്ല. വിട്ട വായുവിനെ അവിടെനിന്ന് അല്പം തിരികെ വലിച്ചാൽ മാത്രമേ എനിക്ക് വരൂ.

നിങ്ങളുടെ മൂക്കിൽ ഒന്നു തടവിയിട്ട് മണത്തുനോക്കൂ; ഒരു മണം വരും. എപ്പോഴെങ്കിലും ചെയ്തുനോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? കുളിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ ചെവി നന്നായി തിരുമ്മിയിട്ട് മണത്തുനോക്കൂ. ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്തുനോക്കൂ.