ഭാഗം 3 / 4
കണ്ണ് എന്തു പാപം ചെയ്തു?
ശിവയോഗിയുടെ “പുലാൽ മറുത്തൽ” (ഇന്ദ്രിയനിഷേധം) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ നാലു ലേഖനങ്ങളിൽ മൂന്നാമത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.
തെറ്റ് ഇന്ദ്രിയത്തിലോ, മനസ്സിലോ?
കണക്ക് ശരിയായി കൂട്ടിയില്ല; ജീവിതവും ശരിയായി കൂട്ടിയില്ല. ഇതിൽ കണ്ണും ചെവിയും മൂക്കും വായും എന്തു തെറ്റാണ് ചെയ്തത്? തെറ്റു ചെയ്തത് മനസ്സല്ലേ? എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ ഇന്ദ്രിയത്തെ തെറ്റ് എന്നു പറയുന്നു.
കണ്ണും ചെവിയും മൂക്കും എല്ലാം ഉപകരണങ്ങളാണ്. ഉപകരണം ആരുടെ കൈയിലാണ് എന്നു നോക്കിയാൽ പോരേ? കത്തി ഉള്ളി അരിയുകയും ചെയ്യും, കൈവിരൽ മുറിക്കുകയും ചെയ്യും. കത്തിയാണോ തെറ്റ്? “കത്തിയേ വെക്കരുത്” എന്നു പറയുന്നവൻ വിഡ്ഢിയല്ലേ? അതാണ് മൗഢ്യം. തോക്കുപോലും മനുഷ്യനു നേരെ വെടിവെക്കുമ്പോഴേ തെറ്റാകുന്നുള്ളൂ. അത് കണ്ടുപിടിച്ചത് കാട്ടുമൃഗങ്ങളിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനാണ്. ഇപ്പോൾ “ഒരു കാട്ടുമൃഗത്തെയും കൊല്ലരുത്” എന്നു പറഞ്ഞുകളഞ്ഞു.
കാട്ടുപന്നിയും വൈദ്യുതവേലിയും
ഇവിടെ കൃഷിതന്നെ ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നില്ല. കാട്ടുപന്നികൾ വയലിൽ അഴിഞ്ഞാടിയിട്ട് പോകുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് ഒടുവിൽ കർഷകൻ വൈദ്യുതവേലി വെക്കുന്നത്. പന്നി ചാകുന്നില്ല; മനുഷ്യൻ ചാകുന്നു. പാവം, അവൻ നെല്ല് വിതച്ച്, രാത്രി കാവലിനു പോകുന്നു. ഒന്നു മയങ്ങിയ നേരത്ത് ആരോ ഒരാൾ അതിൽ കുടുങ്ങി മരിക്കുന്നു. പന്നിയെ കൊല്ലാൻ വെച്ച വൈദ്യുതി മനുഷ്യനെ കൊല്ലുന്നു. പന്നിയെ കൊല്ലരുത് എന്നു പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് ഇതെല്ലാം സംഭവിക്കുന്നത്. മനുഷ്യൻ നന്നായി ജീവിക്കാൻ നാം ഒരു വഴിയും ചെയ്തിട്ടില്ല.
കണ്ണ് എന്തു പാപം ചെയ്തു?
ഇന്ദ്രിയത്തെ തെറ്റ് എന്നു പറയുന്നുണ്ടല്ലോ, കണ്ണ് എന്തു പാപം ചെയ്തു? കാഴ്ച കാണിക്കുന്നു, അത്രയല്ലേയുള്ളൂ? ചെവിയും നാക്കും മൂക്കും തൊലിയും എന്തു തെറ്റു ചെയ്തു?
ഞാൻ ഇറച്ചിയുടെയും മീനിന്റെയും ഭാഗത്തേക്കേ പോയിട്ടില്ല; ഇന്ദ്രിയങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. ഒരുവൻ താൻ ഇറച്ചിയും മീനും കഴിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ഞാനും അത് കഴിക്കാൻ പറയുകയാണെന്ന് വിചാരിച്ചുകൊള്ളുന്നു. ആ അർത്ഥം മറന്നുകളയൂ. ഞാൻ നിങ്ങളോട് ഇറച്ചി കഴിക്കാൻ പറയുന്നില്ല. ഇതുവരെ കഴിക്കാത്തവർ പെട്ടെന്ന് കഴിച്ചാൽ ദഹിക്കില്ല. നിങ്ങൾ ടോണിക് കഴിക്കൂ, ഗുളിക കഴിക്കൂ, കാപ്പി കുടിക്കൂ.
പഞ്ചസാര എങ്ങനെ വെളുക്കുന്നു?
കാപ്പിയിൽ ഇടുന്ന പഞ്ചസാര തനിയെ വെളുത്തതാണെന്ന് വിചാരിക്കരുത്. കരിമ്പിൻനീര് വെളുത്തിരിക്കില്ല. അതിൽ ചേർക്കേണ്ടതെല്ലാം ചേർത്താലേ വെളുത്ത്, തരിതരിയായി മാറുന്നുള്ളൂ. അതിൽ എല്ലും ചേരുന്നുണ്ട്. എല്ല് പെറുക്കാൻ മാത്രമായി പാവപ്പെട്ടവർ സഞ്ചി തൂക്കി വരുമായിരുന്നു; ചത്ത നായ, ശ്മശാനത്തിൽ കിടക്കുന്നത് എന്നിങ്ങനെ എല്ലാ എല്ലും എടുത്തുകൊണ്ടുപോകും. അവർക്ക് വേണ്ടത് എല്ലല്ലേ? നിങ്ങൾ കഴിക്കുന്ന പഞ്ചസാരയിൽ എത്ര മനുഷ്യന്റെ എല്ല് പോയിട്ടുണ്ടോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല.
അറിയില്ലെങ്കിൽ അത് തെറ്റല്ല. അറിയാതെ നിങ്ങൾ എന്തും കഴിച്ചുപോകുന്നു. അറിഞ്ഞതാണ് പ്രശ്നം. മീനാണെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ ബുദ്ധിമുട്ടായി: “അത് കടലിൽ ജീവിച്ചതാണ്, അതിന് ഒരു മനസ്സുണ്ട്, ആത്മാവുണ്ട്.”
“നെല്ല് കഴിച്ചാൽ നെല്ലുപോലെയിരിക്കും, മാടിനെ കഴിച്ചാൽ മാടിനെപ്പോലെയാകും” എന്നു പറയുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കിൽ മനുഷ്യനെ കഴിച്ചാൽ മനുഷ്യനെപ്പോലെയാകാമോ? എന്തു കഴിച്ചാലും ഉള്ളിൽ പോകുന്നത് വിറ്റാമിനുകളും ധാതുക്കളും മാത്രമാണ്; മനുഷ്യനോ ആടോ മാടോ കോഴിയോ ഉള്ളിൽ പോകുന്നില്ല.
കണ്ണിന് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല, അതിനെ നിഷേധിക്കരുത്. ചെവിക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല, അതിനെ നിഷേധിക്കരുത്. “അങ്ങനെയെങ്കിൽ പുലാൽ മറുത്തലിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചല്ലോ?” നിഷേധിക്കരുത് എന്നതുതന്നെയാണ് എന്റെ സംസാരം.
കണ്ണിൽനിന്ന് പോകുന്ന വീച്ച്
കാഴ്ച എനിക്ക് എങ്ങനെയാണ് കാണുന്നത്? ഞാൻ അതിൽ താല്പര്യം വെക്കുന്നതുകൊണ്ടാണോ, അത് എന്നിൽ താല്പര്യം വെക്കുന്നതുകൊണ്ടാണോ? ഞാൻ നോക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് അത് എനിക്ക് കാണുന്നത്.
നിങ്ങളെ ആരെങ്കിലും നോക്കിയാൽ നിങ്ങൾ ആ ഭാഗത്തേക്ക് തിരിയും. മനുഷ്യൻപോലും വേണ്ട; വീട്ടിലെ നായയോ പൂച്ചയോ നിങ്ങളെ നോക്കിയാൽ, നിങ്ങൾ അറിയാതെതന്നെ തിരിയും. കണ്ണിൽനിന്ന് ഒരു വീച്ച് (ഒരു പ്രവാഹം) ചെന്ന് നിങ്ങളുടെ മേൽ വീഴുന്നു. പിന്നിൽനിന്ന് ഒരാളെ നോക്കിക്കൊണ്ടേയിരിക്കൂ; അയാൾ ചൊറിയും. കുറേനേരംകൂടി നോക്കൂ, അയാൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കും.
“ഏയ്” എന്നു വിളിച്ചാൽ ആര് തിരിയും?
വിളിക്കുമ്പോൾ ശബ്ദം ചെവിയിൽ വീഴുന്നത് മാത്രമല്ല; അയാളെ ലക്ഷ്യമാക്കി നിങ്ങൾ അത് പായിക്കുന്നു. പേരു വിളിച്ചാലേ ഭർത്താവ് തിരിയൂ എന്നു നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നു. ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ഒരു ഭാര്യ “ഏയ്” എന്നു വിളിച്ചാൽ ആര് തിരിയും? ഭർത്താവുതന്നെ.
വീട്ടിൽ അമ്മയും ഭാര്യയും മക്കളും എല്ലാവരുമുണ്ടാകും. ഒരുവൻ “ശനിയനേ” എന്നു ശകാരിക്കുന്നു. ആർക്കാണ് ദേഷ്യം വരിക? അവൻ ആരെയാണോ ശകാരിക്കുന്നത് അയാൾക്കു മാത്രം. ആ വാക്ക് ആർക്കുനേരെയാണോ പോകുന്നത് അയാൾക്കേ അത് കേൾക്കുന്നുള്ളൂ.
അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇന്ദ്രിയം എങ്ങനെയുണ്ട്? വളരെ മൂർച്ചയോടെയുണ്ട്. അതിനെ നിഷേധിച്ചാൽ നീ മോശമായിപ്പോകും. നിഷേധിക്കാൻ പറയുന്ന സംസാരത്തിന്റെ മൊത്തം അർത്ഥം ഇതാണ്: നീ ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് തിരിയരുത്, സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കരുത്, സന്തോഷമായിരിക്കരുത്.
നന്നായി ജീവിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ എന്തുകൊണ്ട് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല?
നിങ്ങൾക്ക് നന്നായി ജീവിക്കുന്നതുതന്നെ ഇഷ്ടമല്ല, കാരണം നിങ്ങൾ നന്നായി ജീവിക്കുന്നില്ല. നിങ്ങൾ എന്നെ നോക്കി അസൂയപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്നെ കാണുമ്പോൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ, സത്യത്തിൽ നിനക്ക് നിന്നെത്തന്നെ ഇഷ്ടമല്ല. നിന്നെ ഇഷ്ടമായിരുന്നെങ്കിൽ, “ഒരു മനുഷ്യൻ ഇങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കേണ്ടത്” എന്നു തോന്നുമായിരുന്നു.
“ജീവിക്കാൻ നിനച്ചാൽ ജീവിക്കാം, ഭൂമിയിൽ വഴിയില്ലാതെയാണോ?” ജീവിച്ചിട്ടു പോകൂ. പിന്നെ എന്തിനാണ് എന്റെയടുത്തു വന്ന് കഷ്ടപ്പെടുന്നത്?
തലോടലിനുവേണ്ടി ദുഃഖമുഖം
നിനക്ക് വേണ്ടത് എന്താണ്? ആരെങ്കിലും മടിയിൽ കിടത്തണം, കണ്ണ് തുടയ്ക്കണം. “നീ ആശ്വസിപ്പിക്കുമെങ്കിൽ ഞാൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കും.” നിന്നിൽനിന്ന് എനിക്ക് ഒരു തലോടൽ വേണം; അതിനുവേണ്ടി ഞാൻ മുഖം ദുഃഖഭാവത്തിൽ വെക്കുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കിൽ നീ ഇനിയും വളർന്നിട്ടേയില്ല.
ഒരു അമ്മ എന്നോടു പറഞ്ഞു: “എന്റെ മകൾ ‘എന്റെ കൂടെ വന്നു കിടക്കരുത്’ എന്നു കടുപ്പത്തിൽ ശകാരിക്കുന്നു.” അമ്മേ, അവൾ തനിച്ചിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; നിങ്ങൾ ചെന്ന് കൂടെ കിടന്നാൽ അവൾക്ക് എങ്ങനെയിരിക്കും? ഇരുപത്തിയാറു വയസ്സുള്ള മകന്റെയടുത്ത് ചെന്നാൽ അവൻ “വാ” എന്നു പറയുമോ?
ആരെങ്കിലും സംസാരിച്ചാൽ എന്താണ് പറയുന്നത് എന്നു മാത്രം നാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു; എന്തിനാണ് പറയുന്നത് എന്നു ശ്രദ്ധിക്കാൻ അറിയില്ല.
പറയുന്നയാളെ നോക്കി കബളിപ്പിക്കപ്പെടൽ
ആരെങ്കിലും സംസാരിച്ചാൽ, പറയുന്നത് ആരാണെന്നു നോക്കി, “അദ്ദേഹം പറഞ്ഞാൽ ശരിയായിരിക്കും” എന്നു വിശ്വസിച്ചുപോകുന്നു. “ഇദ്ദേഹം ജിമ്മിൽ പോകുന്നുണ്ട്; ഇദ്ദേഹത്തിന്റെയടുത്ത് പോയാൽ നമ്മുടെ ശരീരവും ഇങ്ങനെയാകും.” പത്തു വർഷം മുക്കുന്നു; വേറെ രീതിയിലാകുന്നു. ചോദിച്ചാൽ, “വ്യായാമം ശരിയായി ചെയ്തില്ല” എന്ന് അയാൾ പറയും. ശരീരശാസ്ത്രപ്രകാരം അത് സാധ്യമേയല്ല. അയാൾക്ക് കച്ചവടം നടക്കണം. അയാളെ നോക്കി നാം എന്തിന് കബളിപ്പിക്കപ്പെടണം?
വള്ളുവൻ എന്തുകൊണ്ട് ഇന്ദ്രിയത്തെ നിഷേധിക്കാൻ പറഞ്ഞു?
മനസ്സ് ഭയങ്കരമായ തന്ത്രങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു. മനസ്സിനെ ശരിയാക്കേണ്ടിടത്ത്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിഷേധിക്കാൻ പറയുന്നത് ന്യായമാണോ?
വള്ളുവൻ ഇന്ദ്രിയത്തെ നിഷേധിക്കാൻ പറഞ്ഞതിനു കാരണം, വിഡ്ഢികളുടെ മനസ്സ് അത്രത്തോളം വിഡ്ഢിത്തം നിറഞ്ഞതായിപ്പോയി; അതുകൊണ്ട് മൊത്തം വ്യർത്ഥമാണെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു. വള്ളുവൻ ധ്യാനിയോ യോഗിയോ അല്ല. ഒരുപക്ഷേ അവൻ ദൈവത്തെ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കാം; ദൈവം എങ്ങനെയിരിക്കും എന്ന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞുകൊടുത്തിരിക്കാം. അവൻ പറയാൻ വന്നത് വേറെയാണ്: നിന്റെ വിഡ്ഢിത്തമുള്ള മനസ്സ് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അടിമകളാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു, അതുകൊണ്ട് “അതിനെ നിഷേധിക്കൂ” എന്നു പറഞ്ഞു.
ഞാൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിഷേധിച്ചാൽ എന്താകും? “വള്ളുവർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ഞാൻ ആരെയും നോക്കില്ല, ആരോടും സംസാരിക്കില്ല” എന്നായാൽ നിങ്ങളുടെ സ്ഥിതി എന്താകും? നിങ്ങൾ ചോദ്യം ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ മണ്ണുപോലെ ഇരിക്കും. എപ്പോഴോ ഒരാൾ വന്ന് നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കുന്നു; അവനും സംസാരിക്കരുത് എന്നായാലോ? ഞാൻ പറയുന്നത് നല്ലതോ ചീത്തയോ എന്നു നിങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ അത് നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നം. പക്ഷേ എനിക്ക് സംസാരിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല.
സാന്റോൻ ആര്?
സാന്റോൻ (ഉത്തമൻ) എപ്പോഴും മിണ്ടാതിരിക്കുന്നവനല്ല. “സാന്റ്” എന്നാൽ മാതൃക, ദൃഷ്ടാന്തം. സാന്റോൻ എന്നാൽ പ്രായമായവൻ, താടി വെച്ചവൻ, തലപ്പാവ് കെട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവൻ എന്നു നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നു. മാതൃകയായിരിക്കുന്നവനാണ് സാന്റോൻ എന്നു പേര്. “മകനെ സാന്റോൻ എന്നു കേട്ട അമ്മ” എന്നാൽ, മകന് വയസ്സാകുംവരെ അവൾ കാത്തിരുന്നു എന്നാണോ അർത്ഥം?
ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പുലമ്പും; നിങ്ങൾ “അതെ, അതെ” എന്നു തലയാട്ടും. ഞാനും ജുബ്ബ ഇട്ട് കുങ്കുമം തൊട്ട് പറയണം: “സസ്യാഹാരം നല്ലതാണ്. യോഗിക്ക് ഭംഗി ഒരു നേരം ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതാണ്.” “ഏതു നേരം?” “നട്ടുച്ചയ്ക്ക്.” “മഴക്കാലത്ത് നല്ല പകൽതന്നെ വരില്ലല്ലോ?”
അതുകൊണ്ടാണ് അവനോട് ആരും ചോദ്യം ചോദിക്കാത്തത്. അവൻ പുസ്തകം എഴുതിവെച്ചു; നിങ്ങൾതന്നെ പോയി വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്നു. സ്വന്തം കാശു മുടക്കി സ്വയം കൂടോത്രം ചെയ്യിക്കുക എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഇതാണ്.
ഷഷ്ഠിയെ നോക്ക
“ഷഷ്ഠിയൈ നോക്കച്ച് ശരവണ ഭവനാർ ശിഷ്ടരുക്ക് ഉതവും…” ആ പാട്ടിന്റെ അർത്ഥം നിങ്ങൾ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഷഷ്ഠി എന്നാൽ ആറാം ദിവസം: പ്രഥമ, ദ്വിതീയ, തൃതീയ, ചതുർത്ഥി, പഞ്ചമി, ഷഷ്ഠി. ഇന്ന് ആധുനികമായി ഇംഗ്ലീഷ് പറയുന്നതുപോലെ, അന്ന് സംസ്കൃതം പറഞ്ഞിരുന്നു. “ഷഷ്ഠിയെ നോക്ക” എന്നാൽ ആറ് എന്ന അക്കം എഴുതിവെച്ച് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കണമെന്നാണോ?
“ശരം” എന്നാൽ ശ്വാസം, “വനം” എന്നാൽ കാട്. ശരവണം എന്നാൽ വായു നിറഞ്ഞ കാട്. അതിനെ വണങ്ങിയിരിക്കുന്നവനെ സഹായിക്കും. പാട്ടെഴുതിയവൻ വ്യക്തതയോടെയാണ്; വളരെ അത്ഭുതകരമായി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
മനഃപാഠമാക്കിയാൽ മനസ്സിലായോ?
കണ്ണിനു മനസ്സിലായില്ല, ചെവിക്കു മനസ്സിലായില്ല. മനസ്സ് മനസ്സിലായതുപോലെ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നിനക്ക് മനസ്സിലായോ? ആരോടെങ്കിലും ചോദിച്ചോ? അറിയില്ല എന്നു സമ്മതിക്കാൻ നീ ഒരിക്കലും തയ്യാറല്ല. മനഃപാഠമാക്കി പാടിയാൽ അറിഞ്ഞു എന്നാണോ അർത്ഥം?
ദൈവത്തെ എങ്ങനെ വണങ്ങണം?
നീ എന്തിനാണ് ദൈവത്തെ വണങ്ങുന്നത്? “എല്ലാവരും വണങ്ങുന്നു, നമ്മളും വണങ്ങാം.” “നിന്നെ എങ്ങനെ വണങ്ങണം?” എന്ന് അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചോ? ഒരുവൻ കാൽ ഉയർത്തി വന്ദനം ചെയ്താൽ അദ്ദേഹം വേണ്ട എന്നു പറയുമോ? “അദ്ദേഹം മര്യാദയുള്ളവനാണ്” എന്നു നിങ്ങൾ പറയും. അദ്ദേഹത്തിന് കാലും കൈയും കണ്ണും എല്ലാമുണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നു. ഒന്നുമില്ലാത്തവനെ എങ്ങനെ വണങ്ങിയാലെന്ത്? “ബുദ്ധിയില്ലേ?” എന്ന് അദ്ദേഹം കോപിക്കുമോ? ബുദ്ധിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നിന്നെയും എന്നെയും സൃഷ്ടിക്കുമായിരുന്നോ?
പാടിയവൻ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു: “പിത്താ” (ഭ്രാന്താ). എത്രത്തോളം മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു! ദൈവത്തെപ്പോലെ ഒരു ഭ്രാന്തൻ ഈ ലോകത്തിലേയില്ല. “പിത്താ പിറൈചൂടീ പെരുമാനേ അരുളാളാ” (ഭ്രാന്താ, ചന്ദ്രക്കല ചൂടിയവനേ, പെരുമാനേ, കരുണാമയനേ). “അരുളാളാ” എന്ന് ആദ്യം പറഞ്ഞിട്ട് “പിത്താ” എന്ന് ഒടുവിൽ പറയാമായിരുന്നില്ലേ? എന്തിനാണ് തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ “പിത്താ” എന്നു പറഞ്ഞത്? അവനു മനസ്സിലായപ്പോൾ ആദ്യം വന്നത് അതാണ്.
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എത്ര അത്ഭുതകരം!
മുരുകനോട് “നീ എന്തുകൊണ്ട് എന്റെ കണ്ണിനു കാണാതിരിക്കുന്നു?” എന്നു ചോദിച്ചാൽ, “അതാ മുരുകൻ, അതാ കാണുന്നു” എന്നു പറയുന്നു. നീ സമ്മതിക്കുമോ?
നിന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എത്ര അത്ഭുതകരമാണ്! കണ്ണുകൾ കാഴ്ച കാണിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്തു ചെയ്യുമായിരുന്നു? കണ്ണുകളില്ലെങ്കിൽ ഈ ലോകം കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നോ? എന്തെങ്കിലും മനസ്സിലാകുമായിരുന്നോ? ഇപ്പോൾ അതിനെ തെറ്റ് എന്നു പറയുന്നു ഒരുവൻ. സമ്മതിക്കാമോ? ഞാനാണോ തെറ്റ്, കണ്ണാണോ?
“ഞാൻ” എന്ന മനസ്സ് തെറ്റായ വഴിക്കു പോയിട്ട്, കണ്ണിനെ തെറ്റ് എന്നു പറയുന്നു, ചെവിയെ തെറ്റ് എന്നു പറയുന്നു; “അതിനെ നിഷേധിക്കൂ” എന്നു പറയുന്നു. ഞാൻ പറയുന്നു: നിന്റെ കണ്ണിനെയും ചെവിയെയും മൂക്കിനെയും എല്ലാം നീ സ്നേഹിക്കണം. സത്യം കാണിക്കാൻ കഴിവുള്ള എന്റെ കണ്ണുകൾ ഇതുവരെ നുണകളാണ് കാണിച്ചുതന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാകണം.