ตอนที่ 3 จาก 4
ดวงตาทำบาปอะไร
บทความนี้เป็นตอนที่สามในบทความสี่ตอนที่เรียบเรียงจากคำบรรยายภาษาทมิฬเรื่อง “Pulaal Maruthal” (การปฏิเสธประสาทสัมผัส) ของศิวโยคี และแปลจากต้นฉบับภาษาทมิฬ ชมคำบรรยายต้นฉบับ
ผิดที่ประสาทสัมผัส หรือผิดที่ใจ
คิดบัญชีก็คิดไม่ถูก ใช้ชีวิตก็ใช้ไม่ถูก ในเรื่องนี้ ตา หู จมูก ปาก ทำผิดอะไร ผู้ที่ทำผิดคือใจไม่ใช่หรือ ทั้งที่เป็นอย่างนั้น คุณกลับโทษประสาทสัมผัส
ตา หู จมูก ล้วนเป็นเครื่องมือ แค่ดูว่าใครถือเครื่องมือนั้นอยู่ก็พอแล้วไม่ใช่หรือ มีดหั่นหัวหอมก็ได้ บาดนิ้วก็ได้ มีดผิดหรือ คนที่พูดว่า “อย่ามีมีดไว้เลย” ก็โง่ไม่ใช่หรือ นั่นแหละคือความเขลา แม้แต่ปืน ก็ผิดก็ต่อเมื่อเล็งยิงมนุษย์ ปืนถูกคิดค้นขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวจากสัตว์ป่า ตอนนี้กลับมีข้อห้ามว่า “ห้ามฆ่าสัตว์ป่าใด ๆ”
หมูป่ากับรั้วไฟฟ้า
ที่นี่ทำการเกษตรไม่ได้แล้ว หมูป่าเข้ามาอาละวาดในนาแล้วก็ไป
เพราะอย่างนี้ในที่สุดชาวนาจึงต้องขึงรั้วไฟฟ้า หมูไม่ตาย คนตาย น่าสงสาร เขาปลูกข้าวแล้วออกไปเฝ้าตอนกลางคืน เผลอเมื่อไร ก็มีใครสักคนไปติดรั้วนั้นแล้วตาย ไฟฟ้าที่ขึงไว้ฆ่าหมูกลับฆ่าคน ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะมีคนบอกว่าห้ามฆ่าหมู เราไม่ได้ทำทางใด ๆ ไว้ให้มนุษย์ได้อยู่ดีมีสุขเลย
ดวงตาทำบาปอะไร
เขาโทษประสาทสัมผัส ดวงตาทำบาปอะไร มันแค่แสดงภาพให้เห็นเท่านั้นไม่ใช่หรือ หู ลิ้น จมูก ผิวหนัง ทำผิดอะไร
ผมไม่ได้แตะเรื่องเนื้อสัตว์กับปลาเลย ผมพูดแต่เรื่องประสาทสัมผัส มีบางคนที่เพราะตัวเองกินเนื้อกินปลา ก็นึกว่าผมบอกให้คนอื่นกินด้วย ลืมความหมายนั้นไปเสีย ผมไม่ได้บอกให้คุณกินเนื้อ คนที่ไม่เคยกินเลยมาจนทุกวันนี้ ถ้าจู่ ๆ ไปกินเข้า ก็จะไม่ย่อย คุณจะกินยาบำรุง กินยาเม็ด ดื่มกาแฟก็เชิญ
น้ำตาลขาวได้อย่างไร
อย่าคิดว่าน้ำตาลที่ใส่ในกาแฟขาวขึ้นมาเอง น้ำอ้อยไม่ได้ขาว ต้องใส่สิ่งที่ต้องใส่ทั้งหมดลงไปก่อน มันจึงจะขาวและเป็นเม็ดเป็นเกล็ด กระดูกก็เข้าไปอยู่ในนั้นด้วย คนยากจนจะสะพายกระสอบมาเก็บกระดูกโดยเฉพาะ หมาตาย กระดูกที่ตกอยู่ในป่าช้า กระดูกทุกอย่างเขาเก็บไปหมด สิ่งที่เขาต้องการคือกระดูกไม่ใช่หรือ ในน้ำตาลที่คุณกินมีกระดูกมนุษย์เข้าไปเท่าไร ผมก็ไม่รู้
ถ้าไม่รู้ ก็ไม่ใช่ความผิด ถ้าไม่รู้ คุณกินอะไรก็ได้ทั้งนั้น ที่เป็นปัญหาคือตอนที่รู้ ถ้ารู้ว่าเป็นปลาก็ลำบากแล้ว “มันเคยอาศัยอยู่ในทะเล มันมีใจ มีวิญญาณ”
คนพูดกันว่า “กินข้าวก็จะเป็นเหมือนข้าว กินวัวก็จะกลายเป็นเหมือนวัว” ถ้าอย่างนั้นกินมนุษย์แล้วจะเป็นเหมือนมนุษย์หรือ กินอะไรเข้าไปก็ตาม ที่เข้าไปก็มีแต่วิตามินกับแร่ธาตุ มนุษย์ แพะ วัว หรือไก่ ไม่ได้เข้าไปด้วย
ตาก็ดีอยู่แล้ว ไม่ควรปฏิเสธ หูก็ดีอยู่แล้ว ไม่ควรปฏิเสธ “ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงพูดเรื่องการปฏิเสธปุลาล” สิ่งที่ผมพูดก็คือ อย่าปฏิเสธนั่นเอง
รังสีที่ออกจากดวงตา
ภาพปรากฏแก่ผมได้อย่างไร ผมเป็นฝ่ายส่งความสนใจไปที่มัน หรือมันเป็นฝ่ายส่งความสนใจมาที่ผม มันปรากฏแก่ผมก็เพราะผมมอง
ถ้ามีใครมองคุณอยู่ คุณจะหันไปทางนั้น ไม่ต้องเป็นคนด้วยซ้ำ ถ้าหมาหรือแมวที่บ้านมองคุณ คุณก็จะหันไปโดยไม่รู้ตัว มีรังสีบางอย่างออกจากดวงตามาตกกระทบที่ตัวคุณ ลองมองใครสักคนจากข้างหลังไปเรื่อย ๆ เขาจะเกาตัว มองนานขึ้นอีก เขาจะหันกลับมามอง
ถ้าตะโกนว่า “เฮ้” ใครจะหัน
เวลาเรียก ไม่ใช่แค่เสียงเข้าหูเท่านั้น คุณส่งเสียงนั้นพุ่งตรงไปที่เขา คุณคิดว่าต้องเรียกชื่อสามีถึงจะหัน กลางฝูงชน ถ้าภรรยาคนหนึ่งตะโกนว่า “เฮ้” ใครจะหัน สามีนั่นเอง
ที่บ้านมีแม่ ภรรยา ลูก ๆ อยู่กันครบ ใครคนหนึ่งด่าว่า “ไอ้ตัวซวย!” ใครจะโกรธ คนที่ถูกด่าเท่านั้น คำนั้นพุ่งไปหาใคร คนนั้นจึงได้ยิน
ถ้าอย่างนั้น ประสาทสัมผัสเป็นอย่างไร แหลมคมอย่างยิ่ง ถ้าปฏิเสธมัน เธอจะแย่ลง ความหมายทั้งหมดของคำสอนที่ให้ปฏิเสธก็มีเพียงเท่านี้ คือ เธอต้องไม่หันไปทางปัญญา ต้องไม่ใช้ชีวิตอย่างสงบ ต้องไม่มีความสุข
ทำไมเห็นคนอยู่ดีแล้วไม่ชอบ
คุณไม่ชอบเห็นคนอยู่ดี เพราะตัวคุณเองไม่ได้อยู่ดี ผมรู้ว่าคุณอิจฉาผม ถ้าเธอเห็นผมแล้วไม่ชอบ ที่จริงเธอไม่ชอบตัวเอง ถ้าเธอชอบตัวเอง เธอจะรู้สึกว่า “มนุษย์คนหนึ่งควรใช้ชีวิตอย่างนี้แหละ”
“ถ้าคิดจะอยู่ ก็อยู่ได้ บนโลกนี้ไม่มีทางเลยหรือ” ใช้ชีวิตให้เต็มที่แล้วก็ไป แล้วทำไมต้องมาหาผมแล้วลำบากอยู่อย่างนี้
หน้าเศร้าเพื่อแลกกับอ้อมกอด
เธอต้องการอะไร ต้องการให้ใครสักคนให้หนุนตัก ให้ใครสักคนเช็ดน้ำตาให้ “ถ้าเธอจะปลอบ ฉันก็จะร้องไห้ไปเรื่อย ๆ” ผมต้องการอ้อมกอดจากเธอ ผมจึงทำหน้าเศร้า ถ้าอย่างนั้น เธอยังไม่โตเลย
แม่คนหนึ่งบอกผมว่า “ลูกสาวด่าฉันแรง ๆ ว่า ‘อย่ามานอนกับหนู’” คุณแม่ครับ เขาอยากอยู่คนเดียว ถ้าคุณแม่ไปนอนข้าง ๆ เขาจะรู้สึกอย่างไร ถ้าไปหาลูกชายอายุยี่สิบหก เขาจะพูดว่า “มาสิ” หรือ
เวลามีคนพูด เราสังเกตแต่ว่าเขาพูดอะไร เราไม่รู้จักสังเกตว่าเขาพูดทำไม
ถูกหลอกเพราะดูว่าใครพูด
เวลามีคนพูด เราดูว่าใครพูดแล้วก็เชื่อไปว่า “ถ้าเขาพูด ก็ต้องถูกแน่” “คนนี้เข้ายิม ถ้าไปฝึกกับเขา ร่างกายเราก็จะเป็นแบบนี้” เราเบ่งฝึกอยู่สิบปี ผลออกมาอีกแบบ พอถาม เขาก็ตอบว่า “ฝึกไม่ถูกวิธี” ตามหลักสรีรวิทยาแล้วมันเป็นไปไม่ได้เลย เขาต้องการให้ธุรกิจของเขาไปได้ ทำไมเราต้องถูกหลอกเพราะดูเขา
ทำไมวัลลุวร์จึงบอกให้ปฏิเสธประสาทสัมผัส
ใจเล่นกลอย่างน่ากลัว ในที่ที่ควรแก้ไขใจ การบอกให้ปฏิเสธประสาทสัมผัสนั้นยุติธรรมหรือ
วัลลุวร์บอกให้ปฏิเสธประสาทสัมผัส เพราะใจของคนโง่โง่เขลาไปถึงขนาดนั้น เขาจึงตัดสินว่าทั้งหมดไร้ค่า วัลลุวร์ไม่ใช่นักทำสมาธิหรือโยคี เขาอาจจะเข้าใจพระเจ้า อาจมีใครบอกเขาว่าพระเจ้าเป็นอย่างไร สิ่งที่เขาตั้งใจจะพูดจริง ๆ นั้นต่างออกไป คือ ใจที่โง่เขลาของเธอทำให้ประสาทสัมผัสตกเป็นทาส เพราะอย่างนั้นเขาจึงพูดว่า “จงปฏิเสธมัน”
ถ้าผมปฏิเสธประสาทสัมผัสจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าผมพูดว่า “วัลลุวร์บอกไว้แล้ว ผมไม่มองใคร ไม่พูดกับใคร” คุณจะเป็นอย่างไร ถ้าคุณถามคำถาม ผมก็จะนั่งนิ่งเหมือนก้อนดิน นาน ๆ ทีจะมีใครสักคนมาพูดกับคุณ ถ้าเขาก็พูดไม่ได้อีกล่ะ ถ้าคุณไม่ไตร่ตรองว่าที่ผมพูดดีหรือไม่ดี นั่นเป็นปัญหาของคุณ แต่ผมอยู่เฉยโดยไม่พูดไม่ได้
สาณโรณคือใคร
สาณโรณ ผู้ประเสริฐ ไม่ใช่คนที่เงียบอยู่ตลอดเวลา สาณรุ แปลว่าแบบอย่าง คุณคิดว่าสาณโรณคือคนแก่ ไว้เครา โพกผ้า และยิ้มอยู่เสมอ คนที่เป็นแบบอย่างให้ผู้อื่นต่างหากที่เรียกว่าสาณโรณ กุรัลพูดถึง “แม่ผู้ได้ยินว่าลูกถูกเรียกว่าสาณโรณ” นั่นหมายความว่าแม่รอจนลูกแก่หรือ
มีใครสักคนพูดเพ้อเจ้ออะไรก็ได้ คุณก็พยักหน้า “ใช่ ใช่” ผมเองก็ควรจะสวมเสื้อ จิบบา แต้ม กุงกุมัม สีแดงที่หน้าผาก แล้วพูดว่า “มังสวิรัติดี สิ่งที่งามสำหรับโยคีคือกินวันละมื้อ” “มื้อไหน” “ตอนกลางวันแดดจ้า” “หน้าฝนไม่มีกลางวันแดดจ้านี่”
เพราะอย่างนี้จึงไม่มีใครถามเขา เขาเขียนหนังสือไว้แล้ว คุณเองที่ไปซื้อมา นี่แหละที่เรียกว่าเสียเงินตัวเองไปจ้างคนมาทำคุณไสยใส่ตัวเอง
“ษัษฐียัย โนกกะ”
“ษัษฐียัย โนกกะ สรวณภวนาร์ ศิษฏรุกกุ อุตวุม…” คุณเคยถามความหมายของบทเพลงนั้นไหม ษัษฐี แปลว่าวันที่หก คือ ประถมัย ทุวิทียัย ตฤตียัย จตุรถี ปัญจมี ษัษฐี เหมือนทุกวันนี้ที่คนพูดภาษาอังกฤษให้ดูทันสมัย สมัยก่อนคนก็พูดภาษาสันสกฤต “ษัษฐียัย โนกกะ” ที่แปลว่า “มองษัษฐี” หมายความว่าเราแค่เขียนเลขหกแล้วนั่งมองมันหรือ
สรัม แปลว่าลมหายใจ วนัม แปลว่าป่า สรวณัม จึงหมายถึงป่าที่มีอากาศอยู่ ท่านจะช่วยผู้ที่น้อมตนต่อสิ่งนั้น ผู้แต่งเพลงนั้นแจ่มชัด เขาแต่งไว้อย่างน่าอัศจรรย์ยิ่ง
ท่องจำได้แล้ว คือเข้าใจแล้วหรือ
ตาไม่เข้าใจ หูไม่เข้าใจ ใจก็ร้องเพลงไปเรื่อย ๆ ราวกับเข้าใจแล้ว เธอเข้าใจไหม เคยถามใครบ้างไหม เธอไม่ยอมรับเลยว่าไม่รู้ ท่องจำแล้วร้องได้ หมายความว่ารู้แล้วหรือ
ควรบูชาพระเจ้าอย่างไร
เธอไหว้พระทำไม “ทุกคนไหว้ เราก็ไหว้” เคยถามท่านไหมว่า “ข้าควรบูชาท่านอย่างไร” ถ้าใครสักคนยกเท้าขึ้นไหว้ ท่านจะไม่รับหรือ คุณจะพูดว่า “ท่านเป็นผู้มีอารยะ” คุณคิดว่าท่านมีเท้า มีมือ มีตา สำหรับผู้ที่ไม่มีอะไรเลย จะบูชาแบบไหนก็ต่างกันตรงไหน ท่านจะโกรธว่า “ไม่มีสมองเลยหรือ” หรือ ถ้าท่านมีสมอง ท่านจะสร้างเธอกับผมขึ้นมาหรือ
กวีผู้นั้นพูดไว้ชัดแล้ว “ปิตตา” คือ “โอ้ ผู้บ้า” เขาเข้าใจลึกซึ้งเพียงใด ในโลกนี้ไม่มีคนบ้าคนไหนเหมือนพระเจ้า “ปิตตา ปิไรสูฑี เปรุมาเน อรุฬาฬา” คือ “โอ้ ผู้บ้า ผู้ทรงจันทร์เสี้ยว พระผู้เป็นเจ้า ผู้ทรงกรุณา” เขาพูด “ผู้ทรงกรุณา” ก่อน แล้วค่อยพูด “ผู้บ้า” ตอนท้ายก็ได้นี่ ทำไมเขาจึงขึ้นต้นด้วย “ผู้บ้า” ทันที เพราะเมื่อเขาเข้าใจ สิ่งนั้นคือสิ่งแรกที่ผุดขึ้นมา
ประสาทสัมผัสช่างน่าอัศจรรย์
ถ้าถามพระมุรุกันว่า “ทำไมท่านไม่ยอมปรากฏให้ตาข้าเห็น” คนก็จะพูดว่า “นั่นไงพระมุรุกัน นั่นไง ท่านปรากฏแล้ว” เธอจะยอมรับไหม
ประสาทสัมผัสของเธอช่างน่าอัศจรรย์ ถ้าตาไม่แสดงภาพ ผมจะทำอย่างไร ถ้าไม่มีตา เราจะเห็นโลกนี้ได้ไหม จะเข้าใจอะไรได้บ้างไหม ตอนนี้มีคนมาโทษมัน เราควรยอมรับหรือ ผมผิด หรือตาผิด
ใจที่เรียกว่า “ฉัน” เดินผิดทางไปแล้ว ก็กลับโทษตา โทษหู แล้วบอกว่า “จงปฏิเสธมัน” ผมพูดว่า เธอต้องรักตา หู จมูก และทุกอย่างของเธอ ต้องเข้าใจว่าดวงตาของผมซึ่งสามารถแสดงความจริงได้ ที่ผ่านมากลับแสดงแต่ความเท็จ