ตอนที่ 1 จาก 4

ปุลาลคืออะไร

บทความนี้เป็นตอนที่หนึ่งในบทความสี่ตอนที่เรียบเรียงจากคำบรรยายภาษาทมิฬเรื่อง “Pulaal Maruthal” (การปฏิเสธประสาทสัมผัส) ของศิวโยคี และแปลจากต้นฉบับภาษาทมิฬ ชมคำบรรยายต้นฉบับ

ทุกคนต้องกลายเป็นมนุษย์ เป็นผู้ที่เป็นอิสระ เป็นผู้ที่ใช้ชีวิตอย่างเฉลิมฉลอง นั่นคือเป้าหมายของผม งานของผมคือพูดให้ได้มากที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้จะพูดได้ บอกให้ได้ไกลที่สุดว่ามนุษย์มีความสุขได้มากเพียงใด แล้วก็จากไป

หัวข้อวันนี้ผมเลือกเอง คือ ปุลาล มรุตตัล การปฏิเสธ ปุลาล นี่ไม่ใช่บทในติรุกกุรัลที่ใช้ชื่อนี้ แต่เป็นการปฏิเสธปุลาลในแบบที่ผมพูด

ปุลาลคืออะไร

ตา หู จมูก ปาก ผิวหนัง มีอยู่ห้าอย่าง ถ้าพูดทีละอย่าง แต่ละอย่างเรียกว่า ปุลัน คือประสาทสัมผัส ถ้าพูดรวมกันทั้งหมด เรียกว่า ปุลาล (ในภาษาพูดทั่วไป คำว่าปุลาลมักเข้าใจกันว่าหมายถึง “เนื้อสัตว์”)

มีคนถามว่า “เท้าควรเดินตามไปทุกที่ที่ตาไปหรือ” หมายความว่าอย่างไร ตาบอกว่าสิ่งหนึ่งสวย ตาเป็นผู้บอกว่าสวยจริงหรือ หรือใจที่มองผ่านตาเป็นผู้บอกว่าสวย นี่แหละคือคำถาม สิ่งนั้นสวยสำหรับตา หรือสวยสำหรับใจ สิ่งที่มองผ่านตาคือตา หรือคือใจ

คนที่ใจไม่แจ่มชัดจะตกเป็นทาสของประสาทสัมผัส และทำให้ประสาทสัมผัสทั้งหมดของตนโง่เขลา คนโง่จะมองเห็นอะไรด้วยตาได้ เขาจะมองอย่างแหลมคมหรือ เขาก็จะได้แต่พูดว่า “เรื่องนี้ผมไม่รู้”

ต้องปฏิเสธประสาทสัมผัสหรือ

ตาก็ดีอยู่แล้ว ไม่ควรปฏิเสธ หูก็ดีอยู่แล้ว ไม่ควรปฏิเสธ คุณจะถามว่า “ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงพูดเรื่องการปฏิเสธปุลาล” สิ่งที่ผมพูดก็คือ อย่าปฏิเสธนั่นเอง

จงสังเกตตาอย่างตื่นรู้ ภาพปรากฏแก่ผมได้อย่างไร ผมลืมตา ภาพก็ปรากฏ ทำไมจึงปรากฏ ผมเป็นฝ่ายส่งความสนใจไปที่มัน หรือมันเป็นฝ่ายส่งความสนใจมาที่ผม มันปรากฏแก่ผมเพราะผมมองหรือ

ถ้าให้ความเคารพประสาทสัมผัสอย่างถูกต้อง เมื่อผมไม่ต้องการ ประสาทสัมผัสของผมก็ไม่ทำอะไรเลย เกิดอะไรขึ้นเวลาที่ผมหลับ เวลาที่ผมไม่ได้คิดอะไรเลย ตาไม่มอง หูไม่ฟัง ลิ้นกับจมูกก็เช่นกัน ทั้งหมดนี้ได้พักได้อย่างไร

เพราะใจได้พัก ถ้าให้ใจได้พักอยู่ตลอดเวลา ประสาทสัมผัสจะเป็นอย่างไร ทำไมไม่หลับทั้งที่ไม่ได้หลับ ทำไมไม่เปิดตา เปิดหู เปิดทุกอย่างไว้ ให้ใจสงบ แล้วอยู่เฉย ๆ

ผู้บำเพ็ญตบะกับผู้ทำสิ่งไร้ค่า

ก่อนจะพูดถึงการปฏิเสธปุลาลเสียอีก วัลลุวร์ได้กล่าวไว้แล้วว่า

“ผู้บำเพ็ญตบะคือผู้ทำหน้าที่แท้ของตน นอกนั้น ตกอยู่ในความอยาก ล้วนทำสิ่งไร้ค่า”

ในภาษาทมิฬ การบำเพ็ญตบะคือ ตวัม ส่วนการทำสิ่งไร้ค่าคือ อวัม การปฏิเสธปุลาลมีไว้สำหรับคนที่ทำอวัม ผู้คนนับพันล้านในโลกนี้กำลังทำอะไรอยู่ พวกเขากำลังทำอวัม พวกเขานี่แหละที่ต้องปฏิเสธปุลาล สำหรับผู้บำเพ็ญตบะ ประสาทสัมผัสทั้งหมดล้วนเป็นประสาทสัมผัสที่งดงาม

ตา หู จมูก เหมือนกันในทุกคน การมองอาจต่างกันไปบ้างในแต่ละคน ตาแสดงภาพ หูได้ยินเสียง แล้วพวกมันจะพักได้อย่างไร วิชานี้อยู่กับผม ผมได้จัดที่ไว้ให้คุณได้อยู่กับผม พักอยู่ และคลุกคลีกับผม ถึงจนป่านนี้คุณยังไม่ได้ฝึก ก็ลองเริ่มฝึกตั้งแต่ตอนนี้ พอผมจากไปแล้ว คร่ำครวญไปก็ไร้ประโยชน์

ผมเป็นคนอันตราย สำหรับคนที่ไม่ได้ใช้ชีวิต สำหรับทุกคนที่อยากมีชีวิตและเคารพตัวเอง ผมเป็นคนพิเศษ ผมจะไม่พูดอย่างมีมารยาทสุภาพ ผมจะพูดความจริง ความเท็จพูดสลับไปมาได้หลายแบบ ความจริงเปลี่ยนไม่ได้

ผมวิจารณ์ครูของผมได้

ในตอนนี้ผมนึกถึงครูของผม เพราะเรื่องปุลาลนี้ เรื่องการปฏิเสธประสาทสัมผัสนี้ เขาได้ต่อสู้และบอกกล่าวแก่สังคมมาแล้ว

เขาไม่ชอบการสร้างองค์กรอย่างผม เขาไม่ได้มาต่อสู้กับสังคมอย่างผม สำหรับเขา ดูเหมือนแค่ความสงบของเขา ความสุขของเขาก็พอแล้ว นั่นเป็นเรื่องของเขา แต่เขาเป็นครูของผม ผมวิจารณ์ครูของผมได้

คุณก็วิจารณ์ผมได้ บางคนทำวิดีโอเกี่ยวกับผม จะชมหรือจะด่าก็ตาม ผมก็ยินดี ผมได้ไปอยู่ในใจของเขาแล้ว ถูกหรือผิดเป็นเรื่องรอง

ถ้ามีใครพูดว่า “ผิดเหลือเกินที่ไปพบคนแบบนี้” เขาก็มาถามผมตรง ๆ ได้นี่ ผมให้โอกาสนั้นไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมจะบอกว่า สิ่งที่เธอว่าผิด นั่นเป็นของเธอ ไม่ใช่ของผม เพราะอย่างนี้เขาจึงไม่มา

สบู่กับเสียงข้างมาก

หลังเข้าห้องน้ำ เธอรู้สึกว่าต้องล้างด้วยสบู่ ผมรู้สึกว่าน้ำเปล่าก็พอ เธอจะบอกว่าผมผิดได้อย่างไร ถ้าคนที่ล้างด้วยน้ำเปล่าเป็นเสียงข้างมาก คนที่เคยว่าต้องใช้สบู่ก็จะหาเหตุผลว่า “ผมจะใช้สารเคมีไปทำไม” แล้วหันมาใช้น้ำ ถ้าคนที่ใช้สบู่เป็นเสียงข้างมาก คนที่เคยว่าน้ำก็พอก็จะหันมาใช้สบู่

ต้องรู้ว่ากำลังปฏิเสธอะไร

ครูของผมต่อสู้และกล่าวว่า “พวกท่านพูดจาโง่เขลา ปุลาล ปุลาล” การพูด “ปุลาล ปุลาล” นั้น เขาว่าเป็นความเขลา เป็นความโง่

ก่อนอื่นผมต้องเข้าใจว่าปุลาลคืออะไร ถ้าใครพูดว่าการปฏิเสธปุลาล ก็ต้องรู้ก่อนว่าปุลาลคืออะไร แล้วจึงปฏิเสธ ผมยังไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร

ผมไม่ชอบ กิจจิลิกกาย มุจจิลิ ถ้าผมพูดอย่างนี้ คุณจะเข้าใจว่าอะไร คุณเองก็กลายเป็นผู้รู้ไปแล้วไม่ใช่หรือ คุณมาที่นี่และได้พบครูของคุณแล้ว คุณก็จะไปพูดว่า “ผมไม่ชอบกิจจิลิกกาย มุจจิลิ เพราะครูของผมก็ไม่ชอบ” คุณตัดสินเอาเองแล้ว กิจจิลิกกาย มุจจิลิ คืออะไร คุณรู้ไหมว่าปุลาลคืออะไร

“การขุนเนื้อหนัง” ในกุรัลของวัลลุวร์

คุณอ่านงานของวัลลุวร์แล้วมาพูดเรื่องปุลาล แต่ถ้าวัลลุวร์มาอยู่ต่อหน้าครูของผม ครูของผมจะไม่เรียกเขาว่าคนเขลา เพราะวัลลุวร์มีคำตอบที่ดี

“ผู้กินเนื้อของสัตว์อื่น เพื่อขุนเนื้อหนังของตนเอง จะมีความกรุณาได้อย่างไร”

เขาบอกว่าไม่ควรกินเพราะอะไร เพราะกินเพื่อขุนเนื้อหนัง ถ้ากิน ร่างกายก็ต้องเติบโตอยู่แล้ว แต่ผมไม่ได้กินเพื่อให้ร่างกายเติบโต ผมกินเพราะหิว ถ้ากินโดยคิดว่าอยากให้เนื้อหนังเพิ่มขึ้น เราก็จะกินอยู่เรื่อยไป แล้วโรคอ้วนก็ตามมา สิ่งที่วัลลุวร์พูดคือ อย่าทำให้การกินเป็นงาน จงกินเพราะหิว วัลลุวร์แจ่มชัด เขากล่าวไว้อย่างงดงามยิ่ง

ร้องติรุปปุกัซแล้วปากจะหอมหรือ

ติรุมันติรัมก็พูดถึงการปฏิเสธปุลาลไว้ คนพูดกันว่า “ยิ่งร้องติรุปปุกัซ (บทเพลงสรรเสริญพระมุรุกัน) ปากก็ยิ่งหอม” ถ้าอย่างนั้น ในห้องน้ำก็เก็บยาสีฟันกับแปรงสีฟันไว้ข้าง ๆ แล้วทุกเช้าร้องติรุปปุกัซสักสี่บทก็ได้ เขาว่าไม่ใช่แค่ปากไม่เหม็น แต่ยังหอมด้วย แต่พวกเขาเองก็ยังซื้อยาสีฟันกับแปรงสีฟันอยู่ไม่ใช่หรือ

ตอนผมอายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปด ผมชอบไปงานโต้วาที ที่นั่นมีคนหนึ่งพูดเรื่องติรุปปุกัซ เขามีกลิ่นปาก เขาเป็นคนดี นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง เป็นคนดีแล้วปากจะไม่เหม็นหรือ

กิจจิลิกกาย มุจจิลิ คืออะไร

ถ้าอย่างนั้น ผมก็ต้องบอกว่าปุลาลคืออะไร คุณเองก็ต้องถามว่า “ท่านครับ กิจจิลิกกาย มุจจิลิ คืออะไร” ถ้าไม่ถาม สัปดาห์หน้าคุณจะเที่ยวพูดว่า “ครูของเราไม่ชอบกิจจิลิกกาย มุจจิลิ”

มันไม่มีอะไรเลย ก็แค่แตงกวา กิจจิลิกกาย มุจจิลิ เป็นชื่อที่ผมตั้งให้มันเอง ผมกินแล้วไม่ย่อย ผมไม่ชอบ คุณอาจจะชอบ เพียงเพราะผมไม่ชอบ เธอก็ต้องไม่ชอบด้วยหรือ

การระวังกับการเพ่งมอง

คนที่ผูกพันคลุกคลีกับปุลาลถูกเรียกว่า ปุลาล อุณณิ คือผู้กินปุลาล มีอีกคำหนึ่งที่นึกขึ้นมาพร้อมกับคำว่า อุณณุตัล ที่แปลว่ากิน คนพูดกันว่า อุนนิปปากะ ปาร์ แปลว่า “จงมองอย่างพินิจ” การมองอย่างพินิจคืออะไร คือมองอย่างแหลมคม เหมือนมีด เหมือนปลายดินสอ มองด้วยตาที่ลับคมแล้ว การมองเป็นอย่างหนึ่ง การมองอย่างพินิจเป็นอีกอย่างหนึ่ง

ถ้ามองสิ่งหนึ่งด้วยความคิดที่ตั้งไว้ก่อน เรียกว่ามองอย่างระวัง ถ้ามองด้วยคำถามว่า “สิ่งนั้นอยู่ตรงนั้นหรือเปล่า” นั่นคือการระวัง ถ้ามองด้วยคำถามว่า “ตรงนั้นมีอะไรอยู่” นั่นคือการพินิจ สองอย่างนี้ต่างกัน

การดูว่าคนหนึ่งพกมีดหรือเปล่า เขาจะแทงไหม นั่นคือการระวัง การมองอย่างแหลมคมและแจ่มชัด ไม่ว่าเขาจะพกอะไรหรือไม่ก็ตาม นั่นคือการพินิจ

ประสาทสัมผัสทำงานอย่างไร

ถ้าวางน้ำตาลโตนดไว้บนลิ้น รสก็ปรากฏเพราะมันสัมผัสลิ้น ถ้าได้ยินเสียง แก้วหูข้างในก็สั่น แรงสั่นนั้นกลายเป็นเสียงแล้วเข้าไปข้างในจึงเข้าใจได้ ถ้าเห็นภาพ ภาพก็ตกกระทบบนตา จมูกได้กลิ่น กลิ่นนั้นต้องไปกระทบที่ไหนจึงรู้สึกได้

เราจะรู้ก็ต่อเมื่อมีคนสอนเท่านั้น เราคิดว่า “ไม่จำเป็น” แต่มันจำเป็น ปิดตา ภาพก็หายไป ปิดหู เสียงก็หายไป ถ้ารู้ว่ากลิ่นไปกระทบตรงไหนในจมูก เราจะทำอะไรได้ ถ้ากลิ่นรู้สึกได้เมื่อกระทบผนังด้านข้างของจมูก เราก็ทาขี้ผึ้งอะไรสักอย่างไว้ตรงนั้นได้ไม่ใช่หรือ

“วิทยาศาสตร์อธิบายไว้แล้ว” วิทยาศาสตร์อธิบายไว้แล้วหรือ ถ้าวิทยาศาสตร์ไม่ได้อธิบาย จมูกจะไม่ได้กลิ่นหรือ กลิ่นมาได้เมื่อกระทบที่ไหน กลิ่นอยู่ที่จมูก หรืออยู่ที่โน่น

กลิ่นอยู่ที่ไหน

คุณจะพูดว่า “ถามอะไรแปลก ๆ แบบนี้ เราก็อยู่ของเราสบาย ๆ ดมอะไรไป ไปมาตามปกติ” ที่ศูนย์ทำสมาธิ คุณยอมรับทุกอย่างที่เขาบอกว่า “มันขึ้นไปข้างบน มันดึง มันหมุน” เคยมีใครบอกให้คุณถามคำถามนี้ไหม

กลิ่นอยู่ที่ไหน “อยู่ที่ดอกไม้” กลิ่นที่อยู่ในดอกไม้มาถึงจมูกผมได้อย่างไร “เอามาใกล้ ๆ ก็มา” ถ้าเอามาใกล้แล้วมันมา มันมีขามีมือหรือ ผมจะถามให้แย่กว่านั้นอีก มันเดินมาหรือบินมา

“มันมาทางที่ว่างเปล่า” มันไม่ได้มาทางที่ว่างเปล่า มันมาเพราะมีอากาศ ลมหายใจที่ผมปล่อยออกไปกระทบมัน แล้วเมื่อผมสูดกลับเข้ามา กลิ่นนั้นก็มาถึงผม ถ้าผมปล่อยลมหายใจไปทางนี้แล้วหันไปอีกทางหนึ่ง กลิ่นนั้นก็จะไม่มาถึงผม ต้องสูดลมที่ปล่อยออกไปนั้นกลับมาจากตรงนั้นบ้าง กลิ่นจึงจะมาถึงผม

ลองลูบจมูกของคุณแล้วดมดู จะมีกลิ่นอย่างหนึ่ง เคยลองทำบ้างไหม ตอนที่ยังไม่ได้อาบน้ำ ลองถูหูให้ทั่วแล้วดมดู ลองทำอะไรแบบนี้ดูบ้าง