భాగం 1 / 4
అరిసె, పక్కు, దున్నిన నేల
శివయోగి గారి “పక్కువం” (పరిపక్వత) అనే తమిళ ప్రసంగం ఆధారంగా రాసిన నాలుగు వ్యాసాలలో ఇది మొదటిది. మూల ప్రసంగాన్ని చూడండి. ఈ వ్యాసం తమిళ మూలం నుండి అనువదించబడింది.
గుంపుగా చేరడానికీ, ఎవరికో చప్పట్లు కొట్టడానికీ, “జై” కొట్టడానికీ మనిషి పరిపక్వం చెందాడు. కులాన్ని ఒప్పుకోవడానికీ, కులం నిజమని నమ్మడానికీ పరిపక్వం చెందాడు. మతాన్ని ఒప్పుకోవడానికీ, మత గర్వంతో బతకడానికీ పరిపక్వం చెందాడు. దేనికి మాత్రం పరిపక్వం చెందలేదు? మనిషిగా బతకడానికి మాత్రమే.
ఈ లోకం పరిపక్వం చెందుతుందా, చెందదా అన్నది ఎవరి సమస్య? అది లోకం సమస్య. ఎవరైనా పరిపక్వం చెందుతారేమో అని ఎదురుచూడడం నా పని కాదు. నేను అర్థం చేసుకుని పరిపక్వం చెందడానికే ప్రకృతి, లేదా దేవుడు, నాకు ఈ జీవితాన్నే ఇచ్చాడు. నువ్వు పుట్టిందే పరిపక్వం చెందడానికి. నీలో నువ్వు మేల్కొంటే ఏమవుతుంది? ప్రేమా కరుణా పొంగుతాయి. అవి నీకెందుకు రాలేదు? నువ్వింకా పరిపక్వం చెందలేదు.
పరిపక్వత అందరికీ ఒకటేనా?
నీ పరిపక్వత యథాతథంగా ఇంకొకరి పరిపక్వత అయ్యే అవకాశమే లేదు. నువ్వు దాటి వచ్చిన దారి, నీ అనుభవాలు, నీకు జరిగిన విషయాలు అందరికీ ఒకేలా జరగవు. అందుకే “అందరూ ఒకే విధంగా పరిపక్వం చెందండి” అని చెప్పకూడదు.
పరిపక్వత మనిషికీ మనిషికీ, కాలానికీ కాలానికీ, సమయానికీ సమయానికీ మారుతుంది. సామాజిక నీతి అందరికీ ఒకటి కాదు. సామాజిక నీతిని ఆధారం చేసుకుని బతకడం పరిపక్వత కాదు. సామాజిక నీతినీ దాటి, నేను ఎలా బతకాలి, నన్ను నేను ఎలా నిర్వచించుకోవాలి అనే స్పష్టమైన అవగాహనతో బతికేవాడు మాత్రమే పరిపక్వత చెందినవాడు కాగలడు. పరిపక్వతను అందరూ పొందవచ్చు. దానికి మతమూ భాషా అడ్డు కావు.
మనిషి ఎంత దూరం పరిపక్వం చెందవచ్చు?
మనిషి మనసు మాత్రమే పరిపక్వం చెందుతుంది. మిగతావన్నీ తమ స్వభావంలోనే అలాగే ఆగిపోతాయి. సింహం అంతకు మించి ఎదగదు. పులి అయినా, మరే జంతువైనా, దానికి అంతకు మించిన పరిపక్వత అంటూ లేదు. అది ఇప్పటికే పరిపక్వంగానే ఉంది; అంతకు మించి దానికి సాధ్యం కాదు.
మనిషి ఎంత దూరం పరిపక్వం చెందవచ్చు అని అడిగితే, దానికి హద్దే లేదు. చాలా దూరం పరిపక్వం చెందవచ్చు. అందుకే మనం పరిపక్వత గురించి మాట్లాడి తీరాలి. మాట్లాడడానికి కూడా మనం పరిపక్వం చెంది ఉండాలనిపిస్తుంది. ఒక మనిషి పరిపక్వం చెందితే అతను మాట్లాడే తీరే వేరుగా మారిపోతుంది.
అరిసె అందరికీ ఎందుకు కుదరదు?
మా అమ్మ చాలా కాలం ప్రయత్నించి, ప్రయత్నించి, చివరికి “అరిసెలు వేయడం నా వల్ల కాదు, నాకు రాదు” అని వదిలేసింది. బియ్యప్పిండి, చక్కెర, పాకం పట్టి, తీసి వత్తి నూనెలో వేయాలి. ఇల్లంతా అలికి, ముగ్గు వేసి, దేవుడికి మొక్కి, ఉపవాసం ఉండి పాకం పడితేనే అరిసె వస్తుందని ఒకావిడ మా అమ్మకు చెప్పిందట. చివరి వరకూ అరిసెలు వేయకుండానే అయిపోయింది.
బెల్లంతో ఒక అరిసె చేస్తే, అది ఎంత గట్టిగా ఉంటుందంటే కొరకడమే కుదరదు. రాయితో కొట్టి పగలగొట్టి తినాల్సిందే. ఎందుకు? ఆ పాకం పదును తెలియలేదు.
చక్కెర మరుగుతున్నప్పుడు కొంచెం తీసి నీళ్లలో వేస్తే తీగలా సాగాలి. ఆ పదునులో, దానికి తగిన కొలతలోనే పిండి వేయాలి. అంత వేడిలోనే కలపాలి. మరీ ఎక్కువగా మరగనివ్వకూడదు; సరైన పదునులో దించేయాలి. వెంటనే చేయకూడదు. ఒక రెండు రోజులు నాననిచ్చి, ఆ తర్వాత తీసి వత్తి, పైన గసగసాలు చల్లి వేయించాలి.
అంటే ఒక అరిసె వేయడానికే ఒక పరిపక్వత కావాలి, అంతేగా? అందరూ అరిసెలు వేయలేరు. తమిళంలో అరిసె వేయించడానికీ తుపాకీ పేల్చడానికీ ఒకటే మాట; తుపాకీనైనా పేలుస్తారేమో గానీ అరిసెను మాత్రం “పేల్చ”లేరు. తుపాకీ కొనిచ్చి “పేల్చు” అంటే, ఠప్మని పేల్చేస్తాడు. ఒక పిచ్చుకను చూసి గురి పెట్టి కాల్చినా కాల్చేయగలడు. కానీ అరిసె మాత్రం కుదరదు. దానికి పిండి పదునూ పాకం పరిపక్వతా తెలియాలి.
ప్రతి పనీ పరిపక్వత ఉన్న మనిషి చేసేదానికీ పరిపక్వత లేని మనిషి చేసేదానికీ తేడా ఉంటుంది. అందరూ పరిపక్వంగా చేస్తారా? లేదు. “పరిపక్వత” అనే ఒక్క మాటను అర్థం చేసుకోవడానికి కూడా పరిపక్వత కావాలి.
పుండు మీద కట్టే పక్కు ఏం చెబుతుంది?
పుండు వచ్చి, చీము పట్టి, పగిలి, పైన ఎండిపోతే “పక్కు కట్టింది” అంటాం (తమిళంలో పరిపక్వతకు వాడే “పక్కువం” అనే మాటలో ఈ “పక్కు” కనిపిస్తుంది). అప్పుడు అది పక్వానికి వచ్చింది. పక్వానికి వచ్చి ఏమైంది? పక్కు ఊడగానే గాయం మానిపోయి ఉంటుంది.
ఈ శరీరం చాలా విశేషమైనది. ప్రకృతి అనండి, దేవుడు అనండి, మీరు దేన్నైనా నమ్ముకోండి, అది మీ ఇష్టం. కానీ ఈ శరీరం చాలా తెలివైనది. గీసుకుపోతే అదే రక్తాన్ని గడ్డకట్టించి మానిపోతుంది. “నువ్వు మందు రాస్తేనే మానుతాను, ఇంజెక్షన్ వేయకుండా మానను” అని ఏ శరీరమూ అనదు. ఏ రోగం వచ్చినా తనను తాను కాపాడుకునేంతగానే దేవుడు మన శరీరాన్ని తయారు చేశాడు.
కానీ ఈ శరీరాన్ని పాడుచేయడానికే చాలామంది పని చేశారు. మందులతో, కల్తీ ఆహారంతో, కృత్రిమ కూరగాయలతో, తిన్నది అరగనే అరగనంతగా మన శరీరాన్ని తయారు చేసుకున్నాం. అంతేగా? శరీరం పరిపక్వంగానే ఉంది.
శరీరానికి ఎవరు నేర్పారు?
దేవుడు చేసిన ప్రతి పనినీ చాలా పరిపక్వంగా చేశాడు. పిల్లినీ పులినీ చేసిన విధానం వేరు, మనిషిని చేసిన విధానం వేరు. శరీరం విషయానికొస్తే అది పరిపక్వంగా ఉంది, చాలా చాలా జాగ్రత్తగా ఉంది. మీరు దానికి ఏమీ నేర్పనవసరం లేదు.
మీసం మొలవాలని మీరు ఏ స్వామినీ ఏ దేవుడినీ వేడుకోలేదు. “నేను మగవాడిని కావాలి”, “నేను ఆడదాన్ని కావాలి” అని తపస్సు చేయలేదు. అయినా అది జరిగింది. శరీరం తనంతట తానే దాన్ని చేసింది.
శరీరం విషయంలో వయసు తేడా కూడా అడ్డు కాదు. ఒక పురుషుడికీ స్త్రీకీ పరిపక్వమైన, పరిపూర్ణమైన వయసు వచ్చేస్తే, శరీరం తన పని తాను చేస్తూనే ఉంటుంది. ప్రేమకు వయసు అడ్డు కాదు.
కానీ సమాజం వేరేలా నేర్పింది. “పది, పన్నెండేళ్ల తేడా ఉంటే వాడు నీకు తగినవాడు కాదు. త్వరగా ముసలివాడైపోతాడు” అని ఆడపిల్లల మనసుల్లో ముద్ర వేసేశారు. వ్యక్తిగత నీతి మీద నాకు ఆసక్తి లేదు. నేను అడిగేది ఇదే: ఏది పరిపక్వత అని చూస్తే, సమాజం నీకు ఏం నేర్పిస్తుందో అదే పరిపక్వత అని నువ్వు అనుకుంటున్నావు.
జంతువులు పరిపక్వంగా ఉన్నాయా?
పిల్లి పరిపక్వంగా ఉంది, కుక్క పరిపక్వంగా ఉంది, సింహం పరిపక్వంగా ఉంది. మనిషిని చూస్తే పరిపక్వంగా ఉన్నట్టే లేదు. తనకు అవసరమో కాదో, పక్కవాడి జీవితాన్ని చూడడమే ఒక పనిగా పెట్టుకుంటాడు. అందుకే నాటకమూ సినిమా నడుస్తున్నాయి. ఇప్పుడు సినిమాలో వాడే రాసి, “ఇలా అన్నీ ఉంటే బాగుంటుంది” అని వాడే నటించి, వాడే చూసుకుంటున్నాడు.
పక్కులా అంటుకుని ఉన్నావా?
అందం కోసం ఏదైనా చేసుకోవడంలో తప్పు లేదు. కానీ నువ్వు అదొక్కటే చేస్తూ ఉన్నప్పుడే అది తప్పవుతుంది. అప్పుడు నీ పరిపక్వత ఎలా ఉంది? పరిపక్వం చెందలేదు. నువ్వు ఒకచోట పక్కులా అంటుకుని ఉన్నావు. దాన్ని పీకి పారేయాలి. పక్కు తీస్తేనే పుండు మానుతుంది. పక్కును సరైన సమయంలో తీసేయాలి; అప్పుడే పరిపక్వత. లేకపోతే అలాగే ఉండిపోతుంది, పక్కు కిందే చీము పట్టిపోతుంది.
మనసుకు తగిలిన మచ్చ ఎందుకు మానదు?
“నిప్పుతో కాలిన పుండు లోపల మానుతుంది; నాలుకతో కాల్చిన మచ్చ మానదు.”
మనసులో ఏర్పడే మచ్చ చాలా పెద్దది. శరీరంలో మచ్చ పడితే మానిపోతుంది. రేపు ప్లాస్టిక్ సర్జరీ చేసి శరీరం మీద మచ్చే లేకుండా చేసుకుంటారు; కానీ మనసుకు తగిలిన మచ్చను అలా మాన్పలేరు. ఇది ఎవరికి అర్థమైంది? మన తాత వళ్లువర్కు అర్థమైంది. శరీరాన్ని బాగు చేసుకుంటారు, మనిషిని మాత్రం ఏమీ చేయలేరు అని అప్పుడే చెప్పి వెళ్లిపోయాడు.
నేలను పక్వానికి తేవడం ఎలా?
ఒక నేలను పక్వానికి తేవడం అంటే దాన్ని గాయపరుస్తామా, లేక దున్నుతామా? పైగా “వెడల్పుగా దున్నడం కన్నా లోతుగా దున్ను” అంటారు. ఒక మనిషిలో లోతుగా దున్నాలంటే ఎలా చెప్పాలి?
“తమ్ముడూ రాజా, లే, తెల్లవారింది చూడు. దుప్పటి చెరసాల వదిలి వెంటనే రా” అని పాట పాడుతాం. అతను ఎక్కడున్నాడు? పడక గదిలో నిద్రపోతున్నాడు. పాట ఎక్కడ పాడుతున్నాం? నడివీధిలో నిలబడి. అది అతని చెవిన పడుతుందా?
“లే, బడికి వెళ్లాలి.” “ఈ రోజు వెళ్లనమ్మా.” “ఎందుకు?” “కడుపు నొప్పిగా ఉంది.” “నా బంగారం, ఈ రోజు వెళ్లలేవా? పర్వాలేదు, ట్యూషన్ మాస్టారిని పెట్టి చూసుకుందాం” అంటే ఏమవుతుంది? ట్యూషన్ మాస్టారు కూడా వస్తాడంటే వాడు ఇంకా హాయిగా నిద్రపోతాడు.
ఇప్పుడు ఏది పరిపక్వత? నేలను నిమరడమా? విత్తనాలు తీసుకెళ్లి నేల మీద చల్లేసి, “నీళ్లు పోస్తే మునిగిపోతాయేమో” అని కొంచెం చిలకరించి వచ్చేస్తే, మొలకెత్తి మొక్కై నేను కోత కోసేస్తానా? సాధ్యమా?
“ఊరికే పడి ఉన్న నేలను తవ్వి, బద్ధకం లేకుండా నాగలి నడిపి” అని పాడుతాం. అలా నేలను తవ్వి, దున్ని, గట్లు వేసి, నీళ్లు పెట్టి నాననిచ్చి, మళ్లీ బురద చేసి, ఇవన్నీ చేసిన తర్వాతే ఆ బురదలో నారు పోయాలి. నారును విడిగా పెంచి, దాన్ని పీకి తీసుకెళ్లి మళ్లీ నాటి, అందంగా, నేర్పుగా పెట్టాలి. నాటేసి ఊరికే వచ్చేయకూడదు. మధ్యలో కలుపు రాగానే దాన్ని పీకి పారేయాలి. అప్పుడే నేల పండుతుంది.
నిన్ను ఎలా అర్థం చేయించగలమని నువ్వు అనుకుంటున్నావు? పరిపక్వత అంటే ఏమిటని అనుకుంటున్నావు?