భాగం 3 / 4
నీ పరిపక్వత నీకు మాత్రమే
శివయోగి గారి “పక్కువం” (పరిపక్వత) అనే తమిళ ప్రసంగం ఆధారంగా రాసిన నాలుగు వ్యాసాలలో ఇది మూడవది. మూల ప్రసంగాన్ని చూడండి. ఈ వ్యాసం తమిళ మూలం నుండి అనువదించబడింది.
కులం లేకపోతే దాన్ని ఎందుకు నిర్మూలించాలి?
కులాన్ని నిర్మూలించడానికి వచ్చారా? కులం అనేదే లేదు కదా! లేనిదాన్ని ఎందుకు నిర్మూలిస్తున్నారు?
అందరూ బాగుండడానికి దారి చూపడానికే రాజ్యాంగం రూపొందింది. కానీ ఈ రోజు అందరూ బాగున్నారా?
బీఎస్ఎన్ఎల్, జియో
బీఎస్ఎన్ఎల్ అని ఒక సంస్థ; “కనెక్టింగ్ ఇండియా” దాని నినాదం. ఇప్పుడు మీరు జియోలో ఉన్నారా, బీఎస్ఎన్ఎల్లో ఉన్నారా? జియోకి ఎందుకు వెళ్లారు? “కనెక్టింగ్ ఇండియా” ఏమైంది? అందరం జియోకి మారిపోయాం. ఏ ప్రభుత్వం వచ్చినా ఇది మారలేదు.
జియోలో పని చేసేవాడు సరిగ్గా పని చేస్తాడు; బీఎస్ఎన్ఎల్లో పని చేసేవాడు చేయనే చేయడు. జియోకి ఫోన్ చేసి కనెక్షన్ కట్ అయిందని చెప్పగానే, “అవునా సార్, ఏ ప్రాంతం? సరిచేశాక నాకు స్టార్ ఇవ్వండి సార్” అని వెంటనే వస్తాడు.
ఎందుకీ దుస్థితి? మనిషి మారలేదా? పార్టీ మారలేదా? సమస్య ప్రభుత్వంలోనా, మనలోనా?
ప్రభుత్వ బ్యాంకూ ప్రైవేట్ బ్యాంకూ
ప్రభుత్వ బ్యాంకుకు వెళ్తే, “ఎవరు నువ్వు? ఎందుకొచ్చావు? ముందే ఫోన్ చేసి చెప్పి రాకూడదా? రోజుకు రెండు లక్షలకు మించి తీయకూడదని తెలియదా?” అంటారు. సరే, చెప్పి వెళ్దామని ఫోన్ చేస్తే, ఎవరూ ఎత్తనే ఎత్తరు.
ప్రైవేట్ బ్యాంకుకు వెళ్తే, “రండి సార్, కూర్చోండి. ఏం కావాలి?” అని అడిగి వాళ్లే చేసిస్తారు. “ఒక వాట్సాప్ మెసేజ్ పెడితే చాలు సార్” అంటారు.
ప్రభుత్వ బ్యాంకులో చెక్ బుక్ కోసం ఫారం ఇస్తే, సంతకం మిస్సయిన సంగతి తర్వాతిసారే చెబుతారు; “మీరే చూసుకోవాల్సింది” అంటారు. ఆ తర్వాత వెళ్తే “మీ పేరు లేదు” అంటారు. తపస్సు మీద తపస్సు చేస్తేనే ఒక చెక్ బుక్ దొరుకుతుంది.
ప్రైవేట్ బ్యాంకులో ఖాతా తెరవాలంటే చాలు, ఇంటికే వచ్చి పత్రాలు తీసుకెళ్తారు; ఖాతా నంబర్ ఎస్ఎంఎస్లో వచ్చేస్తుంది. బ్రాంచ్ ఎక్కడుందో కూడా మీకు తెలియదు.
ప్రభుత్వ బ్యాంకు బ్రాంచ్లో పాస్బుక్ ప్రింట్ చేయడానికి ఒక యంత్రం పెడతారు; అది పని చేయనే చేయదు. ప్రభుత్వం ఇలా పరిపక్వం చెందిపోయింది.
ప్రభుత్వ బడీ విద్యాశాఖా
సినిమాలో ప్రభుత్వ బడి అంటే పైకప్పు కూలిపోతోంది, మేకలనూ ఆవులనూ కడుతున్నారు అని చూపిస్తారు; పక్కనున్న కాన్వెంట్ బడి బాగుంటుంది. మేం వేసుకున్న ఖాకీ నిక్కరు అరిగి చిల్లు పడేది; నల్ల దారంతో కుడితే “పోస్ట్ బాక్స్” అని ఎగతాళి చేసేవారు. ఈ రోజు మా అబ్బాయి, “నీకు సూదీ దారంతో కుట్టడం వచ్చా?” అని అడుగుతున్నాడు. ఆ కష్టం వాడికి తెలియదు.
అంటే మనం ఎలా పరిపక్వం చెందుతున్నాం? మనల్ని చాలా పరిపక్వంగా మూర్ఖులుగానే ఉంచడమే విద్యాశాఖ పని.
పాఠ్యపుస్తకంలో “అంటరానితనం ఒక పాపం, అంటరానితనం ఒక పెద్ద నేరం” అని రాసి పెడతారు. ఆ వాక్యాలు చదివితే “అంటరానితనం అంటే ఏమిటి?” అనే ప్రశ్న వస్తుందా, రాదా? అది లేకపోతే దాన్ని ఎందుకు అచ్చు వేసి పెట్టావు? ఆ వాక్యాలు తీసేస్తే మనుషుల మధ్య ఏమైపోతుంది? ఇలాగే మనల్ని పరిపక్వంగా ఉంచుకుంటున్నారు.
ఏ ఊరైనా నా ఊరే, అందరూ నా బంధువులే
ఒక మనిషి నిజంగా పరిపక్వం చెందితే అతనికి ఏమనిపిస్తుంది? “యాదుం ఊరే యావరుం కేళిర్”: ఏ ఊరైనా నా ఊరే, అందరూ నా బంధువులే. పరిపక్వమైన భాషా మార్గమూ చెప్పేది ఇదే: అందరూ నా బంధువులు. నీకొక గాలి, నాకొక గాలా? గాలి ఒక్కటే తమ్ముడూ.
ఇవన్నీ నేను పరోక్షంగా చెబుతున్నాను కాబట్టి కొంచెం ఆలోచిస్తున్నారు. నేరుగా చెప్పడానికీ నేను సిద్ధమే; కానీ దాన్ని తట్టుకునే అర్హత ఇప్పుడు మనుషుల్లో లేదు. నేను పరిపక్వం చెందిపోయాను.
అరిసె, కేసరి, సాంబారు
మా అమ్మ “అరిసెలు వేయడం నా వల్ల కాదు” అని వదిలేసిందని చెప్పాను కదా? అరిసెలే వేసి ఇవ్వాలని ఏం నిర్బంధం? మనం వేస్తే రాయిలాగే ఉంటుంది. ఏదో ఒక తీపి ఇవ్వాలి, అంతేగా? కేక్, జిలేబీ, జాంగ్రీ అని ఎన్ని రకాలు! రవ్వా చక్కెరా వేస్తే కేసరి. ఎప్పుడూ అరిసెలే ఉండాలా? కేసరిని బాగా చేయొచ్చుగా?
కేసరిలో నెయ్యీ జీడిపప్పూ దండిగా వేస్తే, “కేసరి బాగుంది” అంటాడు. ఏది బాగుంది? నాలుకకు ఏం తగిలింది, ఏది రుచిని పెంచింది అని మనకు తెలియదు. పక్కవాళ్ల కేసరిలో నెయ్యీ జీడిపప్పూ లేవు, అంతే; దాన్ని “కేసరి బాగాలేదు” అంటాడు.
సాంబారు బాగుందంటే, అందులో వేసిన పప్పూ టమాటా ఉల్లిపాయా బాగున్నాయి. పేదవాళ్ల ఇంటి సాంబారులో ఉల్లిపాయా టమాటా ఉండవు. వంద గ్రాముల టమాటాలు కొని కూర వండేవాళ్లకీ, కిలోల లెక్కన కొని ఫ్రిజ్లో పెట్టి వండేవాళ్లకీ తేడా లేదా?
ఒక్కొక్కరి పరిపక్వత వేరు
నేను చెబుతున్నాను: ఇంకొకరిని చూసి మీరు పరిపక్వం చెందలేరు. పరిపక్వత చెందిన ఒకరిని వెతికి పట్టుకుని ఆయనలా అయిపోలేరు. ఆయన పరిపక్వం చెందిన విధానమే వేరు.
అదే మైదా పిండి; ఒకటి నీళ్లలో ఉడికింది, ఒకటి నూనెలో వేగింది. నూనెలో వేగింది పూరీ అవుతుంది; మరొకటి వేరేదో అవుతుంది. చపాతీ చపాతీయే, రొట్టె రొట్టెయే.
నీ పరిపక్వత ఇంకొకరి పరిపక్వత అయ్యే అవకాశమే లేదు. నువ్వు దాటి వచ్చిన దారి, నీ అనుభవాలు, నీకు జరిగినవి అందరికీ ఒకేలా జరగవు. అందుకే “అందరూ ఒకే విధంగా పరిపక్వం చెందండి” అని చెప్పకూడదు. సామాజిక నీతి కూడా అందరికీ ఒకటి కాదు.
ఒకరికి రెండు ఇడ్లీలు, ఒకరికి మూడు, ఇంకొకరికి ఇడ్లీయే ఇష్టం ఉండదు. ఒకరు “ఉప్మా!” అని ఆశగా ఎదురుచూస్తారు; ఇంకొకరు “ఉప్మానా?” అంటారు. మొదటివారు తిన్న ఉప్మాలో పప్పులు వేయించి చేసి ఉంటారు. విషయం ఉప్మా కాదు; అందులో వేసిన పదార్థాలే.
కొందరు “ఉప్మా” అని ఇచ్చేది రవ్వ గంజి; కొందరు ఇచ్చేది కిచిడీ. ఉపవాసపు గంజి పేదలు తాగే గంజిలా ఉంటుందని అనుకుంటున్నారా? ఖర్జూరమూ పాలూ మాంసమూ వేసి మరిగించి ఉంటారు; పేరుకే గంజి.
సామాజిక నీతీ నీ నీతీ
అంటే పరిపక్వత మనిషికీ మనిషికీ మారుతుంది. అలా అయితే నేను ఎలా పరిపక్వం చెందాలి? ఎవరిని ఏం అడగాలి? “దేవా, నేను పరిపక్వం చెందానా? నీకు తగిన పదునులో బతుకుతున్నానా? ఈ ప్రకృతితో సామరస్యంగా బతుకుతున్నానా?”
నాకు సరైనదంటే అది సరైనదే. ఇతరులకు అది తప్పుగా కనిపిస్తే అది ఎవరి సమస్య? నా సరే నాకు సరి; ఇంకొకరి సరి నాకు సరిపడదు. నీ నీతికీ సామాజిక నీతికీ సంబంధమే లేదు. ముందు ఇది అర్థం చేసుకోవాలి.
నీ తలనొప్పి ఎక్కడుందో తెలుసా? సామాజిక నీతితో నువ్వు సరిపడాలని చూస్తున్నావు. నీ మానసిక రోగం, అశాంతి, అపరాధభావం అన్నిటికీ మూల కారణం ఇదే: సమాజంతో నువ్వు సరిపడలేవు; అది అర్థం కాక సరిపడాలని చూస్తున్నావు. “ఇలాగే ఉండాలి” అనే పట్టును నువ్వు వదలనే వదలనంటున్నావు.
పొలంలో ట్రాక్టర్ నడిపేవాడిని రోడ్డు మీద నడపమంటే, చుట్టూ చుట్టూ తిరుగుతూనే ఉంటాడు. గానుగెద్దు రోజంతా తిరగవచ్చు; ఏ ఊరూ చేరదు. ఎందుకు? అది గానుగెద్దు.
మంత్రమూ మాడ్యులేషనూ
రోజూ ఉదయం గంట కొట్టి “శుక్లాంబరధరం విష్ణుం…” అని చెబుతాం. సరైన అర్థం తెలియకుండా, బట్టీ పట్టి, ఒక అందమైన రాగంలో లాగి లాగి చెబుతాం. అర్థం తెలియకుండా ఇలా ఉత్త రాగంలో చెప్పకూడదు.
ప్రతి ఒక్కడికీ భాషను మాట్లాడే తీరు అని ఒకటి ఉంటుంది. అది అతని మాడ్యులేషన్; దాన్ని ఎవరూ మార్చలేరు.
ఇది అర్థం కాక సంస్థలు “ఇలాగే చెప్పాలి” అంటాయి. కానీ ఒకరు చెప్పినట్టు ఇంకొకరు చెప్పనే చెప్పరు. అలా అయితే దేవుడు ఏ విధంగా చెబితే అర్థం చేసుకుంటాడు? ఉదయం మంత్రాన్ని ఏ రాగంలో చెబితే ఆయనకు వినిపిస్తుంది? ఆ ప్రశ్నను మాత్రం ఎవరూ అడగనే కూడదు.
నన్నెందుకు మాట్లాడేలా చేశారు?
“నీ కథ మాత్రమే మాట్లాడు. ఇతరులను ఎందుకు తిడుతున్నావు?” అని నా కామెంట్లో ఒకరు అడుగుతున్నారు. మీరెందుకు యూట్యూబ్లోనూ వేదిక మీదా మాట్లాడారు? పుస్తకంగా అచ్చు వేసి నా చేతిలో పెట్టింది మీరే కదా? సంస్థాగత మతాలు ఇలా లేకపోయి ఉంటే నేను మాట్లాడతానా? నాకు తెలియకపోయి ఉంటే మాట్లాడతానా?
బడి పాఠాల్లో అవన్నీ ఎందుకు పెట్టారు? ఏం నేర్పారు? నన్ను ఎలా పరిపక్వం చేసేశారు?
కప్పా గోదురుకప్పా
ఒక కప్పను మొట్టి మొట్టి, “నువ్వు కప్పవి కాదు, గోదురుకప్పవి” అని మళ్లీ మళ్లీ చెబుతారు. దెబ్బలు తట్టుకోలేక అదీ “నేను గోదురుకప్పనే” అని ఒప్పుకుంటుంది. కొట్టినవాడు “దానికి అర్థమైపోయింది” అనుకుంటాడు. కానీ ఆ కష్టం దెబ్బలు తిన్న కప్పకే తెలుసు.
కప్పా గోదురుకప్పా ఒకేలా కనిపించినా వేర్వేరు. కప్ప పెద్దగా పెరుగుతుంది; గోదురుకప్ప బండరాయి లోపల కూడా ఉంటుంది.
కానీ మనల్ని ఏం చేసేశారు? మొట్టికాయ మీద మొట్టికాయ తిని, నా దగ్గరికి వచ్చి “నేను కప్పనైపోయాను” అంటున్నారు. అప్పుడు కూడా నువ్వు గోదురుకప్పవే! “ఏమైనా మా వ్యవస్థాపకుడు చెప్పేదాంట్లో మంచి ఉంది, నీకు తెలుసా?” అంటున్నారు.
మహానుభావుడూ నువ్వూ
ఏ మహానుభావుడు కళ్లతో తిన్నాడు? చెవులతో తిన్నాడు? నోటితోనే కదా తిన్నాడు? ఆయనా నోటితో తిన్నాడు, నువ్వూ నోటితోనే తింటున్నావు. అలా అయితే నువ్వూ మహానుభావుడివే కదా? ఇది మాత్రం నువ్వు ఒప్పుకోనే ఒప్పుకోవు.
పరీక్షలో ఒక మహాత్ముడి గురించి రాయమంటే, ఆయన ఏ సంవత్సరం, ఏ ఊళ్లో, ఎవరికి పుట్టాడో రాసి పెడితే పాస్ చేస్తారు. కానీ ఆ మహానుభావుడు చెప్పిందాన్ని చెబితే నీకు అర్థం కాదు.
టీచర్ పరిపక్వం చెందాడా? ఏ విద్యార్థినైనా పరిపక్వం చేశాడా? “నువ్వొక విశేషమైనవాడివి. ఈ భూమి మీద నువ్వు ఉండబోయేది ఒక వంద సంవత్సరాలే. ఎన్ని కోట్లు సంపాదించినా ఒక ముద్ద అన్నమే. ఒక స్థాయి దాటాక డబ్బు ఏమీ కాదు” అని నేర్పాడా?
నటుడు విజయ్ కూడా “అదంతా దేనికీ పనికిరాదు” అంటాడు. కానీ ఆ పనికిరాని డబ్బుతోనే కారు కొనుక్కుని తిరుగుతున్నాడు. మనమూ ఇలాగే పరిపక్వం చెందాం.
నేను శరీరం మాత్రమే కాదు
అలా అయితే పరిపక్వం చెందడం అంటే ఏమిటి? నేను వచ్చాను, నేను వెళ్లిపోతాను. ఎక్కడి నుంచి వచ్చాను? ఎక్కడికి వెళ్తాను? అమ్మ కడుపు నుంచి మాత్రమే వచ్చానా? శ్మశానంలో ఈ శరీరాన్ని కాల్చడంతో నేను ముగిసిపోతానా? నేను ఉత్త శరీరం మాత్రమేనా?
ఒక జ్ఞాని “నేను శరీరం మాత్రమే కాదు” అన్నాడు. ఆయనను స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోని ఒకడు “నేను శరీరం కాదు” అనేశాడు. మధ్యలో ఉన్న “మాత్రమే” అనే చిన్న మాటను తీసేశాడు. దాన్ని తీసేసి, “నేను శరీరం కాదు” అనే చెప్పుకుంటూ తిరుగుతున్నాడు.