భాగం 2 / 4
ఇంద్రియాలు ఇచ్చింది దేనికి?
శివయోగి గారి “పులాల్ మరుత్తల్” (ఇంద్రియాల తిరస్కరణ) అనే తమిళ ప్రసంగం ఆధారంగా రాసిన నాలుగు వ్యాసాలలో ఇది రెండవది. మూల ప్రసంగాన్ని చూడండి. ఈ వ్యాసం తమిళ మూలం నుండి అనువదించబడింది.
గాలి పీలిస్తేనే వాసన
ఒకదాని వాసన చూడాలంటే ఏం చేస్తారు? ముక్కు దగ్గర పెట్టి గాలి పీలుస్తారు. పీలిస్తే వాసన వస్తుంది, ముక్కు మూస్తే రాదు. గాలిలో కలిసి వస్తేనే వాసన. శ్వాస ఎప్పుడూ లోపలికి వెళ్తూ బయటికి వస్తూ ఉంటుంది కాబట్టి, వాసనకు ఆయన వేరే దారి పెట్టలేదు; గాలితో కలిపే తెస్తున్నాడు.
దుర్వాసన కొడితే ముక్కు మూసుకుంటారు, ముఖం తిప్పుకుంటారు, చేతిరుమాలు అడ్డం పెట్టుకుంటారు. తెలిసింది కాబట్టే కదా ఇవన్నీ చేశారు? కానీ అడిగితే “తెలియదు” అంటారు. మీకు తెలుసు; తెలుసని మాత్రం తెలియదు. ఇదే సమస్య.
పులాల్ అంటే ఐదు ఇంద్రియాలు
కన్ను, చెవి, ముక్కు, నోరు, చర్మం: ఒక్కొక్కటిగా చెబితే “పులన్”; అన్నీ కలిపి చెబితే “పులాల్”. “కన్ను పోయిన దారిలో కాలు పోవచ్చా?” అన్నదానికి అర్థం ఏమిటి?
కన్ను “అందం” అంటుంది. కన్ను అందం అని చెప్పిందా, కన్ను ద్వారా చూసిన మనసు చెప్పిందా? కన్ను ద్వారా చూసింది మనసు. అందంగా ఉన్నది మనసుకు. పాటలోని మాధుర్యమూ, రుచీ, పరిమళమూ అంతే: చెవికో నాలుకకో ముక్కుకో కాదు, మనసుకు.
ముక్కుకు మాత్రం నేరుగానే పేరు పెట్టేశాడు. మనసే వాసనను అనుభవిస్తుంది; అందుకే తమిళంలో పరిమళాన్ని “మణం” అంటారు, మనసును “మనం” అంటారు.
మూడు సుడుల ణ, రెండు సుడుల న
పవణంది మునివర్ అని ఒకాయన వచ్చి, మూడు సుడుల “ண” (ణ), రెండు సుడుల “ன” (న) అని విడదీసి మనల్ని మోసం చేశాడు. మాట్లాడేటప్పుడు “మణం” (పరిమళం), “మనం” (మనసు) రెండూ వినేవాళ్లకు ఒకేలా వినిపిస్తాయి; “కల్” (రాయి), “కళ్” (కల్లు) లాగా. సందర్భాన్ని బట్టే అర్థం తెలుస్తుంది: “కళ్ తాగాను” అంటే అది ఘనపదార్థం కాదు; “కల్ మీద కూర్చున్నాను” అంటే నీళ్ల మీద కాదు. అక్షరాలు మార్చి గందరగోళం చేసేశారు. కానీ ముక్కు చేసే పని నేరుగా ఉంటుంది; అందుకే నేరుగానే “మణం” అని పేరు.
ఇంద్రియాలను పాలించేది మనసు
పులాల్ అంటే అన్నీ కలిసినది. ఎందుకు కలిపి చెప్పాలి? కంటి ద్వారా చూసేదీ మనసే, చెవి ద్వారా వినేదీ మనసే, ముక్కు ద్వారా వాసననూ నాలుక ద్వారా రుచినీ చర్మం ద్వారా స్పర్శనూ అనుభవించేదీ మనసే. మనసే ఈ ఇంద్రియాలన్నిటినీ పాలిస్తోంది.
అందం అని నేర్పించింది
నేను దేన్ని అందం అన్నాను? నాకు నేర్పించారు: తెల్లగా, ఎర్రటి చర్మంతో ఉంటే అందం. మీ అమ్మ అందంగా లేదని అంటారా? మీకు ఆమె ఎలా అందంగా కనిపించింది? పుట్టినప్పుడే ఈ జ్ఞానంతో పుట్టి ఉంటే, అమ్మనే ఒప్పుకునేవాళ్లు కాదు.
పెద్దయ్యాక “అమ్మకు ఏమీ తెలియదు, నాన్న పల్లెటూరి మనిషి” అంటారు. నాన్న రిక్షా తొక్కేవాడైతే “మా ఇంట్లో పనిచేసే మనిషి” అనేవాళ్లు కూడా ఉన్నారు. ఎందుకు? వాళ్లు ఏం బోధిస్తారో అదే అయిపోయి, దాన్నే కంటి ద్వారా చూస్తాడు; మిగతాది చూడనే చూడడు. దృశ్యాన్ని దృశ్యంగా మాత్రమే చూడాలి, చదవకూడదు. నాకు చదవడం వచ్చు కాబట్టి దృశ్యంగా చూడలేకపోయాను.
చదవడం రావాలా, కన్ను కనిపించాలా?
నా సందేశాలను ఒకాయన హిందీలోకి అనువదించి వివరణలో పెడుతున్నాడు. పైన ఒక గీత గీసి, జాంగ్రీని పిండినట్టు గుండ్రంగా గుండ్రంగా ఉంటుంది. ఆ భాష తెలిసినవాడికి అది ఒక ధ్వనిని పుట్టిస్తుంది; మనకు పుట్టించదు. అందుకని దృశ్యంలో తప్పుందా?
చదవడం రావాలా, కన్ను కనిపించాలా? చదవడం రాకపోతే కన్ను వృథానా? వళ్ళువర్ అంటాడు:
“విద్య నేర్చినవారినే కళ్లున్నవారు అంటారు;
నేర్వనివారి ముఖంలో ఉన్నవి రెండు పుండ్లు మాత్రమే.”
హిందీ చదివితే నేర్చినవాళ్లా? నేర్చినవాళ్లు అంటే ఎవరు?
పులాల్ అంటే మాంసం అని నేర్పించాడు
పులాల్ అన్నప్పుడు నాకు అసలు అర్థం కాలేదు. ఒకడు “మేక మాంసం, గొడ్డు మాంసం, కోడి, ఇదే పులాల్” అనేశాడు.
కిచ్చిలిక్కాయ్ అనే పదాన్ని నేను ఎక్కడి నుండి తీసుకున్నానో నాకు మాత్రమే తెలుసు; దానికి నాకు ఒక కారణం ఉంది. నీకేమో ఒకడు కారణాన్నే నేర్పించేశాడు: పులాల్ అంటే మాంసం. ఇప్పుడు ఏ పాట చదివినా దాన్నే అతికిస్తున్నావు.
పులాల్ మరుత్తల్ అంటే దేన్ని తిరస్కరించాడు? “ఊన్”, “పులాల్” అని రెండూ ఎందుకు చెబుతున్నాడు? “ఊన్, పులాల్, నరం” అని ఒకాయన అంటాడు. తిరుమందిరంలోనూ తిరువాచకంలోనూ పులాల్ వస్తుంది; “పులైయర్” అని కూడా వస్తుంది.
ముందూ వెనకా తెలియనివాడు
మనసు స్పష్టం కానివాడు ఇంద్రియాలకు బానిసై, వాటిని మూర్ఖంగా ఉంచి నిలబడతాడు. కన్ను కనిపిస్తోంది, చూస్తున్నాడు; అయినా “నాకు తెలియదు” అంటాడు. (తమిళంలో “తెరియుం” అనే ఒకే పదానికి “కనిపిస్తుంది” అనీ “తెలుసు” అనీ రెండు అర్థాలు.)
“అతను నీకు ముందూ వెనకా తెలుసా?” అని అడిగితే, “ముందుకు వెళ్లి చూస్తే ముందు కనిపిస్తాడు, వెనక్కి వెళ్లి చూస్తే వెనక కనిపిస్తాడు” అంటాను. తెలియనివాడు గుడ్డివాడికే ఉంటాడు. నాకు కళ్లు కనిపిస్తున్నప్పుడు నాకు తెలియనివాడు ఎవడు?
“ఆయన మాట్లాడేది అర్థం కాదు” అంటారు. పరిస్థితిని చూస్తే అర్థం కాదా? దట్టమైన ఎడారిలో ఒకాయన ఏదో భాషలో అడుగుతున్నాడు. నా చేతిలో నీళ్ల డబ్బా ఉంది. అతను ఏం అడుగుతున్నాడో అర్థం కావడానికి భాష తెలియాలా?
“ఇరవై ఏళ్ల వరకు తల్లిదండ్రుల వశంలో ఉన్నాను; ఇరవై క్షణాల్లో నీ వశమైపోయాను” అంటారు. అది భాష వల్ల జరిగిందా? “ఒక్క చూపు చాలదా, వేల మాటలు కావాలా?” జంతువులు భాష లేకుండానే సంభాషించుకుంటాయి.
కుక్క మాట్లాడిన భాష
ఒక వీడియో. ఒక పిల్లవాడు బొమ్మ తుపాకీతో ఒక కుక్కను కాలుస్తాడు; అది పడిపోతుంది. ఇంకోదాన్ని కాలుస్తాడు; అదీ పడిపోతుంది. మూడోదీ పడిపోతుంది. తర్వాతి కుక్క మాత్రం పడదు. అప్పుడు ఇంకో కుక్క దాన్ని ఒక్క తట్టు తడుతుంది. పిల్లవాడు మళ్లీ కాలుస్తాడు; ఇప్పుడు అదీ పడిపోతుంది. ఒకటే నవ్వు. ఆ కుక్క ఏ భాష మాట్లాడింది?
తెలియని భాషలో కూడా సంతోషమా, దుఃఖమా, కోపమా అని తెలుస్తుంది. నవ్వుతూ తిడితే నువ్వు కోపగించుకోవు. ఇది అర్థమైతేనే జీవించగలం. అప్పుడే “నాట్యమాడే నీ కళ్లలో నాటకమంతా చూశాను” అని పాడగలం.
ఇప్పుడు ఇంద్రియాలు మనసును బానిసగా చేసి ఉంచాయి. ప్రత్యేకమైన కళ్లను, నీకు ఇప్పటికే తెలిసినదాన్నే వెతకడానికీ తడమడానికీ ఉంచుకున్నావు.
రుచులు ఆరేనా?
నాలుక అనుభవించేది ఆరు రుచులేనా? కలకండ, చక్కెర, బెల్లం, తేనె అన్నీ తీపి. అన్నీ ఒకటే అయితే, కళ్లకు గంతలు కట్టుకుని నాకినా ఇది తేనె, ఇది బెల్లం, ఇది కలకండ, ఇది తాటిబెల్లం అని ఎలా విడదీసి చెబుతున్నావు? అలా అయితే తీపి ఒక్కటి కాదు.
పులాల్ పులాల్ అని మాట్లాడటం మూర్ఖత్వం అని నా గురువు ఒక్క వాక్యంలో అందరినీ కొట్టి వెళ్లిపోయాడు.
ఒక్క తీపికే ఇన్ని రకాలు. ఎండు మిరపకాయ కారమూ, పచ్చిమిరపకాయ కారమూ, మిరియాలు కొరికిన కారమూ ఒకటేనా? ఒక్కొక్కదాన్నీ ఎలా విడివిడిగా గుర్తించారు? ఎక్కడ మోసపోయారు? “నాలాగా మోసపోయిన అమాయకుడు ఇంకెవరు?” అని పాడుకోవాల్సిందే.
ఇంద్రియాలు ఇచ్చింది దేనికి?
నేను ఇప్పటికే మోసపోయినవాడిని. నా ఇంద్రియాలేమో సరిగ్గా చూపించడానికి ఎదురుచూస్తున్నాయి: ఎప్పుడైనా వీడు నిజాన్ని గ్రహించకపోతాడా అని.
దేవుడు కళ్లను దేనికి ఇచ్చాడు? నేను నేర్చుకున్నదాన్ని చూడటానికా, చూసి నేర్చుకోవడానికా? చెవులు? నేను ఆశించేది వినడానికా, విన్నదాని నుండి నేర్చుకోవడానికా? నాలుక? రుచిని అనుభవించడానికా, చెప్పిన రుచి ఇందులో ఉందా అని సరిచూడటానికా? ముక్కు? ఒక వాసనను అనుభవించడానికా, వాసనల మధ్య తేడాను అర్థం చేసుకోవడానికా?
ఇది ఇరువాట్చి పువ్వు, ఇది గులాబీ, ఇది మల్లె, ఇది మలం అని బాగా చెబుతావు. “మా అమ్మాయి వాసన చూసే ఉప్పు ఎక్కువైందా తక్కువైందా చెప్పేస్తుంది” అనేవాళ్లు కూడా ఉన్నారు. మన అవయవాలు అంత సూక్ష్మమైనవి, సంపూర్ణమైనవి.
ఇప్పుడు మనసు చెడిపోయి ఉంది. మనసు చెడినవాళ్లు “ఇంద్రియాలను అణచివేయి; కళ్లను వదిలేయి, చెవులను వదిలేయి” అంటారు. నేను చెబుతున్నాను: నీ దగ్గర ఉన్న కన్నును, చెవిని, ముక్కును సరిగ్గా వాడుకో. నా గురువు కూడా అదే చెప్పి వెళ్లాడు.
మేస్తూ తిరిగే ఐదు ఆవులు
తిరుమూలర్ ఇంద్రియాలను మేస్తూ తిరిగే ఐదు ఆవులు అంటాడు. “నీ కన్ను మేస్తోందా?” అని అడుగుతాం కదా, అదే. మగవాళ్ల కళ్లు మేస్తాయి; అందుకే ఆడవాళ్లు దుపట్టా లేకుండా బయటికి వెళ్లరు. ఒక రజినీ పాటలో “ముఖం ఇక్కడ ఉంది” అంటాడు. తల ఎత్తి నిలబెట్టినా చూపు కిందికి దిగిపోతుంది.
కుక్క, పిల్లి, సింహం, పులి అన్నీ నీ కళ్లలోకి చూసే మాట్లాడతాయి. మనిషి మాత్రం కళ్లు తప్ప ఎక్కడెక్కడ చూడగలడో అక్కడంతా చూస్తాడు: “నెక్లెస్లు ఎక్కువ వేసుకుందా? గాజులు ఉన్నాయా? ఉన్నవాళ్లా?” ఇంద్రియాలు ఇప్పుడు ఎవరికి బానిసలుగా ఉన్నాయి?
కురవమంటే కురిసే వాన
మనసుకు బానిస అయినవాడే “ఇంద్రియాలు చెప్పేది వినకు” అంటాడు. అతను ఒక మూర్ఖుడు; కళ్లున్నవాడూ కాదు, నేర్చినవాడూ కాదు. ముందు “దైవం”, “కడవుళ్” అనే రెండిటినీ (రెండూ దేవుడిని సూచించే తమిళ పదాలు) ఒకటి చేసేశాడు. వళ్ళువర్ అంటాడు:
“దైవాన్ని పూజించక, భర్తనే పూజిస్తూ నిద్రలేచే స్త్రీ
‘కురువు’ అంటే వాన కురుస్తుంది.”
“దైవాన్ని పూజించదు” అంటే దేవుడిని మొక్కనిది అని అర్థం చెప్పేశాడు, ద్రావిడర్ కళగం (నాస్తిక ఉద్యమ పార్టీ) కార్యకర్తలా: “దేవుడిని మొక్కకు, భర్తను మాత్రమే గౌరవించు; అప్పుడు నువ్వు కురువు అంటే వాన కురుస్తుంది.”
“కురవమంటే కురిసే వాన” అంటే ఆమె చెబితే కురిసే వాన అని అర్థం కాదు. ఒక రైతు పొలం దున్ని, వాన కురిస్తే బాగుండు అని అనుకుంటున్నప్పుడు వాన కురిస్తే ఎంత సంతోషపడతాడు? అలాంటిది ఆమె: నువ్వు ఆశించినదాన్ని నెరవేర్చేది. నువ్వేమో భార్యను ఎడారికి తీసుకెళ్లి, “నువ్వు నన్ను పూజించేదానివి; కురువు అని చెప్పు, వాన కురవనీ!” అంటావు. మనిషి ఏం చేస్తున్నాడు!
పులాల్ మరుత్తల్ అంటే మాంసాన్ని తిరస్కరించడం కాదు
కాబట్టి, మాంసం, చేపలు, గుడ్లు తినకుండా ఉండటం పులాల్ మరుత్తల్ ఎంతమాత్రం కాదు. అలా చెప్పి మిమ్మల్ని మోసం చేస్తున్నారు. మోసం చేస్తే తప్పు ఎవరిది? మోసపోయినవాడిది.
నెలకు 8% వడ్డీ మోసం
“ఒక లక్ష ఇవ్వండి; నెలకు 8% వడ్డీ ఇస్తాను, జీవితంలో పైకి రావచ్చు” అని ఒకాయన దగ్గర ఒక లక్ష తీసుకున్నాను. నెలకు 8000, ఆయన డబ్బులో నుండే ఇచ్చాను. పది నెలలు ఇచ్చాక ఆయన పది మందికి చెప్పాడు. వాళ్లు తలా ఒక లక్ష, పది లక్షలు ఇచ్చారు; ఇంకా చెబుతూనే, ఇస్తూనే ఉన్నారు. నేను కోటీశ్వరుడినై, అంతా చుట్టబెట్టుకుని వెళ్లిపోయాను. అందరూ “ఒక లక్ష ఇచ్చాం” అనే లెక్క వేస్తున్నారు. నిజానికి ఒక లక్షను తిరిగి తీసుకున్నది ఎవరు?
ఇప్పుడు వాళ్లు తప్పా, నేను తప్పా? వాళ్లు చాలామంది; నేను సరైతే ఒక్క ఓటు, మీరు సరైతే ఎన్ని ఓట్లు? ఒక లక్ష ఇచ్చేటప్పుడు అందరూ కలిసి వెళ్లి ఇచ్చారా? విడివిడిగానే కదా ఇచ్చారు? ఇప్పుడు అందరూ కలిసి రోడ్డు మీద నిలబడి పోరాడుతున్నారు. నన్ను నలుగురు పోలీసులు కొట్టవచ్చు; లక్షల్లో ఉన్న మిమ్మల్ని నలభై వేల మంది పోలీసులు వచ్చినా కొట్టలేరు. మూర్ఖులు లక్షల్లో ఉంటే న్యాయాన్నే మార్చేస్తారు. ఈ లోకం ఎప్పుడు బాగుపడుతుంది?
“ఒక లక్ష ఇస్తే నెలకు 8000 ఇస్తాను” అని ఎవరైనా అంటే, “అలా అయితే నువ్వే ఉంచుకుని సంతోషంగా ఉండు” అని చెప్పవద్దా? ఎక్కడి నుండి తెచ్చి ఇస్తావు అని అడగాలా వద్దా?