భాగం 3 / 4
కన్ను ఏం పాపం చేసింది?
శివయోగి గారి “పులాల్ మరుత్తల్” (ఇంద్రియాల తిరస్కరణ) అనే తమిళ ప్రసంగం ఆధారంగా రాసిన నాలుగు వ్యాసాలలో ఇది మూడవది. మూల ప్రసంగాన్ని చూడండి. ఈ వ్యాసం తమిళ మూలం నుండి అనువదించబడింది.
తప్పు ఇంద్రియంలోనా, మనసులోనా?
లెక్క సరిగ్గా వేయలేదు; జీవితాన్నీ సరిగ్గా వేయలేదు. ఇందులో కన్ను, చెవి, ముక్కు, నోరు ఏం తప్పు చేశాయి? తప్పు చేసింది మనసే కదా? అలా ఉండగా, ఇంద్రియాన్ని తప్పు అంటున్నారు.
కన్ను, చెవి, ముక్కు అన్నీ పనిముట్లు. పనిముట్టును ఎవరు పట్టుకున్నారో చూస్తే చాలదా? కత్తి ఉల్లిపాయ కోస్తుంది, చేతివేలినీ కోస్తుంది. కత్తి తప్పా? “కత్తే ఉంచుకోకు” అనేవాడు మూర్ఖుడే కదా? అదే మూర్ఖత్వం. తుపాకీ కూడా మనిషి మీదకు గురిపెట్టి కాల్చినప్పుడే తప్పు. దాన్ని కనిపెట్టింది అడవి జంతువుల నుండి కాపాడుకోవడానికి. ఇప్పుడు “ఏ అడవి జంతువునూ చంపకు” అని చెప్పేశారు.
అడవి పందీ, కరెంటు కంచే
ఇక్కడ వ్యవసాయమే చేయలేకపోతున్నారు. అడవి పందులు పొలంలో చిందులేసి వెళ్లిపోతున్నాయి.
అందుకే చివరికి రైతు కరెంటు కంచె వేస్తాడు. పంది చావదు; మనిషి చస్తాడు. పాపం, అతను వరి వేసి, రాత్రి కాపలాకు వెళ్తాడు. ఏమరుపాటుగా ఉన్నప్పుడు ఎవడో ఒకడు అందులో చిక్కుకుని చనిపోతాడు. పందిని చంపడానికి పెట్టిన కరెంటు మనిషిని చంపుతోంది. పందిని చంపకూడదు అని చెప్పడం వల్లే ఇదంతా జరుగుతోంది. మనిషి బాగా బతకడానికి మనం ఏ దారీ చేయలేదు.
కన్ను ఏం పాపం చేసింది?
ఇంద్రియం తప్పు అంటున్నారే, కన్ను ఏం పాపం చేసింది? దృశ్యాన్ని చూపిస్తుంది, అంతే కదా? చెవి, నాలుక, ముక్కు, చర్మం ఏం తప్పు చేశాయి?
నేను మాంసం చేపల జోలికే వెళ్లలేదు; ఇంద్రియాల గురించే మాట్లాడుతున్నాను. ఒకడు తాను మాంసం చేపలు తింటాడు కాబట్టి, నేనూ వాటిని తినమని చెబుతున్నానని అనుకుంటాడు. ఆ అర్థాన్ని మర్చిపోండి. నేను మిమ్మల్ని మాంసం తినమని చెప్పడం లేదు. ఇప్పటిదాకా తిననివాళ్లు హఠాత్తుగా తింటే అరగదు. మీరు టానిక్ తాగండి, మాత్రలు వేసుకోండి, కాఫీ తాగండి.
చక్కెర ఎలా తెల్లగా అవుతుంది?
కాఫీలో వేసుకునే చక్కెర దానంతట అదే తెల్లగా అయిందని అనుకోకండి. చెరకు రసం తెల్లగా ఉండదు. అందులో వేయాల్సినవన్నీ వేస్తేనే తెల్లగా, గడ్డలు గడ్డలుగా అవుతుంది. అందులో ఎముకలు కూడా కలుస్తాయి. ఎముకలు ఏరడానికే పేదవాళ్లు సంచి తగిలించుకుని వస్తారు; చచ్చిన కుక్క, శ్మశానంలో పడి ఉన్నది అని అన్ని ఎముకలనూ ఏరుకెళ్తారు. వాళ్లకు కావాల్సింది ఎముకలే కదా? మీరు తినే చక్కెరలో ఎన్ని మనిషి ఎముకలు పోయాయో నాకు తెలియదు.
తెలియకపోతే అది తప్పు కాదు. తెలియకుండా ఏదైనా తినేస్తారు. తెలిసిందే సమస్య. చేప అని తెలిస్తే కష్టం: “అది సముద్రంలో బతికింది, దానికి ఒక మనసు ఉంది, ఆత్మ ఉంది.”
“వడ్లు తింటే వడ్లలా ఉంటారు, ఆవును తింటే ఆవులా అవుతారు” అని మాట్లాడుతారు. అలా అయితే మనిషిని తింటే మనిషిలా కావచ్చా? ఏది తిన్నా లోపలికి వెళ్లేది విటమిన్లూ ఖనిజాలే; మనిషో, మేకో, ఆవో, కోడో లోపలికి వెళ్లదు.
కన్ను సరిగ్గా ఉంది, దాన్ని తిరస్కరించకూడదు. చెవి సరిగ్గా ఉంది, దాన్ని తిరస్కరించకూడదు. “మరి పులాల్ మరుత్తల్ అని మాట్లాడారు కదా?” తిరస్కరించకూడదు అన్నదే నా మాట.
కంటి నుండి వెళ్లే కిరణం
దృశ్యం నాకు ఎలా కనిపిస్తుంది? నేను దాని మీద ఆసక్తి పెడుతున్నానా, అది నా మీద ఆసక్తి పెడుతోందా? నేను చూస్తున్నాను కాబట్టే అది నాకు కనిపిస్తోంది.
మిమ్మల్ని ఎవరైనా చూస్తే ఆ వైపు తిరుగుతారు. మనిషి కూడా కాదు; ఇంట్లో కుక్కో పిల్లో మిమ్మల్ని చూస్తే, మీకు తెలియకుండానే తిరుగుతారు. కంటి నుండి ఒక కిరణం వెళ్లి మీ మీద పడుతుంది. వెనక నుండి ఒకరిని చూస్తూనే ఉండండి; గోక్కుంటారు. ఇంకా చాలాసేపు చూడండి, వెనక్కి తిరిగి చూస్తారు.
“ఏయ్” అంటే ఎవరు తిరుగుతారు?
పిలిచినప్పుడు శబ్దం చెవిలో పడటం మాత్రమే కాదు; ఆ వ్యక్తి వైపు దాన్ని పంపిస్తారు. పేరు చెబితేనే భర్త తిరుగుతాడని అనుకుంటారు. గుంపులో ఒక భార్య “ఏయ్” అంటే ఎవరు తిరుగుతారు? భర్తే.
ఇంట్లో అమ్మ, భార్య, పిల్లలు అందరూ ఉంటారు. ఒకడు “దరిద్రుడా” అని తిడతాడు. ఎవరికి కోపం వస్తుంది? అతను ఎవరిని తిడుతున్నాడో వాళ్లకు మాత్రమే. ఆ మాట ఎవరికి వెళ్తుందో వాళ్లకే వినిపిస్తుంది.
అలా అయితే ఇంద్రియం ఎలా ఉంది? చాలా పదునుగా ఉంది. దాన్ని తిరస్కరించేస్తే చెడిపోతావు. తిరస్కరించమని చెప్పే మాటల మొత్తం అర్థం ఇదే: నువ్వు జ్ఞానం వైపు తిరగకూడదు, ప్రశాంతంగా జీవించకూడదు, సంతోషంగా ఉండకూడదు.
బాగా జీవించడం చూస్తే ఎందుకు నచ్చదు?
మీకు బాగా జీవించడమే నచ్చదు, ఎందుకంటే మీరు బాగా జీవించడం లేదు. మీరు నన్ను చూసి అసూయపడుతున్నారని నాకు తెలుసు. నన్ను చూస్తే నచ్చకపోతే, నిజానికి నీకు నువ్వే నచ్చడం లేదు. నువ్వు నీకు నచ్చి ఉంటే, “ఒక మనిషి ఇలాగే జీవించాలి” అనిపిస్తుంది.
“జీవించాలనుకుంటే జీవించవచ్చు, భూమి మీద దారులు లేవా?” జీవించి వెళ్లు. మరి ఎందుకు నా దగ్గరికి వచ్చి కష్టపడుతున్నావు?
ఓదార్పు కోసం దిగులు ముఖం
నీకు కావాల్సింది ఏమిటి? ఎవరైనా ఒడిలో పడుకోబెట్టుకోవాలి, కన్నీళ్లు తుడవాలి. “నువ్వు ఓదారుస్తానంటే, నేను ఏడుస్తూనే ఉంటాను.” నీ నుండి నాకు ఒక ఆలింగనం కావాలి; దాని కోసం దిగులుగా ముఖం పెట్టుకుంటాను. అలా అయితే నువ్వు ఇంకా ఎదగనే లేదు.
ఒక తల్లి నాతో అంది: “మా అమ్మాయి ‘నా దగ్గర వచ్చి పడుకోకు’ అని గట్టిగా తిడుతోంది.” అమ్మా, ఆమె ఒంటరిగా ఉండాలనుకుంటోంది; మీరు వెళ్లి పక్కన పడుకుంటే ఆమెకు ఎలా ఉంటుంది? ఇరవై ఆరేళ్ల అబ్బాయి దగ్గరికి వెళ్తే “రా” అంటాడా?
ఎవరైనా మాట్లాడితే ఏం మాట్లాడుతున్నారో మాత్రమే గమనిస్తాం; ఎందుకు మాట్లాడుతున్నారో గమనించడం తెలియదు.
మాట్లాడేవాళ్లను చూసి మోసపోవడం
ఎవరైనా మాట్లాడితే, మాట్లాడేది ఎవరో చూసి, “ఆయన చెబితే సరిగ్గానే ఉంటుంది” అని నమ్మేస్తాం. “ఈయన జిమ్కు వెళ్తాడు; ఈయన దగ్గరికి వెళ్తే మన శరీరం కూడా ఇలా అవుతుంది.” పదేళ్లు మూలుగుతూ కష్టపడతాం; ఇంకోలా అవుతుంది. అడిగితే, “వ్యాయామం సరిగ్గా చేయలేదు” అంటాడు. శరీరశాస్త్రం ప్రకారం అది సాధ్యమే కాదు. ఆయనకు వ్యాపారం జరగాలి. ఆయన్ని చూసి మనం ఎందుకు మోసపోవాలి?
వళ్ళువర్ ఇంద్రియాన్ని ఎందుకు తిరస్కరించమన్నాడు?
మనసు భయంకరమైన తంత్రాలు చేస్తుంది. మనసును సరిదిద్దాల్సిన చోట, ఇంద్రియాలను తిరస్కరించమనడం న్యాయమా?
వళ్ళువర్ ఇంద్రియాన్ని తిరస్కరించమనడానికి కారణం, మూర్ఖుల మనసు అంతగా మూర్ఖమైపోయింది; అందుకే మొత్తం వృథా అని ఆయన నిర్ణయించేశాడు. వళ్ళువర్ ధ్యానీ కాదు, యోగీ కాదు. బహుశా ఆయన దేవుడిని అర్థం చేసుకుని ఉండవచ్చు; దేవుడు ఎలా ఉంటాడో ఎవరైనా చెప్పి ఉండవచ్చు. ఆయన చెప్పదలచుకున్నది వేరు: నీ మూర్ఖపు మనసు ఇంద్రియాలను బానిసలుగా చేసి ఉంచింది, అందుకే “దాన్ని తిరస్కరించు” అన్నాడు.
నేను ఇంద్రియాలను తిరస్కరిస్తే ఏమవుతుంది? “వళ్ళువర్ చెప్పేశాడు, నేను ఎవరినీ చూడను, ఎవరితోనూ మాట్లాడను” అంటే మీ పరిస్థితి ఏమిటి? మీరు ప్రశ్న అడిగితే, నేను మట్టిలా కూర్చుంటాను. ఎప్పుడో ఒకడు వచ్చి మీతో మాట్లాడుతాడు; అతనూ మాట్లాడకూడదంటే? నేను మాట్లాడేది మంచిదా చెడ్డదా అని మీరు ఆలోచించకపోతే అది మీ సమస్య. కానీ నేను మాట్లాడకుండా ఉండలేను.
సాండ్రోన్ ఎవరు?
“సాండ్రోన్”, అంటే యోగ్యుడు, ఎప్పుడూ మౌనంగా ఉండేవాడు కాదు. “సాండ్రు” అంటే ఆదర్శం, నిదర్శనం. సాండ్రోన్ అంటే ముసలివాడు, గడ్డం పెంచినవాడు, తలపాగా కట్టుకుని నవ్వుతూ ఉండేవాడు అనుకుంటారు. ఆదర్శంగా ఉండేవాడికే సాండ్రోన్ అని పేరు. “కొడుకును సాండ్రోన్ అని విన్న తల్లి” అని కురళ్ అంటే, కొడుకు ముసలివాడయ్యే వరకు ఆమె ఎదురుచూసిందని అర్థమా?
ఎవడో ఏదో వాగుతాడు; మీరు “అవును, అవును” అని తల ఊపుతారు. నేను కూడా జుబ్బా వేసుకుని కుంకుమ పెట్టుకుని చెప్పాలి: “శాకాహారం మంచిది. యోగికి అందం ఒక్క పూట తినడం.” “ఏ పూట?” “నడిమధ్యాహ్నం.” “వానాకాలంలో నడిమధ్యాహ్నమే రాదే?”
అందుకే అతన్ని ఎవరూ ప్రశ్నించరు. అతను పుస్తకం రాసి పెట్టేశాడు; మీరే వెళ్లి కొనుక్కొచ్చారు. సొంత డబ్బుతో చేతబడి చేయించుకోవడం అంటే ఇదే.
“షష్ఠియై నోక్క”
“షష్ఠియై నోక్క శరవణ భవనార్ శిష్టరుక్కు ఉదవుం…” ఆ పాటకు అర్థం అడిగారా? షష్ఠి అంటే ఆరో తిథి: పాడ్యమి, విదియ, తదియ, చవితి, పంచమి, షష్ఠి. ఈ రోజు ఆధునికంగా ఇంగ్లీషు మాట్లాడినట్టు, ఆ రోజుల్లో సంస్కృతం మాట్లాడారు. “షష్ఠియై నోక్క”, అంటే “షష్ఠిని చూడగా” అంటే ఆరు అనే అంకెను రాసి చూస్తూ ఉండాల్సిందేనా?
“శరం” అంటే శ్వాస, “వనం” అంటే అడవి. శరవణం అంటే గాలి ఉండే అడవి. దానికి లొంగి ఉండేవాడికి సహాయం చేస్తుంది. పాట రాసినవాడు స్పష్టంగా ఉన్నాడు; చాలా అద్భుతంగా రాశాడు.
కంఠస్థం చేస్తే అర్థమైనట్టా?
కంటికి అర్థం కాలేదు, చెవికి అర్థం కాలేదు. మనసు అర్థమైనట్టే పాడుతూ ఉంది. నీకు అర్థమైందా? ఎవరినైనా అడిగావా? తెలియదని ఒప్పుకోనే ఒప్పుకోను అంటావు. కంఠస్థం చేసి పాడితే తెలిసిపోయిందని అర్థమా?
దేవుడిని ఎలా మొక్కాలి?
ఎందుకు దేవుడిని మొక్కుతున్నావు? “అందరూ మొక్కుతున్నారు, మనమూ మొక్కుదాం.” “నిన్ను ఎలా మొక్కాలి?” అని ఆయన్ని అడిగావా? ఒకడు కాలు ఎత్తి నమస్కారం పెడితే వద్దంటాడా? “ఆయన నాగరికుడు” అంటారు. ఆయనకు కాళ్లు, చేతులు, కళ్లు అన్నీ ఉన్నాయని అనుకుంటున్నారు. ఏమీ లేనివాడికి ఎలా మొక్కితే ఏమిటి? “బుద్ధి లేదా?” అని కోపగించుకుంటాడా? బుద్ధి ఉండి ఉంటే నిన్నూ నన్నూ సృష్టించేవాడా?
పాడినవాడు స్పష్టంగా చెప్పేశాడు: “పిత్తా”, అంటే పిచ్చివాడా. ఎంత దూరం అర్థం చేసుకున్నాడు! దేవుడిలాంటి పిచ్చివాడు ఈ లోకంలోనే లేడు. “పిత్తా పిరైసూడీ పెరుమానే అరుళాళా”: ఓ పిచ్చివాడా, నెలవంకను ధరించినవాడా, మహాప్రభూ, దయామయా. “అరుళాళా” (దయామయా) అని ముందు చెప్పి “పిత్తా” అని చివర చెప్పి ఉండవచ్చు కదా? ఎందుకు మొదలుపెట్టగానే “పిత్తా” అన్నాడు? ఆయనకు అర్థం కాగానే మొదట వచ్చింది అదే.
ఇంద్రియాలు ఎంత అద్భుతం!
మురుగన్ను “ఎందుకు నా కంటికి కనిపించనంటున్నావు?” అని అడిగితే, “అదిగో మురుగన్, అదిగో కనిపిస్తున్నాడు” అంటారు. ఒప్పుకుంటావా?
నీ ఇంద్రియాలు ఎంత అద్భుతం! కళ్లు దృశ్యాన్ని చూపించకపోతే నేనేం చేసేవాడిని? కళ్లు లేకపోతే ఈ లోకాన్ని చూడగలిగేవాడినా? ఏమైనా అర్థమయ్యేదా? ఇప్పుడు దాన్ని తప్పు అంటున్నాడు ఒకడు. ఒప్పుకోవచ్చా? నేను తప్పా, కన్ను తప్పా?
“నేను” అనే మనసు దారి తప్పిపోయి, కన్నును తప్పు అంటోంది, చెవిని తప్పు అంటోంది; “దాన్ని తిరస్కరించు” అంటోంది. నేను చెబుతున్నాను: నీ కన్నునూ, చెవినీ, ముక్కునూ అన్నిటినీ నువ్వు ప్రేమించాలి. నిజాన్ని చూపించగల నా కళ్లు ఇప్పటిదాకా అబద్ధాలను చూపించాయని అర్థం కావాలి.